Uzasadnienie
Dziekan Wydziału Lekarskiego Akademii Medycznej w G. decyzją z dnia 20 czerwca 1984 r. skreślił Ewę J. z listy studentów I roku. Decyzja powyższa, poprzedzona opinią Kolegium Dziekańskiego, została wydana w związku z uzyskaniem przez Ewę J. ocen niedostatecznych z dwóch przedmiotów: anatomii prawidłowej i biochemii z elementami chemii i niedopuszczenie jej z tego powodu do letniej sesji egzaminacyjnej w roku akademickim 1983/1984, a także z powodu odmownego załatwienia jej prośby o udzielenie urlopu dziekańskiego.
Ewa J. odwołała się do Rektora Akademii Medycznej w G., domagając się uchylenia decyzji i - jako to określiła w odwołaniu - "przywrócenia praw studenta". Powołała się na to, że nie zaliczyła egzaminów z wymienionych wyżej przedmiotów z powodu choroby i związanej z tym nieobecności na zajęciach. Do odwołania dołączyła świadectwa lekarskie Zespołu Opieki Zdrowotnej nr 1 w G., stwierdzające, że Ewa J. od 1983 r. choruje na chorobę wrzodową, z której powodu korzystała wielokrotnie ze zwolnień lekarskich.
Decyzją z dnia 12 września 1984 r. nr D/2055/85 Rektor Akademii Medycznej w G. nie uwzględnił odwołania Ewy J., albowiem nie znalazł podstaw, by umożliwić jej powtarzania I roku studiów na Wydziale Lekarskim tej uczelni. Na zlecenie Rektora biegli z zakresu medycyny sądowej stwierdzili w wydanej opinii, że Ewa J. choruje od maja 1983 r. na owrzodzenie dwunastnicy i często zapadała na stany przeziębieniowe. W konkluzji biegli uznali, że ten stan zdrowia usprawiedliwiał opuszczanie przez nią zajęć na uczelni i mógł być przyczyną gorszych postępów w nauce.
W skardze wniesionej do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ewa J. domagała się uchylenia decyzji Dziekana Akademii Medycznej w G. oraz poprzedzającej ją decyzji Dziekana Wydziału Lekarskiego tej uczelni z dnia 20 czerwca 1984 r., zarzucając, że decyzje te zostały wydane z naruszeniem par. 16 regulaminu studiów Uczelni oraz art. 107 par. 1 i 3 Kpa. W szczególności podniosła, że organy orzekające w sprawie nie uwzględniły faktu, iż przyczyną niezaliczenia przez nią I roku studiów była choroba wymagająca leżenia, co w świetle par. 16 regulaminu studiów stwarzało podstawę do uzyskania decyzji Dziekana Wydziału dopuszczającej ją do powtórzenia I roku studiów.
Rektor Akademii Medycznej w G. wniósł o oddalenie skargi.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Przede wszystkim wyjaśnienia wymaga zagadnienie, czy decyzja organu szkoły wyższej o skreśleniu studenta z listy studentów jest aktem mającym walor decyzji administracyjnej, podlegającej zaskarżeniu do sądu administracyjnego.
W orzecznictwie sądowym /zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 czerwca 1982 r., II SA 532/82 - OSPiKA 1983 nr 1 poz. 20 oraz uchwała Sądu Najwyższego z dnia 27 września 1983 r. III AZP 3/83/ utrwalony został pogląd, że rozstrzygnięcie w sprawie przyjęcia na I rok studiów w szkole wyższej jest decyzją administracyjną w rozumieniu kodeksu postępowania administracyjnego, która stosownie do art. 196 par. 1 i 2 pkt 14 tego kodeksu może być zaskarżona do sądu administracyjnego. Szkoła wyższa bowiem należy do zakładów użyteczności publicznej. Rozstrzygnięcie właściwego organu tej szkoły o przyjęciu lub odmowie przyjęcia na I rok studiów dotyczy w istocie włączenia kandydata na studia w poczet użytkowników zakładu administracyjnego i jest aktem administracyjnym zewnętrznym. Taki sam walor decyzji administracyjnej w znaczeniu kodeksu postępowania administracyjnego ma rozstrzygnięcie organu szkoły wyższej, podjęte w indywidualnej sprawie użytkownika tego zakładu, a dotyczące przekształcenia lub rozwiązania stosunku zakładowego, czyli tworzące nową sytuację prawną adresatowi tego aktu.
W tej sytuacji nie może budzić wątpliwości, że decyzja organu szkoły wyższej o skreśleniu z listy studentów, jako akt wywołujący zmianę statusu prawnego użytkownika tego zakładu, jest decyzją administracyjną w rozumieniu kodeksu postępowania administracyjnego, podlegającą przy tym - w trybie i na zasadach określonych w tym kodeksie - zaskarżeniu do sądu administracyjnego, dotyczy bowiem sprawy przewidzianej w art. 196 par. 2 pkt 14 Kpa.
Przechodząc do oceny zasadności zarzutów zawartych w skardze, Sąd uznał, że w świetle zebranego w sprawie materiału dowodowego, brak jest podstaw do kwestionowania legalności zaskarżonych decyzji.
Podstawę prawną decyzji wydanej przez Dziekana Wydziału Lekarskiego o skreśleniu Ewy J. z listy studentów stanowi art. 92 ustawy z dnia 4 maja 1982 r. o szkolnictwie wyższym /Dz.U. 1985 nr 42 poz. 201/. W myśl tego artykułu dziekan może skreślić studenta z listy studentów w wypadku określonych w regulaminie studiów.
Obowiązujący w Akademii Medycznej w G. w roku akademickim 1983/1984 regulamin studiów /zarządzenie Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej z dnia 19 listopada 1983 r./ w par. 16 ust. 1 przewidywał, że w stosunku do studenta, który nie zaliczył roku studiów lub semestru, dziekan wydziału obowiązany jest wydać decyzję albo o zezwoleniu na powtarzanie roku studiów, z wyjątkiem studentów pierwszego roku studiów, chyba że przyczyną niezaliczenia roku była obłożna choroba, albo o warunkowym zezwoleniu na podjęcie studiów w następnym roku lub semestrze studiów w sytuacjach szczególnych, określonych przez regulamin akademii, ewentualnie o skreśleniu z listy studentów.
Jest bezsporne w sprawie, że skarżąca nie zaliczyła I roku studiów z powodu uzyskania ocen niedostatecznych z dwu przedmiotów i niedopuszczenia jej do letniej sesji egzaminacyjnej 1983/84.
W ocenie organów I i II instancji skarżąca - jako studenta I roku studiów - nie mogła ubiegać się o zezwolenie na powtórzenie roku ze względu na zakaz przewidziany w par. 16 ust. 1 pkt 1 regulaminu studiów. Konsekwencją tego zatem mogła być wyłącznie decyzja o skreśleniu Ewy J. z listy studentów /par. 16 ust. 1 pkt 3 regulaminu w związku z art. 92 ustawy o szkolnictwie wyższym/.
Zwalczając tę ocenę, skarżąca powołała się na to, że przyczyną niezaliczenia I roku studiów była stwierdzona u niej choroba wrzodowa, mająca - jej zdaniem - charakter choroby obłożnej w znaczeniu cytowanego par. 16 ust. 1 pkt 1 regulaminu studiów. Na poparcie tego stwierdzenia przedstawiła świadectwo lekarskie z dnia 6 listopada 1985 r. Dla ustalenia zasadności tego twierdzenia, Naczelny Sąd Administracyjny przeprowadził uzupełniający dowód z opinii dwóch biegłych w celu uściślenia opinii złożonej przez tych biegłych w postępowaniu administracyjnym i ustalenia, czy stan zdrowia skarżącej mógł być traktowany jako obłożna choroba w rozumieniu powołanego przepisu regulaminu studiów i uzasadniał ubieganie się przez nią o zezwolenie na powtórzenie I roku studiów. Dla uzyskania tej uzupełniającej opinii niezbędne było poddanie się Ewy J. badaniu klinicznemu, na które została wezwana przez biegłych na dzień 21 października 1985 r. skarżąca jednak uchyliła się od tego badania i - jak oświadczyła do protokołu rozprawy sądowej - badaniu temu nie podda się z obawy o stan swego zdrowia. To stanowisko skarżącej w ocenie Sądu /art. 233 par. 2 Kpc w związku z art. 211 Kpa/ uznać należy jako okoliczność uniemożliwiającą udokumentowanie jej twierdzenia o obłożnym charakterze choroby, z którego zamierzała wyprowadzić korzystny dla siebie skutek prawny.
Jakkolwiek skarżąca nie poddała się wspomnianemu badaniu, biegli w piśmie z dnia 12 listopada 1985 r. złożyli uzupełniającą opinię, stwierdzając w niej, że dokumentacja zawarta w karcie choroby Ewy J., dostarczona przez Ośrodek Zdrowia w G. i przedstawiająca przebieg choroby, leczenia i udzielanie zwolnienia z zajęć, nie upoważniają do traktowania tej choroby /choroby wrzodowej/ jako choroby obłożnej.
Na tle takiego stanowiska biegłych sąd odrzucił odmienny pogląd wyrażony w zaświadczeniu lekarskim z dnia 6 listopada 1985 r., na które powołała się skarżąca w toku postępowania sądowego. W konsekwencji tego uznać należało, że brak jest podstaw do przyjęcia, aby występowały w sprawie przesłanki uzasadniające uznanie choroby Ewy J. za chorobę obłożną w rozumieniu par. 16 ust. 1 pkt 1 regulaminu studiów. Tym samym treść pkt 3 powołanego przepisu regulaminu studiów, w związku z art. 92 ustawy o szkolnictwie wyższym obligowała Dziekana Wydziału Lekarskiego Akademii do wydania decyzji o skreśleniu Ewy J. z listy studentów.
Naczelny Sąd Administracyjny nie znajduje okoliczności, które mogłyby wskazywać na niezgodność tych decyzji z prawem, zwłaszcza że podniesiony w skardze zarzut naruszenia par. 16 ust. 1 pkt 1 regulaminu studiów okazał się chybiony.
Z tych też przyczyn, na podstawie art. 207 par. 5 Kpa, orzeczono, jak w sentencji.