Wyrok NSA oz. w Gdańsku z 21 czerwca 1995 r., SA/Gd 66/95

Teza

Wybudowanie garażu na działce z zabudową mieszkaniową lub na terenie, który w planach zagospodarowania przestrzennego został przeznaczony pod taką zabudowę, nie uzasadnia stosowania zróżnicowanych opłat za użytkowanie wieczyste gruntu pod garażem w porównaniu z ustawowo określonymi opłatami za użytkowanie wieczyste pozostałego gruntu.

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny uznał zasadność skargi Ryszarda K. na uchwałę Rady Miejskiej w T. z dnia 15 września 1994 r. w przedmiocie ustalenia opłat za grunty oddawane w użytkowanie wieczyste przy przenoszeniu własności garaży i na podstawie art. 207 par. 3 i art. 216a par. 1 Kpa stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały, a także - zgodnie z art. 208 Kpa - zasądził od Gminy Miasta T. na rzecz skarżącego dziesięć złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Uzasadnienie

Uchwałą Rady Miejskiej T. nr 22/94 z dnia 15 września 1994 r. ustalono pierwszą opłatę za grunty oddawane w użytkowanie wieczyste przy przenoszeniu własności garaży na rzecz ich najemców w wysokości 25 procent ceny gruntu oraz opłatę roczną w wysokości 10 procent ceny gruntu i powierzono Zarządowi Miasta wykonanie tej uchwały.

Określając podstawę prawną uchwały, powołano przepisy art. 18 ust. 2 pkt 9 lit. "a" ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie terytorialnym /Dz.U. nr 16 poz. 95 ze zm./, art. 4 ust. 1, art. 40 ust. 3 oraz art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości /Dz.U. 1991 nr 30 poz. 127 ze zm./ i art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 29 września 1990 r. o zmianie ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości /Dz.U. nr 79 poz. 464/.

W skardze na powyższą uchwałę do sądu administracyjnego Ryszard K. zakwestionował jej legalność. Podał, iż zaskarżona uchwała została wydana w stosunku do użytkowników garaży usytuowanych na terenie przeznaczonym w planie zagospodarowania przestrzennego pod budownictwo mieszkaniowe, z naruszeniem zasad określonych w art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości /Dz.U. 1991 nr 30 poz. 127 ze zm./. Wskazując swą legitymację do zaskarżenia uchwały, skarżący podał, iż jest użytkownikiem wybudowanego przez siebie garażu na zapleczu posesji przy ul. S. nr 125 w T., na terenie przeznaczonym pod istniejące budownictwa mieszkaniowe o wysokiej intensywności. Wniesienie skargi zostało poprzedzone bezskutecznym zwróceniem się skarżącego do przewodniczącego Rady Miejskiej T. z żądaniem usunięcia stwierdzonych wadliwości.

W odpowiedzi na skargę organ samorządowy, wnosząc o jej oddalenie, wyraził pogląd, iż o dopuszczalności podwyższenia opłat rocznych za użytkowanie wieczyste gruntu zabudowanego decyduje rzeczywiste wykorzystanie gruntu, a nie jego przeznaczenie ustalone w planie zagospodarowania przestrzennego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Na wstępie należy stwierdzić, iż w myśl art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie terytorialnym /Dz.U. nr 16 poz. 95 ze zm./ gminie przysługuje - na podstawie upoważnień ustawowych - prawo stanowienia przepisów powszechnie obowiązujących na obszarze gminy.

Rada gminy jest władna na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 9 lit. "a" ustawy samorządowej oraz art. 40 ust. 3 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości /Dz.U. 1991 nr 30 poz. 127 ze zm./ podwyższyć przewidzianą w ustawie wysokość opłaty rocznej za użytkowanie wieczyste gruntu nie zabudowanego domami mieszkalnymi lub nie przeznaczonego pod budownictwo wymienione w art. 40 ust. 1 tej ustawy, to jest budownictwo mieszkaniowe, oświatowo-wychowawcze, lecznicze i profilaktyki zdrowotnej oraz opieki społecznej i organizacji charytatywnych.

Przepis art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 29 września 1990 r. o zmianie ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości /Dz.U. nr 79 poz. 464/ przewiduje uprawnienie do nabycia garażu na własność oraz otrzymania gruntu w użytkowanie wieczyste przez osobę, która na podstawie pozwolenia na budowę wybudowała ze środków własnych garaż na gruncie stanowiącym własność Skarbu Państwa lub gminy i jest najemcą tego garażu. Do takich właśnie sytuacji odnosi się zaskarżona uchwała, stanowiąca m.in., iż opłatę roczną za grunty oddawane w użytkowanie wieczyste przy przenoszeniu własności garaży na rzecz ich najemców ustala się w wysokości 10 procent ceny gruntu.

Podejmując tę uchwałę, organ samorządowy przyjął, iż grunty pod garażami, o jakich mowa w art. 8 ustawy z dnia 29 września 1990 r. o zmianie ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości, nie mogą być - ze względu na ich rzeczywiste wykorzystanie - zakwalifikowane do gruntów wymienionych w art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości.

Pogląd ten zasadnie zakwestionował skarżący. Wybudowanie bowiem garażu na działce z zabudową mieszkaniową lub na terenie, który w planach zagospodarowania przestrzennego przeznaczony został pod taką zabudowę, nie uzasadnia stosowania zróżnicowanych opłat za użytkowanie wieczyste gruntu pod garażem w porównaniu z ustawowo określonymi opłatami za użytkowanie wieczyste pozostałego gruntu. Tego rodzaju zabudowa nie tylko nie niweczy podstawowej funkcji mieszkaniowej, jaka przypisana jest nieruchomości, lecz funkcji tej jest przyporządkowana.

Odnosząc powyższe uwagi do okoliczności rozpatrywanej sprawy, należy stwierdzić, iż zaskarżona uchwała została wydana w odniesieniu do użytkowników garaży wybudowanych na gruncie przeznaczonym pod zabudowę mieszkaniową, a więc z naruszeniem zasad określonych w art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości.

Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny na zasadzie art. 207 par. 3 i art. 216a par. 1 Kpa w związku z art. 101 ust. 1 ustawy samorządowej orzekł jak w sentencji, postanawiając o kosztach postępowania na podstawie art. 208 Kpa.