Wyrok NSA oz. w Gdańsku z 3 kwietnia 1996 r., SA/Gd 79/95

Teza

1. W świetle art. 21 ust. 1 pkt 16 w zw. z art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych /Dz.U. nr 80 poz. 350 ze zm./ diety i inne należności za czas podróży służbowej. pracowników w wysokości przekraczającej pułap określony w odrębnych przepisach stanowią przychód ze stosunku pracy podlegający podatkowi dochodowemu od osób fizycznych.
2. W świetle przepisów uchwały nr 102 Rady Ministrów w sprawie pokrywania kosztów podróży służbowych poza granicami kraju /M.P. 1985 nr 20 poz. 154 ze zm./ pracownikom, którzy nie załączyli do rozliczeń kosztów podróży rachunków za noclegi, ewentualnie oświadczeń wyjaśniających przyczyny nieudokumentowania wydatku, przysługiwała tylko wypłata z tego tytułu w wysokości 25 procent ustalonego limitu.

Sentencja

1. oddala skargę.

Uzasadnienie

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje

W świetle art. 21 ust. 1 pkt 16 w zw. z art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych /Dz.U. nr 80 poz. 350 ze zm./ diety i inne należności za czas podróży służbowej pracowników w wysokości przekraczającej pułap określony w odrębnych przepisach stanowią przychód ze stosunku pracy podlegający podatkowi dochodowemu od osób fizycznych.

Do dnia 1 lutego 1995 r. /tj. do dnia wejścia w życie zarządzenia Ministra Pracy i Polityk Socjalnej z dnia 29 grudnia 1994 r. w sprawie diet i innych należności z tytułu podróży służbowej poza granicami kraju - M.P. 1995 nr 1 poz. 10/ zgodnie z art. 80 ustawy z dnia 30 maja 1989 r. o zmianie upoważnień do wydawania aktów wykonawczych /Dz.U. nr 35 poz. 192/ zasady pokrywania kosztów podróży służbowych za granicę regulowała powoływana w decyzjach organów podatkowych obydwu instancji uchwała nr 102 Rady Ministrów /M.P. 1985 nr 20 poz. 154; zm. M.P. 1985 nr 30 poz. 202/.

Jak trafnie wyjaśniono w zaskarżonej decyzji w wypadkach stwierdzonych w niniejszej sprawie, tj. przy braku rachunków dokumentujących faktycznie poniesione koszty noclegów oraz braku oświadczeń pracowników o przyczynach niezałączenia rachunków do rozliczenia delegacji służbowych przysługiwał pracownikom - zgodnie z par. 20 ust. 1 ww. uchwały jedynie zwrot kosztów noclegu w wysokości 25 procent ustalonego limitu.

Wypłaty pieniężne tytułem zwrotu kosztów noclegu kwot przekraczających 25 procent limitu nie są wolne od podatku dochodowego.

Poglądy strony skarżącej zawarte w odwołaniu odnoszące się do niejasności, co do formy oświadczenia, które powinien złożyć pracownik nie załączający rachunku za nocleg, nie znajdują uzasadnienia w przepisach ww. uchwały.

Przepis par. 24 uchwały nr 102 Rady Ministrów /M.P. 1985 nr 20 poz. 154/ precyzuje, że rozliczenie kosztów podróży zagranicznej powinno być dokonane w terminie 7 dni od zakończenia podróży. Do rozliczenia powinny być załączone dokumenty potwierdzające poszczególne wydatki. Jeżeli uzyskanie rachunku nie jest możliwe, pracownik obowiązany jest złożyć pisemne oświadczenie o dokonanym wydatku i przyczynach braku jego udokumentowania. Przepis ten nie powinien wywoływać żadnych wątpliwości co do terminu i wymogów obowiązujących przy rozliczaniu kosztów podróży zagranicznej.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał za całkowicie chybioną interpretację przepisów uchwały nr 102 Rady Ministrów i jej znaczenia dla celów podatkowych, przedstawioną przez Spółkę.

W świetle prawidłowo zinterpretowanych przez organy podatkowe przepisów tej uchwały, pracownikom, którzy nie załączyli do rozliczeń kosztów podróży rachunków za noclegi, ewentualnie oświadczeń wyjaśniających przyczyny nieudokumentowania wydatku, przysługiwała tylko wypłata z tego tytułu w wysokości 25 procent ustalonego limitu.

Stanowisko to nie prowadzi do wniosku przedstawionego w skardze, że organy podatkowe kwestionują poniesienie przez pracowników wydatków na koszt noclegów w wysokości zwróconej przez zakład pracy. Wypłata przekraczająca wysokość wynikającą z par. 20 ust. 1 uchwały podlega jednak opodatkowaniu podatkiem dochodowym zgodnie z art. 12 ust. 1 w związku z art. 21 ust. 1 pkt 16 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Skoro zakład pracy nie pobrał od pracowników zaliczek na podatek dochodowy zgodnie z obowiązkiem wynikającym z art. 31 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, urząd skarbowy prawidłowo, stosownie do art. 15 w zw. z art. 14 ust. 2 ustawy o zobowiązaniach podatkowych, wydał decyzję określającą wysokość nie pobranego podatku.

Skoro skarga okazała się nieuzasadniona, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 207 par. 5 Kpa w związku z art. 68 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym orzekł o jej oddaleniu.