Uzasadnienie
Andrzej M. w okresie od 1 stycznia do 31 października 1993 r. prowadził działalność gospodarczą w zakresie przerobu mięsa i wędlin oraz prowadzenia sklepów mięsno-wędliniarskich na podstawie zaświadczenia o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej z dnia 1 lutego 1992 r. nr 886/92 wydanego przez Urząd Gminy w T. opłacając podatek dochodowy na zasadach ogólnych.
W wyniku przeprowadzonej kontroli przedsiębiorstwa należącego do podatnika oraz podatkowych ksiąg przychodów i rozchodów ustalono, że w okresie od lutego do października 1993 r. rozliczał on kilometrówką koszty transportu samochodami Żuk i Polonez Truck. Z tego tytułu w koszty transportu wpisana została kwota 58.879.500 zł.
Urząd Skarbowy w T. decyzją z dnia 12 października 1993 r. ustalił za okres od 1 stycznia do 31 lipca 1993 r. zaliczkę na podatek dochodowy w kwocie 15.614.000 zł nie uznając za koszty uzyskania przychodu wspomnianej wyżej kwoty 58.879.500 zł.
Od decyzji Urzędu Skarbowego Andrzej M. wniósł odwołanie do Izby Skarbowej w B., w którym kwestionował nie uznanie za koszt uzyskania przychodów wydatków z tytułu używania własnych samochodów ciężarowych dla celów związanych z działalnością gospodarczą, liczonych kilometrówką. Skarżący oświadczył, że Polonez-Truck jest jego własnością, a nie przedsiębiorstwa i używany jest również do celów prywatnych. Samochodu tego skarżący nie wprowadził do ewidencji środków trwałych.
Izba Skarbowa w B. decyzją z dnia 31 stycznia 1993 r. utrzymała w mocy decyzję organu pierwszej instancji.
Uzasadniając decyzję Izba stwierdziła, że przepisy par. 12 pkt 3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 16 grudnia 1992 r. w sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów /Dz.U. 1992 nr 99 poz. 496 ze zm./ dopuściły możliwość innego niż na podstawie dowodów potwierdzających poniesienie wydatków w faktycznej wysokości /rachunków/ ewidencjonowania wydatków z tytułu używania własnego samochodu osobowego dla celów związanych z działalnością gospodarczą. Koszty te nie mogły jedynie przekroczyć kwoty stanowiącej iloczyn faktycznie przejechanych kilometrów dla celów zakładu i stawki za jeden kilometr przebiegu pojazdu, określonej w zarządzeniu Ministra Transportu i Łączności z dnia 9 maja 1989 r. w sprawie używania samochodów osobowych, motocykli i motorowerów do celów służbowych /M.P. nr 16 poz. 117 ze zm./.
Zatem nie ma wątpliwości, jak z wyżej przytoczonych przepisów wynika, że jest w nich mowa wyłącznie o kosztach używania samochodów osobowych dla celów zakładu, a nie samochodów ciężarowych jak to sugeruje skarżący.
Z protokołu kontroli sporządzonego przez Urząd Skarbowy w T. dnia 6 września 1993 r. jednoznacznie wynika, że kwestionowane koszty dotyczą samochodów dostawczych Żuk i Polonez Truck. Samochód Polonez Truck, co wynika z dowodu rejestracyjnego, został zarejestrowany w Urzędzie Miasta i Gminy w T. w dniu 20 kwietnia 1988 r. jako samochód ciężarowy. Tym samym brak jest podstaw do zaliczenia w ciężar kosztów prowadzonej działalności nieudokumentowanych wydatków związanych z używaniem tych samochodów.
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego Andrzej M. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji jako niezgodnej z prawem. W uzasadnieniu skargi podobnie jak w odwołaniu od decyzji organu I instancji skarżący zakwestionował stanowisko organów podatkowych odmawiających rozliczenia kosztów transportu samochodami Polonez Truck i Żuk tzw. kilometrówką mimo, że samochody te stanowiły jego prywatną własność i były wykorzystywane przy prowadzeniu opodatkowanej działalności gospodarczej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skargę należało uznać za nieuzasadnioną.
Kwestie związane z możliwością odliczeń od podstawy opodatkowania w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą - wydatków związanych z używaniem do prowadzenia tej działalności samochodów prywatnych zostały uregulowane w art. 23 ust. 1 pkt 46 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych /Dz.U. nr 80 poz. 350 ze zm./.
Treść powyższego przepisu nie nasuwa żadnych wątpliwości interpretacyjnych co do przedmiotowego zakresu jego obowiązywania, albowiem ustawodawca wprost określił, iż dotyczy to jedynie samochodów osobowych będących własnością podatnika nie wpisanych do ewidencji środków trwałych.
Tym samym tylko wydatki dotyczące używania do celów prowadzonej działalności gospodarczej samochodów, o których wyżej mowa mogą być odliczane od podstawy opodatkowania jako koszty uzyskania przychodu, przy czym wysokość tych wydatków winna być wykazana w prowadzonej podatkowej księdze przychodów i rozchodów wyłącznie w formie dowodów wewnętrznych lub miesięcznych zestawień kosztów. Pogląd co do sposobu dokumentowania wydatków związanych z używaniem samochodu prywatnego wyrażony w wyroku SN z dnia 5 października 1994 r. III ARN 47/94 /OSNAPU 1995 nr 2 poz. 14/ mimo, że dotyczy podatku obrotowego zachowuje swoją aktualność również w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych, gdyż w istocie rzeczy dotyczy właściwego ewidencjonowania wydatków w prowadzonej podatkowej księdze przychodów i rozchodów. Biorąc powyższe pod uwagę należy stwierdzić, iż brak jest pozytywnych przesłanek do stwierdzenia możliwości rozliczania wydatków związanych z używaniem samochodów ciężarowych do prowadzenia działalności gospodarczej tzw. kilometrówką, gdyż taka możliwość istnieje tylko i wyłącznie w odniesieniu do samochodów osobowych.
Zajmując stanowisko jak wyżej należało określić stanowisko i zarzuty skarżącego sprowadzające się do rozliczenia wydatków związanych z używaniem samochodów ciężarowych tzw. kilometrówką za nietrafne i nieuzasadnione.
Rozpoczynając sprawę Naczelny Sąd Administracyjny niezależnie od granic skargi stwierdził, iż organy podatkowe starannie zgromadziły materiał dowodowy, który następnie poddały gruntownej i rzetelnej analizie wyciągając logicznie i merytorycznie poprawne wnioski.
W tym stanie sprawy skoro wydanie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji nastąpiło bez naruszenia Prawa materialnego i zasad postępowania Sąd na mocy art. 207 par. 5 Kpa skargę jako nieuzasadnioną oddalił.