Wyrok NSA oz. w Gdańsku z 15 maja 1996 r., SA/Gd 833/95

Teza

Zgodnie z art. 5 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji /Dz.U. 1991 nr 36 poz. 161 ze zm./ osoby fizyczne nie mogą żądać wykonania w drodze egzekucji administracyjnej obowiązków wynikających z nabytej od banku wierzytelności.

Sentencja

1. oddala skargę.

Uzasadnienie

Pismem z 29 września 1994 r. BGŻ SA Oddział w S. zawiadomił Urząd Skarbowy w S., iż umową z 29 września 1994 r. dokonał sprzedaży na rzecz osoby fizycznej /K.M./ wierzytelności przysługującej od W.W., będącej przedmiotem prowadzonego przez Urząd postępowania egzekucyjnego. Informując o powyższym Bank stwierdził, że nabywca wierzytelności wstępuje w miejsce Banku jako wierzyciel egzekwujący roszczenie w stosunku do poręczycieli P.F. i K.Z. na podstawie tytułów wykonawczych (...).

Urząd Skarbowy w S. postanowieniem z 12 października 1994 r., działając na podstawie art. 59 par. 1 pkt 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji /Dz.U. 1991 nr 36 poz. 161 ze zm./, umorzył postępowanie egzekucyjne prowadzone przeciwko Z.K. na podstawie tytułu wykonawczego IV/238/W/28/93, obejmującego należności z tytułu poręczenia kredytu.

Na postanowienie to BGŻ SA Oddział Wojewódzki w S. wniósł zażalenie, występując o uchylenie zaskarżonego postanowienia.

Uzasadniając zażalenie Bank podniósł, iż umorzenie postępowania egzekucyjnego, w związku ze sprzedażą wierzytelności będącej przedmiotem tego postępowania, jest niezasadne. Zgodnie bowiem z art. 509 par. 1 Kc wraz z wierzytelnością przechodzą na nabywcę wszelkie związane z nią prawa. Zatem nabywca przejął również prawa związane z wszczętą egzekucją tej wierzytelności. Konieczność wszczynania przez nabywcę ponownego postępowania egzekucyjnego nie jest celowa.

Izba Skarbowa w S., po rozpatrzeniu zażalenia, postanowieniem z 7 lutego 1995 r., podjętym na podstawie art. 138 par. 1 pkt 1 Kpa, w związku z art. 144 Kpa, utrzymała w mocy zaskarżone postanowienie.

W skardze do sądu administracyjnego skarżący Bank wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia jako niezgodnego z prawem.

Odpowiadając na skargę Izba Skarbowa w S. wniosła o jej oddalenie, wywodząc jak w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Badając legalność zaskarżonego postanowienia Naczelny Sąd Administracyjny nie znalazł podstaw do jego wzruszenia, bowiem nie uchybia ono prawu. Natomiast zarzuty i twierdzenia zawarte w skardze należało uznać za nietrafne.

Przepis art. 5 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji /t.j. Dz.U. 1991 nr 36 poz. 161/ jednoznacznie określa podmioty uprawnione do żądania wykonania w drodze egzekucji administracyjnej obowiązków określonych w art.

2. I tak wierzycielem w zakresie obowiązków wynikających z orzeczeń sądów lub innych organów albo bezpośrednio z przepisów prawa jest organ lub instytucja bezpośrednio zainteresowana w wykonaniu przez zobowiązanego obowiązku. Wymieniony w powyższym przepisie krąg podmiotów uprawnionych do dochodzenia w trybie egzekucji administracyjnej wykonania przysługujących im wierzytelności, nie obejmuje osób fizycznych. Oznacza to, że osoby fizyczne nie mogą żądać wykonania w tym trybie obowiązków przez zobowiązanego. Uprawnienia tego nie nabywają również w przypadku przelewu na nie wierzytelności przez podmioty wymienione w art. 5 powołanej ustawy, w sytuacji gdy na żądanie tych podmiotów toczy się już postępowanie egzekucyjne. Przelew wierzytelności dokonywany na podstawie art. 509 Kc nie obejmuje trybu jej dochodzenia, a dotyczy wyłącznie praw o charakterze cywilnym. Stąd też za błędne należało uznać twierdzenie strony skarżącej, iż wraz z przelewem wierzytelności nabywca jej uzyskał prawo dochodzenia tej wierzytelności w trybie egzekucji administracyjnej.

Fakt zbycia przez skarżącego - na mocy umowy z dnia 29 września 1994 r. - wierzytelności będącej przedmiotem wszczętego postępowania egzekucyjnego spowodował, iż z datą dokonanego przelewu tej wierzytelności wygasł w stosunku do skarżącego egzekwowany w tym postępowaniu obowiązek. Ta okoliczność oraz fakt nabycia wierzytelności przez osobę fizyczną, która - jak wykazano wyżej - nie jest uprawniona do żądania wykonania w drodze egzekucji administracyjnej obowiązku spowodowały, iż wszczęte - na żądanie skarżącego - postępowanie egzekucyjne należało - zgodnie z art. 59 par. 1 pkt 2 powołanej ustawy - umorzyć.

Z tych też względów Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż zaskarżone postanowienie, utrzymujące w mocy postanowienie organu I instancji, umarzające na podstawie powołanego przepisu postępowanie, nie narusza prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy i dlatego na podstawie art. 207 par. 5 Kpa w związku z art. 68 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ skargę oddalił.