Wyrok NSA oz. w Gdańsku z 25 sierpnia 1994 r., SA/Gd 858/94

Teza

Niedopuszczalne jest podjęcie przez radę gminy na podstawie art. 17 ust. 2 pkt 2 ustawy z 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych /Dz.U. nr 9 poz. 31/ uchwały zwalniającej od opłaty lokalnej od osób przebywających w szpitalach lub zakładach uzdrowiskowych wyłącznie posiadających skierowania sanatoryjne.

Sentencja

1. oddala skargę.

Uzasadnienie

Rozstrzygnięciem nadzorczym Wojewoda na podstawie art. 91 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie terytorialnym /Dz.U. nr 16 poz. 95 ze zm./ stwierdził nieważność uchwały Rady Gminy w M., w sprawie ustalenia stawki opłaty miejscowej, terminów płatności oraz sposobu jej poboru w roku 1994, w części dotyczącej zwolnienia od pobierania opłaty miejscowej od osób przebywających w szpitalach lub zakładach uzdrowiskowych i sanatoryjnych, jako podjętej bez podstawy prawnej. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia nadzorczego wskazano, że przedmiotową uchwałą Rada Gminy zawężyła krąg osób korzystających ze zwolnienia z uiszczenia opłaty miejscowej, co w ocenie wojewody stanowi naruszenie art. 17 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych /Dz.U. nr 9 poz. 31 ze zm./.

W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego Zarząd Gminy M. wnosił o uchylenie rozstrzygnięcia nadzorczego zarzucając błędną interpretację art. 17 ust. 2 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. W ocenie skarżącego istota podjętej uchwały dotyczy charakteru korzystania z placówek sanatoryjnych i ośrodków uzdrowiskowych, w których przebywają osoby bez skierowań i traktują ten pobyt jako wczasy. Literalna wykładnia tego przepisu rodzi negatywne skutki finansowe gminy. Skarżący odwoływał się do wykładni celowościowej i logicznej oraz do art. 5 Kc.

W odpowiedzi na skargę wnoszono o jej oddalenie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Wbrew przekonania skarżącego Rada Gminy na obszarze swojego działania nie jest organem suwerennego prawodawcy i to bez względu na negatywne skutki finansowe. W taki bowiem sposób należy pojmować treść podjętej uchwały, która w istocie stanowi przekroczenie zapisu ustawowego zamieszczonego w art. 17 ust. 2 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Zgodnie z tym przepisem prawa - opłaty miejscowej nie pobiera się od osób przebywających w szpitalach lub zakładach uzdrowiskowych oraz sanatoriach. Zawężenie kręgu osób zwolnionych od tej opłaty tylko do tych, którzy posiadają skierowanie do takich placówek w ocenie składu orzekającego należy traktować jako naruszenie prawa. Taki zapis ustawowy odnosi się do osób przebywających w określonych placówkach bez względu na to, czy dana osoba przebywa w nich na podstawie skierowania służby zdrowia, czy za pełną odpłatnością uiszczoną w sanatorium, bądź u pośrednika, w postaci biura podróży, spółki zajmującej się taką działalnością itp. Osoby przebywające w omawianych placówkach podlegają obowiązującemu regulaminowi i indywidualny sposób traktowania pobytu w takiej placówce mającej charakter leczniczy, jest bez znaczenia. Placówki te nie są jedynie miejscami wyłącznie wczasowymi, a zatem niedopuszczalne jest podjęcie przez radę gminy na podstawie art. 17 ust. 2 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych takiej uchwały, która zwalnia od tej opłaty lokalnej tylko osoby przebywające w szpitalach, sanatoriach lub zakładach uzdrowiskowych wyłącznie na podstawie stosownych skierowań służby zdrowia. Omówiona treść tego przepisu powoduje, że stosowanie wykładni celowościowej i logicznej nie daje podstaw do odmiennego rozstrzygnięcia. Uznając przeto zarzuty skargi za niezasadne Sąd skargę oddalił na podstawie art. 207 par. 5 Kpa.