Wyrok NSA oz. w Gdańsku z 21 stycznia 1994 r., SA/Gd 895/93

Teza

Wydzielenie poszczególnej maszyny lub urządzenia w osobny obiekt o wartości nie przekraczającej 5 mln zł. - co pozwala na uwzględnienie takiego wydatku w kosztach uzyskania przychodu - jest prawnie możliwe jeżeli taki obiekt będzie spełniał warunki kompletności i zdatności do samodzielnego wykorzystania.

Sentencja

1. oddala skargę.

Uzasadnienie

W. zgłosił na okres od 4 listopada 1991 r. do 31 grudnia 1991 r. obowiązek podatkowy w podatkach obrotowym i dochodowym z tytułu prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie doradztwa podatkowego, księgowego i ekonomicznego.

Urząd Skarbowy dokonując analizy załączonej do zeznania podatkowej księgi przychodów i rozchodów stwierdził, że podatnik wpisał jako koszt uzyskania przychodu zakup sprzętu komputerowego za kwotę 13.800.000 zł. W związku z tym w Urzędzie Skarbowym poinformowano podatnika o tym, że zakup ten nie kwalifikuje się do uwzględnienia w kosztach uzyskania przychodu, bowiem jest to zakup środka trwałego i na tę okoliczność spisano z podatnikiem protokół. Podatnik wyjaśnił, że koszt nabycia poszczególnych składników sprzętu nie przekracza 5.000.000 zł, w związku z tym - jego zdaniem - sprzęt ten nie jest środkiem trwałym.

Urząd Skarbowy wydał decyzję w sprawie ustalenia zobowiązania w podatkach obrotowym i dochodowym za 1991 r., w której przychód z działalności ustalił zgodnie z zeznaniem podatkowym i księgą przychodów i rozchodów, natomiast dochód ustalił pomijając w kosztach uzyskania przychodu kwotę 13.800.000 zł, tj. koszt zakupu sprzętu komputerowego z powodu uznania go za środek trwały.

W odwołaniu skarżący zarzucił, że organ podatkowy błędnie interpretuje przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 19 grudnia 1989 r. w sprawie uznawania składników majątkowych za środki trwałe oraz wartości niematerialne i prawne, zasad i stawek ich amortyzacji oraz zasad aktualizacji środków trwałych /Dz.U. nr 72 poz. 422 ze zm./.

Skarżący wywodził, że stosownie do tego rozporządzenia podstawą zaliczenia majątku do środków trwałych jest Klasyfikacja Rodzajowa Środków Trwałych. Według tej klasyfikacji /Zeszyt Metodyczny GUS 1991 nr 70/ komputery zostały zaliczone do grupy 491, przy czym obiektem może być cały zespół złożony z jednostki centralnej i podłączonych do niej fizycznie jednostek zewnętrznych, bądź poszczególne urządzenia i maszyny do przetwarzania informacji, w szczególności jednostki centralne, urządzenia wejściowe np. klawiatury /konsole operacyjne/, urządzenie wyjścia /drukarki, monitory/, jednostki pamięci, np. twarde dyski. Tę właśnie metodę - rozbicie sprzętu na poszczególne jednostki zastosował skarżący, w wyniku czego koszt jednostkowy składników nie przekraczał 5.000.000 zł, a w konsekwencji brak było jego zdaniem podstaw do zaliczenia tych urządzeń do środków trwałych, tym samym należało je uwzględnić w kosztach uzyskania przychodu.

Argumentacji tej nie uwzględniła Izba Skarbowa, która utrzymała w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie.

Izba Skarbowa wskazała, że zgodnie z par. 2 ust. 1 ww. rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 19 grudnia 1989 r. za środki trwałe uznaje się kompletne i zdatne do użytku składniki majątkowe, których okres użytkowania przekracza jeden rok, a cena zakupu jest wyższa niż 5.000.000 zł. Zasady te mają zastosowanie do sprzętu komputerowego, który należy traktować w kategoriach pełnych konfiguracji sprzętowych, a nie poszczególnych urządzeń ten sprzęt tworzących. Zgodnie z Klasyfikacją Rodzajową Środków Trwałych obiektem może być nie tylko cały zespół służący do przetwarzania informacji, ale również poszczególna maszyna i urządzenie do przetwarzania informacji, wydzielone w osobne jednostki. Według dowodu zakupu sprzętu komputerowego skarżący nabył: jednostkę centralną, monitor, klawiaturę, drukarkę i twardy dysk, co w ocenie Izby Skarbowej oznacza jeden obiekt, który ze względu na koszt zakupu przekraczający 5.000.000 zł, stanowi środek trwały.

W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego W. zarzucił niezgodność zaskarżonej decyzji z prawem, w szczególności z par. 2 ust. 1 ww. rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 19 grudnia 1989 r. Zdaniem skarżącego, do użytkownika sprzętu komputerowego należy wybór - czy traktować sprzęt jako całość i tym samym środek trwały, czy też jako wyposażenie biura.

Izba Skarbowa w T. w odpowiedzi na skargę wniosła o jej oddalenie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Nie jest trafny pogląd skarżącego, że od użytkownika zależy, czy elementy sprzętu komputerowego będą traktowane jako jeden obiekt, czy też jako odrębne urządzenia.

Zgodnie z par. 2 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 19 grudnia 1989 r. w sprawie uznawania składników majątkowych za środki trwałe oraz wartości niematerialne i prawne, zasad i stawek ich amortyzacji oraz zasad aktualizacji środków trwałych /Dz.U. nr 72 poz. 422 ze zm./ za środki trwałe uznaje się poszczególne przedmioty majątkowe - kompletne i zdatne do użytku w momencie przekazania do użytkowania, przeznaczone do długotrwałego wykorzystania na własne potrzeby podmiotu gospodarczego, których cena zakupu lub wytworzenia jest wyższa niż 5.000.000 zł, a okres użytkowania przekracza rok.

Jeśli dane rzeczy spełniają warunki określone dla środków trwałych, to nie można stosować do nich przepisów odnoszących się do innych przedmiotów majątkowych, w szczególności o uznawaniu zakupów takich przedmiotów za koszt uzyskania przychodu.

Skoro kompletnym obiektem, zdatnym do użytku zgodnie z jego przeznaczeniem jest kompletny komputer /jednostka centralna, klawiatura, monitor, drukarka/, a wartość tego obiektu przekracza 5.000.000 zł /okres użytkowania - co nie wymaga dowodu - przekracza 1 rok/, to zgodnie z prawem, tj. art. 13 pkt 1 ww. ustawy o podatku dochodowym, było nieuwzględnienie w decyzji ustalającej podatek dochodowy wydatków na nabycie sprzętu komputerowego jako kosztów uzyskania przychodów.

Zgodnie z par. 2 ust. 1 ww. rozporządzenia i Klasyfikacją Rodzajową Środków Trwałych przy środkach zakwalifikowanych do symbolu 491 poszczególna maszyna lub urządzenie służące do przetwarzania danych może być wydzielone w osobny obiekt, jeżeli będzie spełniało warunki kompletności, zdatności do samodzielnego wykorzystania, co nie ma zastosowania w odniesieniu do sprzętu kupionego przez skarżącego, który tworzy jeden zestaw komputerowy.

W tej sytuacji Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa i na podstawie art. 207 par. 5 Kpa orzekł o oddaleniu skargi.