Wyrok NSA oz. w Gdańsku z 27 listopada 1985 r., SA/Gd 938/85

Teza

1. Przewidziane w zdaniu pierwszym art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 28 lipca 1983 r. o podatku wyrównawczym /Dz.U. nr 42 poz. 188 ze zm./ normy szacunkowe mają zastosowanie bez względu na okoliczności towarzyszące osiągnięciu dochodu z działów specjalnych gospodarstwa rolnego podlegającego opodatkowaniu podatkiem wyrównawczym. Normy te mają zastosowanie zarówno w stosunku do dochodu osiągniętego przez podatnika w wysokości niższej od przewidywanej w momencie zgłoszenia obowiązku podatkowego jak i w razie osiągnięcia przez niego dochodu w wysokości wyższej od spodziewanego. Zastosowanie norm szacunkowych dochodu nie jest uzależnione od faktycznych przychodów i kosztów uzyskania dochodu. Przepis przewiduje w zdaniu drugim i trzecim, możliwość określenia wysokości dochodu z działów specjalnych gospodarstwa rolnego na podstawie faktycznych przychodów i kosztów jego uzyskania, jednakże pod warunkiem prowadzenia przez podatnika podatku wyrównawczego ksiąg wskazujących te przychody i wydatki oraz zgłoszenia przez niego takiego zamiaru urzędowi skarbowemu przed rozpoczęciem roku podatkowego.
2. Przewidziany w par. 9 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 lipca 1983 r. w sprawie podatku wyrównawczego /Dz.U. nr 42 poz. 189/, wymóg wykorzystywania szklarni pod uprawy warzyw w okresie najbliższych trzech lat od jej wybudowania, rozbudowania lub modernizacji jako warunku ulgi inwestycyjnej, nie może być odczytany w ten sposób, że szklarnia taka przeznaczona musi być wyłącznie pod uprawę warzyw. Gdyby normodawca zamierzał przepisowi temu nadać takie rozumienie dałby temu wyraz w jego redakcji przez użycie w jego treści zwrotu wskazującego na potrzebę takiej wyłączności w wykorzystaniu szklarni. Uznać należy, że warunek określony w tym przepisie zostaje spełniony, gdy szklarnia wykorzystywana jest do uprawy warzyw także obok innych upraw w niej prowadzonych, z tym jednak, że te ostatnie nie mogą przeważać w sposobie jej przeznaczenia.