Wyrok NSA oz. w Gdańsku z 21 lutego 1992 r., SA/Gd 96/92

Teza

1. Podwyższenie opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego w sposób dowolny stanowi naruszenie obowiązującego prawa.

Wprawdzie przepis art. 40 ust. 3 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości /Dz.U. 1991 nr 30 poz. 127/ nie zakreśla górnej granicy dla podwyższenia opłaty rocznej w drodze uchwały rady gminy, niemniej jednak należy mieć na uwadze funkcję przypisaną opłacie rocznej przez ustawodawcę i rozpatrywać dopuszczalność odstępstw od rozwiązań ustawowych na tle całokształtu przepisów o użytkowaniu wieczystym, cenie gruntu i opłatach.

2. Celem wnoszenia opłaty rocznej jest zapewnienie właścicielowi godziwego wynagrodzenia za korzystanie z jego własności, a nie zapłata całej ceny nieruchomości w stosunkowo krótkim czasie.
3. Dopuszczalne wyjątkowo na podstawie uchwały rady gminy podwyższenie opłaty powinno być odpowiednio umiarkowane i w sposób rażący nie może odbiegać od najwyższego poziomu opłaty jaki określa ustawa.