Wyrok NSA oz. w Katowicach z 12 listopada 1992 r., SA/Ka 1005/92

Teza

1. Na tle art. 189 ust. 1 ustawy z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej /t.j. Dz.U. 1992 nr 4 poz. 16/ może chodzić tylko o takie zasady moralne, które dają przekonującą odpowiedź na pytanie, dlaczego służba wojskowa zasadnicza nie da się pogodzić z wypełnieniem konstytucyjnego zapisu, że obrona Ojczyzny jest najświętszym obowiązkiem patriotycznym obywateli Rzeczypospolitej Polskiej /art. 92 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej/.
2. Wolność nie ma charakteru bezwzględnego.

Jej granice wyznacza prawo do wolności drugiego człowieka, a gdy chodzi o społeczeństwo - interes zbiorowy.

Nikt nie może zaprzeczać prawa do koniecznej obrony indywidualnej, a tym bardziej zbiorowej.