Uzasadnienie
Skarżący Henryk Sz., jako właściciel nieruchomości zabudowanej /8.524 m2/ i niezabudowanej /3.802 m2/ w G., decyzjami organu podatkowego I instancji z dnia 15.04.1992 r. został objęty wymiarem podatku od nieruchomości za 1992 r. stosownie do przepisów ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych /Dz.U. nr 9 poz. 31/, rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 5 grudnia 1991 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych /Dz.U. nr 116 poz. 502/ oraz uchwały Rady Miejskiej w P. z dnia 30 grudnia 1991 r. w sprawie podatku od nieruchomości położonych na terenie gminy.
Za niesłuszną i krzywdzącą uznał Henryk Sz. decyzję wymiarową odnoszącą się do "byłych łąk o powierzchni 0,8524 ha" zaliczonych do nieużytków wobec postępującej degradacji terenu /bagna i zarośla/ spowodowanej szkodami górniczymi.
Kolegium Odwoławcze decyzją z daty 4.06.1992 r. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji, bowiem powołane w tej decyzji przepisy mają zastosowanie do wszystkich gruntów - w tym także nieużytków - nie objętych przepisami o podatku rolnym /z uwagi na obszar nieprzekraczający 1 ha przeliczeniowego/. Nadmieniło w motywach swej decyzji, że za spowodowane szkody górnicze strona może dochodzić odszkodowania od właściwej kopalni.
W skardze do Sądu Henryk Sz. powtórzył zarzuty odwołania co do nieużytku w 100 procent na działkach gruntu o pow. 0,8524 ha oraz gruntu zdegradowanego w mniejszym stopniu, dołączając kopie pism urzędowych dotyczących tej degradacji, stąd za niesprawiedliwe uznał wymiar podatku od nieruchomości od tak znacznej powierzchni.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie. Przyznał, że obszar 8.299 m2 stanowi nieużytki, zaś inne grunty to rola o pow. 4.097 m2 - nie tworząca jednak gospodarstwa rolnego, skąd wymiar podatku od nieruchomości był prawidłowy. W szczególności art. 7 ust. 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych nie zwalnia nieużytków z tegoż podatku.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do art. 16 par. 2 i art. 196 par. 1 Kpa sąd administracyjny ocenia legalność /zgodność z prawem/ zaskarżonej decyzji, a nie to, czy w kryteriach słuszności bądź sprawiedliwości społecznej takie rozstrzygnięcie było trafne. Istotne - jak wynika z przepisów prawa powołanych w decyzjach organów obu instancji - nieużytki nie zostały wyłączone z opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Całość gruntów należących do skarżącego nie tworzy również gospodarstwa rolnego, skąd wymiar podatku rolnego /mającego niższe stawki opodatkowania/ nie ma w tym wypadku zastosowania.
W zakresie wymiaru podatku od nieruchomości zaskarżona decyzja jest więc zgodna z prawem, a to skutkować musi oddalenie skargi przez Naczelny Sąd Administracyjny na mocy art. 207 par. 5 Kpa.
Nie jest natomiast wyłączone zaniechanie w całości lub w części poboru danego podatku ze względu na szczególne okoliczności - gospodarczo i społecznie uzasadnione - na zasadzie i w trybie przewidzianym w art. 8 ustawy z dnia 19 grudnia 1980 r. o zobowiązaniach podatkowych /Dz.U. nr 27 poz. 111 ze zm./. Z podaniem w tej sprawie podatnik może wystąpić do organu I instancji, który w oparciu o ustawowe odrębne przepisy materialnoprawne władny jest zadecydować o uwzględnieniu wniosku w odniesieniu do już ustalonego podatku.