Uzasadnienie
Pismem z dnia 26 listopada 1992 r. Mieczysław W. wystąpił do Urzędu Skarbowego w B. -B. o odliczenie od dochodu kwoty 18 340 717 zł, stanowiącej koszt modernizacji jednorodzinnego budynku mieszkalnego, będącego jego własnością. Modernizacja ta polegała na wykonaniu przyłącza wodociągowego do jego budynku. Na potwierdzenie faktu poniesienia powyższych kosztów przedstawił zaświadczenie Społecznego Komitetu Budowy Sieci Wodociągowej, w którym stwierdza się, że Mieczysław W. zapłacił przypadający na niego udział w kosztach budowy sieci wodociągowej głównej w wysokości 5 600 000 zł, jak również kosztorys budowlany instalacyjno-montażowy na wykonanie przyłącza wodociągowego, opiewający na 12 740 717 zł.
Urząd Skarbowy w B. -B. decyzją nr LS-IV/833/V/92 z dnia 4 grudnia 1992 r. nie przychylił się do wniosku. W uzasadnieniu tej decyzji stwierdzono, iż wydatki na cele mieszkaniowe powinny być - zgodnie z art. 26 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych - dokumentowane rachunkiem lub fakturą, nie zaś kosztorysem i zaświadczeniem o wniesionym wkładzie do Społecznego Komitetu Budowy Sieci Wodociągowej, jak w niniejszej sprawie.
Mieczysław W. wniósł odwołanie do Izby Skarbowej w (...). W odwołaniu podaje, iż nie jest w stanie przedstawić faktur ustalających wysokość nakładów poniesionych na wykonanie przyłącza, gdyż ich nie żądał dokonując zakupu materiałów, a budowę wykonał we własnym zakresie. Dlatego może przedstawić jedynie zaświadczenie i kosztorys, które - jego zdaniem - mają moc dowodową, gdyż art. 26 ust. 6 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych /Dz.U. nr 80 poz. 350/ mówi ogólnie o dokumentach stwierdzających fakt poniesienia wydatków, a nie konkretnie o fakturach i rachunkach. Zdaniem odwołującego się, przedstawione przez niego dokumenty mieszczą się w tym pojęciu.
Izba Skarbowa w (...) decyzją nr PD-I-82/18-3/93 z dnia 29 stycznia 1993 r. utrzymała w mocy decyzję Urzędu Skarbowego. W decyzji tej stwierdziła, iż prace wykonane przez Mieczysława W. polegały na doprowadzeniu wodociągu do budynku, czyli nastąpiły poza budynkiem, gdy tymczasem zgodnie z art. 26 ust. 1 pkt 5 lit. "g" ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych odliczeniu od dochodu podlegają wydatki na modernizację budynku mieszkalnego, przez którą należy rozumieć prace wykonywane na terenie budynku, nie zaś poza nim. Ponadto, zgodnie z art. 26 ust. 6 tej ustawy, wysokość wydatków na te cele ustala się na podstawie dokumentów stwierdzających ich poniesienie, czyli dowodów, z których wynika, kto poniósł wydatki, na jaki cel i w jakiej wysokości.
Na powyższą ostateczną decyzję organu odwoławczego Mieczysław W. wniósł skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego. W skardze podważył słuszność stanowiska Izby Skarbowej, twierdząc, iż pojęcia modernizacji budynku nie można obecnie ograniczać tylko do obrębu budynku, albowiem na jego standard istotny wpływ mają przyłącza sieci wodnej, energetycznej i gazowej. Ponownie utrzymywał, iż zarówno kosztorys, jak i zaświadczenie powinny być uznane za dokumenty stwierdzające poniesienie kosztów przez podatnika. Zgadza się natomiast, że praca własna podatnika nie jest kosztem podlegającym odliczeniu od dochodu.
W odpowiedzi na skargę Izba Skarbowa podtrzymała swoje stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga nie jest uzasadniona. Zgodnie z art. 26 ust. 1 pkt 5 lit. "g" ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych /Dz.U. nr 80 poz. 350 ze zm./ kwoty wydatkowane na modernizację budynku mieszkalnego podlegają odliczeniu od dochodu osiągniętego przez podatnika. W niniejszej sprawie skarżący wniósł o uznanie za modernizację budynku prac polegających na doprowadzeniu do niego sieci wodociągowej.
Przyjmując założenie, że modernizacja budynku ma na celu podniesienie jego standardu, należy stwierdzić, iż doprowadzenie do budynku sieci wodociągowej niewątpliwie podnosi ten standard, a co za tym idzie, powinno być traktowane jako modernizacja budynku. Sąd nie podziela stanowiska organu odwoławczego, że wykonanie przyłącza wodociągowego do budynku jednorodzinnego nie stanowi jego modernizacji w rozumieniu art. 26 ust. 1 pkt 5 lit. "g" rzeczonej ustawy, gdyż owo przyłącze znajduje się poza budynkiem. Za modernizację budynku w rozumieniu tego przepisu uważa się jego ulepszenie i podniesienie jego standardu. Aby instalacja wodociągowa wewnątrz budynku stanowiła ulepszenie w tym zakresie, konieczne jest wykonanie przyłącza wodociągowego do budynku, gdyż inaczej instalacja wodociągowa w budynku nie miałaby sensu.
Nie można jednak kwestii modernizacji traktować w sposób tak szeroki jak czyni to skarżący. Wpłacenie bowiem przez niego sumy 5 600 000 zł na rzecz Społecznego Komitetu Budowy Wodociągu jako udziału w kosztach budowy sieci głównej wodociągu z całą pewnością nie jest kwotą wydatkowaną na modernizację budynku, lecz na uzbrojenie terenu poza działką, na której budynek się znajduje. Za modernizację budynku można uznać tylko wykonanie przyłącza budynku do sieci głównej wodociągu.
Na potwierdzenie poniesionych kosztów wykonania tego przyłącza skarżący przedstawił kosztorys budowlany instalacyjno-montażowy, określający wartość wykonanych robót. Tymczasem przepis art. 26 ust. 6 cytowanej ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych stanowi, iż wysokość wydatków na cele modernizacji budynku mieszkalnego ustala się na podstawie dokumentów stwierdzających ich poniesienie. Dokumentem takim nie może być w świetle tego przepisu złożony przez skarżącego kosztorys, gdyż określa on - jak to zostało już wcześniej podane - wartość wykonanych robót, nie stwierdza natomiast, przez kogo zostały poniesione koszty ich wykonania i w jakiej kwocie. Ta informacja ma podstawowe znaczenie.
Mając powyższe wywody na względzie, skargę jako nieuzasadnioną oddalono na zasadzie art. 207 par. 5 Kpa.