Uzasadnienie
Z dniem 1 grudnia 1991 r. weszła w życie ustawa z dnia 16 października 1991 r. o zatrudnieniu i bezrobociu /Dz.U. nr 106 poz. 457 ze zm./.
Nakłada ona na bezrobotnego, który pobrał nienależne świadczenie pieniężne obowiązek jego zwrotu. Za takie uważa się świadczenie wypłacone mimo zaistnienia okoliczności powodujących ustanie prawa do świadczeń, jeżeli bezrobotny był pouczony o tych okolicznościach /art. 23 ust. 1 i ust. 2 pkt 1/.
W aktach znajduje się notatka, że skarżąca została poinformowana dnia 2 listopada 1990 r. iż na zasiłku może przebywać tylko do chwili podjęcia pracy przez męża i o obowiązku zwrotu niesłusznie pobranego zasiłku.
Nałożenie na nią zwrotu zasiłku odpowiada zatem prawu.