Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją ostateczną Izba Skarbowa ustaliła od J.P. podatek obrotowy i dochodowy za rok 1991. Podstawą prawną decyzji były przepisy art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 16 grudnia 1972 r. o podatku obrotowym /Dz.U. 1983 nr 43 poz. 191/ par. 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 17 kwietnia 1990 r. w sprawie stawek podatku obrotowego od osób fizycznych i osób prawnych nie będących jednostkami gospodarki uspołecznionej oraz ulg, zwolnień i trybu płatności tego podatku /Dz.U. nr 27 poz. 156/ a także par. 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 17 kwietnia 1991 r. w sprawie stawek podatku obrotowego od osób fizycznych oraz nie będących j.g.u. osób prawnych i innych jednostek organizacyjnych nie posiadających osobowości prawnej ulg, zwolnień i trybu płatności tego podatku /Dz.U. nr 38 poz. 165 ze zm./ oraz art. 11 ustawy z dnia 16 grudnia 1972 r. o podatku dochodowym /Dz.U. 1989 nr 27 poz. 147 ze zm./.
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego pełnomocnik skarżącego zarzucił, że zaskarżona decyzja wydana została przedwcześnie skoro wniesiona została skarga do NSA na postanowienie odmawiające przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji pozbawiającej zwolnienia skarżącego od podatków obrotowego i dochodowego od nowo uruchomionej działalności. W oparciu o ten zarzut skarżący domaga się uchylenia zaskarżonej decyzji i umorzenia postępowania. W uzasadnieniu autor skargi wywodzi, że podatnik nie może pogodzić się z wymiarem podatkowym, gdyż jego zdaniem nie została rozpatrzona do tej pory zasadność pozbawienia go zwolnienia od tego podatku. W przedmiotowej sprawie można podnosić zarzuty co do bezzasadności pozbawienia zwolnienia, gdyż w Kpa nie występuje powaga rzeczy osądzonej a występuje jedynie związanie oceną dokonaną przez inny organ lub sąd. W tej sytuacji podatnik może skutecznie podnosić, iż nawet jednorazowe opodatkowanie podatkiem obrotowym od towaru przywiezionego z zagranicy nie jest działalnością gospodarczą w rozumieniu przepisów o zwolnieniu od podatku obrotowego i dochodowego. Jeżeli ustawodawca nie określił odrębnie definicji działalności gospodarczej, to należy przyjąć taką jaka wynika z ustawy o działalności gospodarczej /art. 2 ust. 1/ czyli, że jest to działalność wytwórcza, budowlana, handlowa i usługowa prowadzona w celach zarobkowych i na własny rachunek podmiotu prowadzącego taką działalność.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Dodano w związku z zarzutem skargi, że sprawy dotyczące pozbawienia okresowego zwolnienia od podatków i ustalenia zobowiązania w podatkach obrotowym i dochodowym za rok 1991 są odrębnymi sprawami podlegającymi rozpoznaniu niezależnie od siebie. Ponadto, stosownie do par. 6 ust. 3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 18 maja 1990 r. w sprawie zwolnienia od podatków obrotowego i dochodowego podatników osiągających przychody z niektórych rodzajów nowo uruchomionej działalności gospodarczej /Dz.U. nr 35 poz. 203 ze zm./ za każdy rok podatkowy objęty zwolnieniem urząd skarbowy dokonuje wymiaru podatków na zasadach ogólnych albo odpowiadających opłacie na kartę podatkową, jeżeli podatnik spełnia warunki do opodatkowania w tej formie. Zatem decyzje w sprawie ustalenia zobowiązania w podatkach obrotowym i dochodowym za rok 1991 zostały wydane zgodnie z obowiązującymi przepisami.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga nie jest zasadna. Nieuzasadniony jest główny zarzut skargi, iż organy podatkowe nie miały prawa wydawania decyzji w przedmiocie ustalenia obowiązku podatkowego w podatku obrotowym i dochodowym za rok 1991 skoro nie została jeszcze rozpoznana skarga na postanowienie odmawiające przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji pozbawiającej podatnika zwolnienia od rzeczonych podatków za cały okres działalności. Zarzut ten został postawiony w oderwaniu od treści par. 6 ust. 3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 18 maja 1990 r. w sprawie zwolnienia od podatków obrotowego i dochodowego podatników osiągających przychody z niektórych rodzajów nowo uruchomionej działalności gospodarczej /Dz.U. nr 35 poz. 203/. Mechanizm zwolnienia rzeczowego sprowadza się do tego, że za każdy rok podatkowy objęty zwolnieniem urząd skarbowy dokonuje wymiaru podatków na ogólnych zasadach albo odpowiadających opłacie na kartę podatkową, jeżeli podatnik spełnia warunki do opodatkowania w tej formie /ust. 3/. Urząd skarbowy odracza pobór ustalonych podatków do czasu upływu dwóch lat, licząc od końca okresu objętego zwolnieniem. Jeżeli w ciągu dwóch lat podatnik niezaprzestanie na stałe wykonywania działalności gospodarczej, urząd skarbowy stwierdza wygaśnięcie decyzji w sprawie wymiaru podatków /ust. 4/. Natomiast jeżeli zaistnieją podstawy do pozbawienia podatnika zwolnienia, bądź też jeżeli nie spełni warunku określonego w ust. 1 par. 6 - to decyzje wymiarowe niejako "odżywają". Niezależnie zatem od tego, czy w odrębnym postępowaniu pozbawiono skarżącego zwolnienia od podatków również za rok 1991, czy też do takiego rozstrzygnięcia nie doszło, organy podatkowe miały obowiązek wydania decyzji o ustaleniu obowiązku podatkowego w obu podatkach. Bezprzedmiotowy jest zatem zarzut przedwczesności rozstrzygania tej sprawy przez organy podatkowe, a także - nie mający związku z tym postępowaniem zarzut, iż nie istniały podstawy do pozbawienia skarżącego zwolnienia od tych podatków. Skoro ustalenia faktyczne zaskarżonej decyzji oparte są wyłącznie na zeznaniach podatkowych, zaś stawki podatków oparto na niekwestionowanych przez stronę skarżącą tabelach stanowiących część przepisów prawnych przywołanych w podstawie prawnej decyzji - to brak podstaw do uznania, by zaskarżona decyzja naruszała prawo.
Wobec tego, skargę jako niezasadną należało oddalić w oparciu o przepis art. 207 par. 5 Kpa.