Wyrok NSA oz. w Katowicachz 3 marca 1994 r., sygn. akt SA/Ka 1449/93

Teza

1. 1. Przepisy Kodeksu cywilnego w postępowaniu administracyjnym mogą być stosowane tylko wtedy, gdy tak stanowi konkretny przepis materialnego prawa administracyjnego.
2. 2. Obowiązek podatkowy należy do sfery prawa publicznego, stąd też, przy jego wykonywaniu nie można posługiwać się normą prawa regulującego stosunki z obszaru prawa cywilnego.
3. 3. Przepis art. 31 ust. 1 ustawy z dnia 19 grudnia 1980 r. o zobowiązaniach podatkowych /Dz.U. nr 27 poz. 111 ze zm./ jest przepisem o charakterze wyjątkowym. Umożliwia on bowiem organom podatkowym umorzenie zaległości podatkowych i tych należności budżetowych, do których ma on zastosowanie tylko w wypadkach społecznie lub gospodarczo uzasadnionych. Ocenę, czy takie przesłanki umorzenia zaległości istnieją pozostawił ustawodawca organom podatkowym. Ten uznaniowy charakter rozstrzygnięć nie przekreśla jednakże zasady, że uznanie to jest ograniczone dyrektywami ustawowymi nakazującymi organom podatkowym rozważenie każdej sprawy z punktu widzenia występowania bądź braku w konkretnym wypadku względów gospodarczych bądź społecznych, które uzasadniałyby umorzenie.

Właściwa ocena występowania bądź braku rzeczonych przesłanek w konkretnej sprawie może być dokonana tylko po wszechstronnym i wnikliwym rozważeniu całokształtu materiału dowodowego /art. 80 Kpa/ a poprzedzać ją powinno wyczerpujące zebranie materiału dowodowego /art. 77 Kpa/ oraz dokładne wyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych /art. 7 Kpa/.