Wyrok NSA oz. w Katowicachz 27 listopada 1995 r., sygn. akt SA/Ka 1603/94

Teza

1. Aby podatnikowi można było zarzucić naruszenie warunków zwolnienia należy wykazać, że takie warunki były mu znane, a jeżeli nie, to z przyczyn leżących po jego stronie.
2. Założenia państwa prawa wymagają by obywatel nie był zaskakiwany odmienną - w zależności od potrzeb - interpretacją prawa na tle tych samych zdarzeń.
3. "Wprowadzenie urzędu skarbowego w błąd przez podatnika" w rozumieniu par. 7 ust. 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 18 maja 1990 r. w sprawie zwolnienia od podatków obrotowego i dochodowego podatników osiągających przychody z niektórych rodzajów nowo uruchomionej działalności gospodarczej /Dz.U. nr 35 poz. 203/ dotyczy decyzji zwalniającej od podatków, przy wydaniu której urząd skarbowy powinien mieć na uwadze ogólne zasady postępowania administracyjnego /art. 6-10 Kpa/ oraz obowiązek wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego /art. 77 par. 1 i 4 Kpa/.
4. Jeżeli decyzja o zwolnieniu od podatku, wydana w odrębnym postępowaniu, jest wadliwa na skutek niedostatków postępowania, to należy rozpatrywać sposoby wzruszenia takiej decyzji określone w kodeksie postępowania administracyjnego, a nie zmierzać do weryfikacji błędnego rozstrzygnięcia organu podatkowego, w drodze wynikającej z par. 7 ust. 4 rozporządzenia.
5. Dla orzeczenia o utracie prawa do zwolnienia od podatków par. 7 ust. 4 cytowanego rozporządzenia/, nie jest wystarczające ustalenie, że podatnik - w dacie wydania decyzji o zwolnieniu - nie spełniał warunków określonych w par. 2 i 4 rozporządzenia.
6. Chodzi w nim o takie sytuacje, w których na skutek działania podatnika, pomimo prawidłowo przeprowadzonego postępowania zakończonego niewadliwą decyzją, urząd został wprowadzony w błąd.