Wyrok NSA oz. w Katowicach z 21 lutego 1996 r., SA/Ka 17/95

Teza

Konstrukcja normy art. 22 ustawy z dnia 19 grudnia 1980 r. o zobowiązaniach podatkowych /Dz.U. 1993 nr 108 poz. 486 ze zm./ uzasadnia stwierdzenie, że w istocie sądowa kontrola zgodności z prawem decyzji zapadłych w tego rodzaju sprawach sprowadza się do badania poprawności postępowania dowodowo-wyjaśniającego i jego oceny.

W każdej zatem sytuacji, gdy organy rozstrzygające sprawę rozważyły powołane przez podatnika we wniosku okoliczności i ustosunkowały się do nich w sposób logiczny, to nie można uznać, aby decyzja podlegająca sądowej kontroli naruszała prawo.

Uzasadnienie

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Skarga nie jest zasadna.

Konstrukcja normy art. 22 ustawy o zobowiązaniach podatkowych, która stanowiła materialnoprawną podstawę rozstrzygnięć jakie zapadały przed organami obydwu instancji uzasadnia stwierdzenie, że w istocie sądowa kontrola zgodności z prawem decyzji zapadłych w tego rodzaju sprawach sprowadza się do badania poprawności postępowania dowodowo-wyjaśniającego i jego oceny.

Samo bowiem uznanie uchyla się spod kontroli Sądu. W przeciwieństwie do art. 31 tej ustawy, która określa materialnoprawne przesłanki udzielania ulgi w postaci umorzenia zaległości podatkowych, omawiany przepis nie zawiera zobiektywizowanych kryteriów stanowiących o zasadności żądania odroczenia czy też rozłożenia płatności podatku na raty. W każdej zatem sytuacji, gdy organy rozstrzygające sprawę rozważyły powołane przez podatnika we wniosku okoliczności i ustosunkowały się do nich w sposób logiczny, to nie można uznać, aby decyzja podlegająca sądowej kontroli naruszała prawo.

Taka sytuacja miała miejsce w rozpoznawanej sprawie. Wszystkie bowiem okoliczności, które strona skarżąca podniosła we wniosku o zastosowanie ulgi a także w dalszej fazie postępowania stały się przedmiotem analizy organów obydwu instancji. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji poddano wszechstronnej ocenie te okoliczności, nie ograniczając się - jak bezzasadnie zarzuca się w skardze - jedynie do wzięcia pod uwagę stanu budżetu Państwa. Niezależnie od tego, na rozprawie sądowej ujawniona została okoliczność istniejąca w dacie rozstrzygania sprawy przez organ II instancji, a mianowicie to, że w okresie kilku miesięcy poprzedzających złożenie wniosku przez stronę skarżącą Urząd Skarbowy zwrócił jej z tytułu podatku od towarów i usług kwotę bliską półtora miliarda starych złotych. Okoliczność ta w istotny sposób potwierdza trafność rozstrzygnięcia będącego przedmiotem skargi. W jej bowiem świetle argumenty strony skarżącej zarzucającej niedocenianie jej interesu przy rozstrzyganiu sprawy jawią się jako niezasadne w stopniu oczywistym.

Nie znajdując zatem podstaw do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja narusza przepis art. 22 ustawy o zobowiązaniach podatkowych, bądź by postępowanie ją poprzedzające uchybiało normom Kpa, Sąd skargę jako niezasadną oddalił w oparciu o przepis art. 207 par. 5 Kpa.