Wyrok NSA oz. w Katowicach z 19 maja 1994 r., SA/Ka 1966/93

Teza

Budynek letniskowy - dla celów podatku od nieruchomości - nie nabywa charakteru budynku mieszkalnego przez fakt czasowego w nim zamieszkiwania.

Sentencja

1. oddala skargę.

Uzasadnienie

Decyzją Wójta zawartą w nakazie płatniczym wymierzono K. i K. małżonkom K. podatek od posiadanej przez nich w M. nieruchomości o powierzchni 600 m2 i znajdującego się na niej budynku letniskowego o powierzchni 38 m2.

Podstawą zastosowanych przy wymiarze tego podatku stawek była uchwała Rady Gminy, zgodnie z którą stawka podatku "od pozostałych budynków" wyniosła w 1993 r. 12.000 zł za 1 m2 powierzchni, a "od pozostałych gruntów" 80 zł za 1 m2 powierzchni. Zgodnie z uchwałą Rady Gminy przez "pozostałe budynki" należy rozumieć m.in. "budynki letniskowe".

W odwołaniu od ww. decyzji podatkowej K. K. zarzucił, że zastosowane stawki podatkowe są dla niego krzywdzące w porównaniu z innymi mieszkańcami gminy, a ich wzrost w stosunku do 1992 r. aż o 54 procent nie znajduje dostatecznego usprawiedliwienia. Nadto podniósł, że stawki podatkowe są niewspółmiernie wysokie w stosunku do jego emerytury, której waloryzacja została w 1993 r. znacznie ograniczona.

W dalszych pismach skierowanych do Kolegium Odwoławczego przy Sejmiku Samorządowym zarzucił odwołujący się, że zajmowany przez niego w M. budynek jest budynkiem mieszkalnym a nie letniskowym, co powinno skutkować zastosowanie stawki podatku jak dla budynków mieszkalnych. Nadto podniósł, że uchwała Rady Gminy wydana została z naruszeniem art. 1, art. 3 ust. 1 i art. 67 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, ustanawiając różne stawki dla różnych grup obywateli.

Kolegium Odwoławcze przy Sejmiku Samorządowym utrzymało w mocy wymiar podatku od nieruchomości, zawarty w wymienionym wyżej nakazie płatniczym, nie dopatrując się sprzeczności z obowiązującymi przepisami podatkowymi. W szczególności podniesiono, że letniskowy charakter budynku położonego w M. wynika z decyzji Naczelnika Gminy z 28.1.1983 r. o pozwoleniu na użytkowanie budynku letniego.

W skardze od ww. decyzji Kolegium Odwoławczego K. K. wniósł o jej uchylenie. Podtrzymał zarzut naruszenia przepisów art. 1, art. 3 i art. 67 ust. 2 Konstytucji RP przez stosowanie różnych stawek podatkowych, nie w zależności od rodzaju objętej podatkiem nieruchomości, ale w zależności od różnych mieszkańców, oraz zarzut bezpodstawnego zakwalifikowania jego budynku jako letniskowego, chociaż mieszka tam wraz z żoną przez większą część roku, bo od 7 do 9 m-cy.

Nadto podniósł niezgodność uchwały Rady Gminy z ustawą z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych przez zakwalifikowanie budynków letniskowych do "pozostałych budynków", a nie do budynków mieszkalnych.

Zarzucił nadto organom podatkowym opieszałe rozpoznawanie sprawy i naruszenie tym samym terminów określonych w art. 171 i art. 172 Kpa oraz treści art. 35 par. 1 i 2 Kpa.

W odpowiedzi na skargę Kolegium Odwoławcze przy Sejmiku Samorządowym wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko i jego uzasadnienie. Dodatkowo powołano się na definicję domu letniskowego zawartą w art. 3 ust. 4 prawa lokalowego.

Rozpoznając skargę Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Wbrew odmiennym twierdzeniom zawartym w skardze, zaskarżona decyzja nie narusza obowiązujących przepisów prawa.

Zasadnicze znaczenie dla rozstrzygnięcia skargi ma odpowiedź na pytanie, czy posiadany przez skarżącego budynek położony na nieruchomości o powierzchni 600 m2 w M. jest "budynkiem mieszkalnym", czy też "pozostałym budynkiem" w rozumieniu art. 5 ust. 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych.

Zgodnie z art. 3 ust. 1 prawa lokalowego /Dz.U. 1987 nr 30 poz. 165 ze zm./ domem mieszkalnym jest dom jednorodzinny, jak również samodzielna część domu bliźniaczego lub szeregowego, przeznaczony do zaspokajania potrzeb mieszkaniowych właściciela i jego bliskich, chociażby oprócz lokalu mieszkalnego obejmował również lokal użytkowy.

Domem letniskowym jest natomiast budynek położony na terenie wsi lub w rejonie przeznaczonym na cele rekreacyjne ludności, służący właścicielowi i jego bliskim do wypoczynku /art. 3 ust. 4 prawa lokalowego/.

W świetle brzmienia ww. przepisów art. 3 prawa lokalowego nie może ulegać wątpliwości, że pojęcie domu mieszkalnego i domu letniskowego nie są tożsame.

Nie można zatem zaliczyć domów letniskowych do budynków mieszkalnych w rozumieniu art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych.

W świetle brzmienia całego ustępu 1 tego artykułu, domy letniskowe podlegają zatem zaliczeniu do "pozostałych budynków" w rozumieniu punktu 3 tego ustępu.

Z tego też względu bezpodstawny jest zarzut skarżącego o niezgodności uchwały Rady Gminy z ustawą o podatkach i opłatach lokalnych, polegającej na zakwalifikowaniu budynków letniskowych do "pozostałych budynków" w rozumieniu art. 5 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych.

Wracając do charakteru przedmiotowego budynku to wynika on zdaniem Sądu zarówno z jego przeznaczenia, jak i wykorzystywania.

O tym, iż jest to budynek letniskowy w rozumieniu art. 3 ust. 4 prawa lokalowego świadczy wiele okoliczności.

Po pierwsze - zarówno w decyzji o zezwoleniu na jego budowę, jak i w decyzji Naczelnika Gminy o pozwoleniu na użytkowanie tego budynku został on nazwany jako "budynek letni". Z pierwszej z ww. decyzji wynika nadto, iż została ona wydana po rozpatrzeniu wniosku skarżącego "w sprawie budowy domku letniego".

Po drugie - należy podnieść, iż małżonkowie K. i K. K. posiadają własny dom mieszkalny położony w B., w którym są na stałe zameldowani.

Po trzecie - w budynku w M. przebywają tylko czasowo i to w zasadzie tylko w okresie letnim, o czym świadczy ich tam zameldowanie. W 1991 r. skarżący był zameldowany tam tylko na okres 2. m-cy, w 1992 r. nie był w tym budynku nikt zameldowany, a w 1993 r., którego dotyczy sporny wymiar podatku, skarżący i jego żona zameldowali się na pobyt czasowy od 12.7. do 30.10., a następnie od 8.11. do 8.1.1994 r.

Po czwarte - o charakterze przeznaczenia tego budynku świadczy również jego niewielka powierzchnia użytkowa wynosząca 38 m2.

Po piąte - nie może ulegać wątpliwości, że budynek jest położony w rejonie wykorzystywanym rekreacyjnie.

W świetle powyższych okoliczności, zakwalifikowanie spornego budynku do "pozostałych budynków" w rozumieniu art. 5 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych nie budzi zastrzeżeń.

Bezpodstawne jest przy tym twierdzenie o naruszeniu treści art. 1, art. 3 i art. 67 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Przewidziane art.

5. ustawy o podatkach i opłatach lokalnych zróżnicowanie stawek podatkowych w zależności od rodzaju budynków i gruntów oraz w zależności od sposobu ich wykorzystywania nie narusza zasady równych praw obywateli Rzeczypospolitej Polskiej, czy też zasady sprawiedliwości społecznej. Zróżnicowanie to ma bowiem charakter przedmiotowy, a nie podmiotowy.

Skoro jednocześnie, ustalone uchwałą Rady Gminy stawki podatku od nieruchomości mieszczą się w granicach stawek określonych art. 5 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych w brzmieniu wynikającym z rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 grudnia 1992 r. w sprawie wykonywania niektórych przepisów o podatkach i opłatach lokalnych /Dz.U. nr 94 poz. 467/, to brak jest podstaw do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja Wójta Gminy są niezgodne z prawem.

Skoro jednocześnie podnoszone w skardze naruszenie terminów określonych w art. 171 i art. 172 Kpa nie miało wpływu na wynik sprawy, to skarga podlegała oddaleniu zgodnie z treścią art. 207 par. 5 Kpa.