Uzasadnienie
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga nie jest zasadna, gdyż zaskarżona decyzja odpowiada prawu.
Towarzystwo Leasingowe wadliwie dokonało rozliczenia podatku od towarów i usług za grudzień 1993 r. Wadliwość ta dotyczyła zarówno dokumentu źródłowego /faktury/ jak i ewidencji /kwoty podatku naliczonego obniżającego podatek należny/ oraz - w efekcie zeznania podatkowego za grudzień 1993 r. Bezspornie podatnik uwzględnił w ewidencji i rozliczeniu fakturę, która nie uprawniała go do odliczenia kwoty podatku naliczonego od podatku należnego /art. 19 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym - Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm./, została bowiem wystawiona dla innego podmiotu gospodarczego, jako nabywcy towaru. Nie wnikając w powody takiego działania /gdyż nie mają one żadnego znaczenia dla bytu zobowiązania podatkowego/ trzeba stwierdzić, że skarżące Towarzystwo Leasingowe przyjęło fakturę wystawioną dla Zakładu "G." do własnych rozliczeń, nie zakwestionowało jej ale ujęło we własnej ewidencji i uczyniło podstawę do odliczenia od podatku należnego kwoty podatku naliczonego wynikającego z tej faktury, w wysokości 19.580.000 zł. Nie sposób tego rodzaju działania ocenić inaczej niż uchybienie wymogowi prawidłowego prowadzenia ewidencji, o której mowa w art. 27 ust. 4 ustawy o podatku od towarów i usług oraz bezpodstawne odliczenie podatku naliczonego od podatku należnego. W sensie dokumentacyjnym podatnik posłużył się przy rozliczeniu cudzą fakturą. Nie można więc podzielić poglądu skargi, że faktura była jedynie dotknięta błędem pisarskim. Była to faktura oczywiście wadliwa /jeśli nabywcą samochodu było rzeczywiście Towarzystwo Leasingowe, co wydaje się wynikać z późniejszych dokumentów/ bądź cudza faktura. Bez względu jednak na to - była to faktura, na podstawie której skarżące Towarzystwo nie miało prawa odliczyć podatek naliczony. Twierdzenie odwrotne strony skarżącej jest bezzasadne, w świetle art. 19 ustawy oraz par. 31 ust. 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 12 maja 1993 r. w sprawie podatku od towarów i usług /Dz.U. nr 39 poz. 176 ze zm./.
Nieuzasadniony jest także zarzut zastosowania przepisu w brzmieniu późniejszym niż obowiązujące w grudniu 1993 r. tzn. w czasie rozliczenia podatku od towarów i usług przez podatnika.
Organy prawidłowo uczyniły podstawą prawną swego rozstrzygnięcia przepis obowiązujący w chwili stwierdzenia nieprawidłowości w rozliczeniu podatku, skoro żaden przepis przejściowy w ustawie nowelizującej nie upoważnił ich do stosowania przepisów wcześniejszych. Nie bez znaczenia dla oceny prawidłowości takiego postępowania jest fakt, że nowe przepisy wprowadziły liberalniejsze skutki naruszenia obowiązku z art. 27 ust. 4 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r.
Sąd nie stwierdził też, aby postępowanie administracyjne w sprawie rozliczenia podatku VAT za grudzień 1993 r. było dotknięte uchybieniami, które zarzucono w skardze. Organy podatkowe nie naruszyły ani zasady praworządności /art. 6 Kpa/, ani innych zasad ogólnych postępowania, określonych w art. 7, art. 8 i art. 11 Kpa. Z kolei pewna lakoniczność uzasadnienia decyzji organu I instancji nie miała charakteru prawa mającego wpływ na wynik sprawy.
Powyższe powody stanowiły podstawę oddalenia skargi, jako nieuzasadnionej, na mocy art. 207 par. 5 Kpa.