Wyrok NSA oz. w Katowicach z 16 października 1995 r., SA/Ka 2149/94

Tezy

Zgodnie z treścią art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie terytorialnym /Dz.U. nr 16 poz. 95 ze zm./ uchwały podjęte przez organy gminy w sprawach z zakresu administracji publicznej mogą być zaskarżone do sądu administracyjnego przez osoby, których interes prawny lub uprawnienia naruszają.

Zaskarżenie to może być skuteczne tylko wtedy, gdy uchwały te zostały jednocześnie podjęte z naruszeniem obowiązujących przepisów prawa /art. 196 par. 1 Kpa/.

Uzasadnienie

Okoliczności sprawy zdają się wskazywać, że w dniu 1 sierpnia 1988 r. skarżący był posiadaczem co najmniej części spornej działki oraz, iż nie legitymował się dokumentem o przekazaniu mu tej nieruchomości, wydanym w formie prawem przewidzianej. Wskazuje to zatem na możliwość ubiegania się o przekazanie mu tej działki w wieczyste użytkowanie, a to zgodnie z treścią art. 80 ust. 2 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości /Dz.U. 1991 nr 30 poz. 127 ze zm./. Przepis ten obejmuje bowiem swoją dyspozycją również osoby fizyczne /vide wyrok Sądu Najwyższego z dnia 23 sierpnia 1995 r. III ARN 29/95/ i ma zastosowanie również do posiadaczy zależnych a nie tylko posiadaczy samoistnych.

Skierowanie przedmiotowej działki /to jest działki będącej w dniu 1 sierpnia 1988 r. w posiadaniu skarżącego/ do sprzedaży przetargowej nie mogło zatem nastąpić przed rozpoznaniem wniosku skarżącego o przekazanie mu tej działki w wieczyste użytkowanie. Wniosek taki skarżący zawarł w swoim piśmie z dnia 25 maja 1990 r. (...) a następnie ponowił w piśmie z dnia 10 sierpnia 1991 r.

Zgodnie z treścią art. 80 ust. 2 przedmiotowej ustawy o gospodarce gruntami rozstrzygnięcie tego wniosku powinno nastąpić w drodze decyzji, od której przysługiwałyby wnioskodawcy środki odwoławcze.