Uzasadnienie
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga nie jest zasadna, ponieważ objęta nią decyzja Izby Skarbowej nie narusza prawa materialnego, zaś postępowanie ją poprzedzające zostało przeprowadzone zgodnie z przepisami kodeksu postępowania administracyjnego.
Z samej istoty uprawnienia do odliczenia od podstawy opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych wydatków określonych w art. 26 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 roku wynika obowiązek udowodnienia ich poniesienia w danym roku podatkowym. Szczególną formę dowodzenia przewiduje powołany przez organ II instancji przepis art. 26 ust. 5 ustawy. Wymaga on przedstawienia organowi podatkowemu dla wykazania wysokości wydatków dokumentów stwierdzających ich poniesienie. Obowiązkiem organu podatkowego wynikającym z art. 7 i art. 77 par. 1 Kpa jest poczynienie wszelkich niezbędnych kroków dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. W toku dochodzenia do prawdy materialnej organ administracji państwowej przed którym toczy się postępowanie ma prawo ale i obowiązek dokonania oceny zebranych dowodów. W toku postępowania w rozpoznawanej sprawie organy podatkowe spełniły ten obowiązek. Sprawdziły, czy dokument przedstawiony przez skarżących dla udowodnienia poniesienia wydatków na cele mieszkaniowe jest wiarygodny. Ustaliły, że w przedsiębiorstwie, które figuruje jako sprzedawca określonych w rachunku towarów nie ma kopii spornego rachunku, a co więcej, że zarówno w dniu wystawienia rachunku przedstawionego przez skarżących jak i w całym roku 1993 nie prowadziło ono sprzedaży tego typu towarów. Wyniki badania dokumentacji Przedsiębiorstwa Usługowo-Prudukcyjno-Handlowego w M. dostarczyły podstaw do jednoznacznego wniosku, że rachunek przedstawiony przez skarżących nie został wystawiony przez ten podmiot gospodarczy. Wszystko to w pełni uzasadniało stanowisko organów podatkowych obydwu instancji, że podatnicy nie udowodnili, iż w roku 1993 ponieśli wydatek na cele mieszkaniowe w kwocie wynikającej z rachunku nr 219/93/S. Stąd też brak było podstaw do uwzględnienia tej kwoty przy określaniu należnego od nich za ten rok podatkowy podatku dochodowego.
Uznając, że skarga jest niezasadna, Sąd oddalił ją w oparciu o przepis art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./.