Tezy
Tylko w sytuacji, gdy ewidencja jest na tyle niekompletna, że mimo aktywnej postawy organów podatkowych niemożliwe staje się ustalenie bądź to podstawy, bądź to przedmiotu opodatkowania, dopuszczalne jest skorzystanie z instrumentu uregulowanego w art. 27 ust. 5 pkt 1 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm./.
Organy administracji państwowej są obowiązane do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków, będących przedmiotem postępowania administracyjnego. Obowiązek ten powinien być przy tym rozumiany tak szeroko, jak to tylko jest możliwe, jego naruszenie zaś należy traktować jako wystarczającą podstawę do uchylenia decyzji /por. wyroku Sądu Najwyższego z dnia 23 lipca 1992 r. - III ARN 40/92/.
Organy podatkowe nie uczyniły zadość tym wymaganiom.
Z jednej strony bowiem nie próbowały w toku postępowania wezwać skarżącej do niezbędnego uzupełnienia ewidencji.
Z drugiej strony z kolei nie wykazały, w sposób nie budzący wątpliwości, że uchybienia stwierdzone u podatnika absolutnie uniemożliwiały ustalenie podstawy opodatkowania. Naruszyły zatem wymagania wynikające z przepisów postępowania, zwłaszcza określone w art. 7 i art. 80 Kpa.