Wyrok NSA oz. w Katowicach z 27 listopada 1986 r., SA/Ka 510/86

Teza

Okoliczność, że dom jednorodzinny znajduje się na terenie przeznaczonym po jego wybudowaniu na cele budownictwa wielorodzinnego, nie jest wystarczającą podstawą do odmowy udzielenia pozwolenia na wykonanie w nim stałej wewnętrznej instalacji gazowej.

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny uznał zasadność skargi Barbary i Ryszarda K. na decyzję Głównego Architekta Wojewódzkiego w Częstochowie z dnia 8 maja 1986 r. w przedmiocie odmowy pozwolenia na wykonanie przyłącza gazowego i wewnętrznej instalacji gazowej i na podstawie art. 207 par. 2 pkt 1 Kpa uchylił zaskarżoną decyzję, a także - zgodnie z art. 208 Kpa - zasądził od Głównego Architekta Wojewódzkiego w Częstochowie kwotę złotych tysiąc osiemset tytułem zwrotu kosztów postępowania na rzecz skarżących.

Uzasadnienie

Decyzją z dnia 8 maja 1986 nr UAN IV 8383/1/61/1102/86 Główny Architekt Wojewódzki w Częstochowie utrzymał w mocy decyzję Architekta Miejskiego w Cz. z dnia 10 lutego 1986 r., odmawiającą Barbarze i Ryszardowi K. pozwolenia na wykonanie przyłącza gazowego i instalacji gazowej wewnętrznej w ich budynku mieszkalnym przy ul. T. w tym mieście. Jako podstawę prawną decyzji organu II instancji powołał art. 21 ust. 1, art. 53 ust. 1 pkt 1 lit. "a" i art. 54 ust. 1 ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane /Dz.U. nr 38 poz. 229 ze zm./. Organ odwoławczy uzasadnił swoje stanowisko tym, że w obowiązującym planie ogólnym zagospodarowania przestrzennego miasta teren, obejmujący działkę z domem wnioskodawców, przeznaczony został na cele budownictwa wielorodzinnego, a miejscowa spółdzielnia mieszkaniowa otrzymała w 1983 r. sprolongowaną ostatnio, pozytywną informację o terenie, co umożliwia jej przystąpienie do opracowania dokumentacji projektowej budynku mieszkalnego przy ul. T. Wobec tego - ekonomicznie nieuzasadnione jest wykonanie instalacji z przyłączem w obiekcie przewidzianym do rozbiórki.

Barbara i Ryszard K. wnieśli skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego, żądając uchylenia wydanych decyzji. W skardze poddali w wątpliwość zagrożenia ich nieruchomości z powodu zamierzeń inwestycyjnych, o jakich mowa w decyzjach, ponieważ Spółdzielnia Mieszkaniowa nie występowała dotąd o wywłaszczenie ich nieruchomości ani z nimi w tej sprawie nie pertraktowała. Wskazali przy tym, że obok ich nieruchomości znajduje się nie zabudowana parcela o powierzchni 3000 m2, która wystarczałaby na realizację pojedynczego bloku mieszkalnego, jaki jest przewidziany.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy powtórzył stanowisko z zaskarżonej decyzji.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Powołanie w zaskarżonej decyzji art. 53 ust. 1 pkt 1 lit. "a" i art. 54 ust. 1 ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane /Dz.U. nr 38 poz. 229/, określające zadania organów nadzoru budowlanego i ich uprawnienia do wydawania stosownych nakazów lub zakazów, są przepisami kompetencyjnymi. W rozpatrywanym stanie faktycznym mogły być one prawidłowo zastosowane tylko w powiązaniu z przepisem prawa materialnego, dającym wprost podstawę do odmowy wydania pozwolenia na budowę przyłącza i instalacji gazowej wewnętrznej. Takiej wartości nie mają - w ocenie sądu - dodatkowo powołane art. 3 i 21 ust. 1 prawa budowlanego. Stanowią one, że obiekty budowlane mogą być budowane wyłącznie na terenach przeznaczonych na ten cel zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym, i że podstawą do ustalenia rozwiązań urbanistycznych i architektoniczno-budowlanych w planie realizacyjnym jest miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Tej treści przepisy mogą uniemożliwić budowę domu jednorodzinnego na terenie przeznaczonym na inne cele, ale nie stoją na przeszkodzie wykonania robót instalacyjnych w obiekcie budowlanym, istniejącym dłużej niż obowiązuje plan miejscowy zagospodarowania przestrzennego.

Niezależnie od spraw obejmujących wykorzystanie terenów zgodnie z ustaleniami miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego /art. 1 ust. 1/ omawiana ustawa reguluje także sprawy utrzymania obiektów budowlanych. W tym zaś zakresie /art. 5 ust. 1 pkt 5/ sformułowany został warunek, że obiekty budowlane powinny być utrzymywane zgodnie z wymaganiami współczesnej wiedzy, w sposób zapewniający odpowiednie warunki użytkowe, przy czym właściciel zobowiązany został do użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem /art. 43/. Treść tych przepisów prawa budowlanego prowadzi do wniosku, że niekwestionowany przez zakład gazownictwa zamiar właściciela wykonania we własnym domu jednorodzinnym przyłącza gazowego i wewnętrznej instalacji gazowej jest zbieżny z przewidzianym przez ustawodawcę obowiązkiem utrzymania obiektu budowlanego w sposób zapewniający odpowiednie warunki użytkowe zgodnie z wymaganiami współczesnej wiedzy i z przeznaczeniem obiektu, a także jest zbieżny ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem prawa własności rzeczy w rozumieniu art. 140 Kc. Dlatego przyjąć należało, iż okoliczność, że dom jednorodzinny znajduje się na terenie przeznaczonym po jego wybudowaniu na cele budownictwa wielorodzinnego, nie jest wystarczającą podstawą do odmowy wydania pozwolenia na wykonanie w nim wewnętrznej instalacji gazowej poprawiającej warunki użytkowe i odpowiadającej wymaganiom współczesnej wiedzy i sztuki budowlanej.

Powyższa interpretacja prawa uzasadniała uwzględnienie skargi i uchylenie decyzji organu II instancji na podstawie art. 207 par. 2 pkt 1 Kpa. O kosztach postępowania, obejmujących uiszczony wpis sądowy i koszty zastępstwa adwokackiego, orzeczono na zasadzie art. 208 Kpa.