Wyrok NSA oz. w Krakowie z 26 października 1994 r., SA/Kr 1141/94

Teza

Nie można się zgodzić, że art. 30 ust. 1 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm./ dotyczy podatników świadczących usługi w zakresie handlu wyłącznie na rzecz osób fizycznych nie będących podmiotami gospodarczymi.

Przepis ten nie różnicuje podatników świadczących usługi w zakresie handlu, a nie zobowiązanych do ewidencji obrotu i podatku należnego przy zastosowaniu kas rejestrujących.

Wystarcza więc do skorzystania z tego przepisu sprzedaż tylko części towarów na rzecz osób fizycznych nie prowadzących działalności gospodarczej.

W tej sytuacji może bowiem również powstać od 1 stycznia 1994 r. obowiązek ewidencjonowania obrotu i kwoty podatku należnego przy zastosowaniu kas rejestrujących /zob. art. 29 i 52/.

Sentencja

1. uchyla zaskarżoną decyzję.

Uzasadnienie

(...) Zgodnie z art. 30 ust. 1 powoływanej kilkakrotnie ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. podatnicy świadczący usługi w zakresie handlu, którzy dokonują sprzedaży opodatkowanej i zwolnionej od podatku lub opodatkowanej różnymi stawkami, a nie są obowiązani do prowadzenia ewidencji obrotu i kwot podatku należnego przy zastosowaniu kas rejestrujących, mogą w celu obliczenia podatku należnego dokonać podziału sprzedaży w danym miesiącu w proporcjach wynikających z udokumentowanych zakupów z tego miesiąca, w którym dokonano zakupu.

W przypadku podatników zobowiązanych jednocześnie do prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów z przytoczonym przepisem wiążą się postanowienia ust. 3b objaśnień do tej księgi stanowiących załącznik do rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 15 grudnia 1992 r. w sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów /Dz.U. nr 99 poz. 496 ze zm., w tym Dz.U. 1993 nr 59 poz. 274/, według których mogą oni ewidencjonować przychody w tej księdze oraz w ewidencji zakupu i sprzedaży łącznie z podatkiem od towarów i usług, z tym że na koniec miesiąca muszą dokonać korekty o należny podatek od towarów i usług. Spółka cywilna mogła więc ewidencjonować w ten sposób przychód, a w celu obliczenia podatku należnego dokonywać podziału sprzedaży w miesiącu w proporcjach wynikających z udokumentowanych zakupów z tego miesiąca. Dlatego w ewidencji zawierającej dane służące do prawidłowego sporządzenia deklaracji VAT 7 nie ewidencjonowała danych niezbędnych do określenia przedmiotu i podstawy opodatkowania oraz wysokości podatku należnego.

Organy podatkowe kwestii, czy spółka cywilna zastosowała art. 30 ust. 1 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r., nie wyjaśniły. Stanowi to naruszenie art. 7, art. 77 par. 1 i art. 107 par. 3 Kpa, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy.

Nie można się zgodzić z tymi organami, że art. 30 ust. 1 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. dotyczy podatników świadczących usługi w zakresie handlu wyłącznie na rzecz osób fizycznych nie będących podmiotami gospodarczymi. Wniosek taki bowiem nie wynika ze sformułowania treści tego przepisu.

Przepis ten nie różnicuje podatników świadczących usługi w zakresie handlu, a nie zobowiązanych do ewidencji obrotów i podatku należnego przy zastosowaniu kas rejestrujących. Wystarcza więc do skorzystania z tego przepisu sprzedaż tylko części towarów na rzecz osób fizycznych nie prowadzących działalności gospodarczej.

W tej sytuacji może bowiem również powstać od 1 stycznia 1994 r. obowiązek ewidencjonowania obrotu i kwoty podatku należnego przy zastosowaniu kas rejestrujących /zob. art. 29 i art. 52/.

Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżoną decyzję na podstawie art. 207 par. 1 pkt 3 Kpa. O kosztach postępowania orzekł zgodnie z art. 208 Kpa.