Wyrok NSA oz. w Krakowie z 22 listopada 1993 r., SA/Kr 1173/93

Teza

Termin zgłoszenia się w rejonowym urzędzie pracy, wyznaczony bezrobotnemu, powinien być określony jednoznacznie i wyraźnie i w taki sam sposób powinien być podany zainteresowanemu do wiadomości. Tylko niestawiennictwo w tak wyznaczonym terminie może wiązać się z utratą prawa do zasiłku, przewidzianą w art. 22 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 16 października 1991 r. o zatrudnieniu i bezrobociu /Dz.U. nr 106 poz. 457 ze zm./.

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny uznał zasadność skargi Elżbiety Ś. na decyzję Kierownika Wojewódzkiego Urzędu Pracy w (...) z dnia 16 marca 1993 r. w przedmiocie utraty prawa do zasiłku dla bezrobotnych i na podstawie art. 207 par. 1 i 2 pkt 1 Kpa uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Kierownika Rejonowego Biura Pracy w J.

Uzasadnienie

Decyzją z dnia 31 grudnia 1992 r. znak RBP-9112/07381/12/1992 r. Kierownika Rejonowego Biura Pracy w J. orzeczono o wstrzymaniu Elżbiecie Ś. po dniu 28 grudnia 1992 r. zasiłku dla bezrobotnych. Jako podstawa prawna tego rozstrzygnięcia wskazany został przepis art. 22 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 16 października 1991 r. o zatrudnieniu i bezrobociu /Dz.U. nr 106 poz. 457 ze zm./ i art. 104 Kpa. W uzasadnieniu decyzji zaś podano, że przyczyną wstrzymania wypłaty zasiłku było niestawiennictwo bezrobotnej w wyznaczonym terminie w biurze pracy.

Kierownik Wojewódzkiego Urzędu Pracy w (...) decyzją z dnia 16 marca 1993 r. znak NKS-HB-9112175/93, wydaną w wyniku rozpatrzenia odwołania Elżbiety Ś., utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Powołał się na przepisy art. 22 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 16 października 1991 r. o zatrudnieniu i bezrobociu /Dz.U. nr 106 poz. 457 ze zm./ oraz art. 138 par. 1 pkt 1 Kpa. W uzasadnieniu swej decyzji podkreślił, że odwołująca się Elżbieta Ś. korzystała w okresie pobierania zasiłku dla bezrobotnych z urlopu macierzyńskiego od dnia 8 września 1992 r. do dnia 28 grudnia 1992 r. Wobec tego w dniu 29 grudnia 1992 r. powinna była zgłosić się w rejonowym biurze pracy. Ponieważ jednak tego nie uczyniła, utraciła prawo do zasiłku dla bezrobotnych, gdyż utrata tego prawa wiąże się z niestawiennictwem w wyznaczonym terminie w rejonowym urzędzie pracy. Z tych przyczyn decyzja organu I instancji, oparta na takich przesłankach, nie jest niezgodna z prawem.

Powyższa decyzja Kierownika Wojewódzkiego Urzędu Pracy w (...) z dnia 16 marca 1993 r. została zaskarżona do Naczelnego Sądu Administracyjnego przez Elżbietę Ś. Skarżąca wyjaśniła, że istotnie korzystała z urlopu macierzyńskiego w podanym okresie. Nie wiedziała jednak, iż była zobowiązana do zgłoszenia się w dniu 29 grudnia 1992 r. w siedzibie urzędu pracy. Nie była o tym pouczona i przypuszczała, że powinna zgłosić się dopiero w styczniu 1993 r. Po raz pierwszy w urzędzie pracy stawiła się w czerwcu 1992 r. i ze względu na ciążę była przyjmowana - także i później - bez kolejki. Nie czytała zatem wywieszonych w biurze pracy ogłoszeń. Gdyby wiedziała, iż jest obowiązana zgłosić się następnego dnia po ukończeniu urlopu macierzyńskiego, to uczyniłaby zadość tej powinności, poprzednio bowiem - przed urlopem - zawsze zgłaszała się w wyznaczonym terminie.

Strona przeciwna wniosła o oddalenie skargi. Potrzymała w całości swoje dotychczasowe stanowisko i argumenty powoływane w uzasadnieniu decyzji. Dodatkowo podkreśliła, że przepisy o obowiązku zgłoszenia się są powszechnie znane bezrobotnym, a informacje w tym przedmiocie zamieszczone są na tablicy ogłoszeń w siedzibie rejonowego urzędu pracy.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Z mocy przepisu art. 22 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 16 października 1991 r. o zatrudnieniu i bezrobociu /Dz.U. nr 106 poz. 457 ze zm./ prawo do zasiłku nie przysługuje bezrobotnemu, który z przyczyn nie usprawiedliwionych nie stawił się w wyznaczonym terminie w rejonowym urzędzie pracy. To zgłaszanie się ma na celu potwierdzenie gotowości do pracy i uzyskanie informacji o możliwościach zatrudnienia, przyuczenia do zawodu lub przekwalifikowania /art. 12 ust. 2 cytowanej ustawy/. Chodzi przy tym o zgłaszanie się w terminie wyznaczonym, czyli uprzednio określonym przez rejonowy urząd pracy i podanym do wiadomości bezrobotnemu.

Termin zgłoszenia się skarżącej w urzędzie pracy określony był w karcie "Propozycje pracy przedłożone bezrobotnemu" w rubryce "Termin wyznaczony". Z danych zamieszczonych w tym dokumencie wynika, że skarżąca dokładnie i skrupulatnie wypełniała swój obowiązek w tym zakresie. Z dokumentu tego wynika również i to, że dzień 29 grudnia 1992 r. nie został tam określony jako termin zgłoszenia się. W tej sytuacji nie można uznać, że nieobecność skarżącej w biurze pracy w dniu 29 grudnia 1992 r. była równoznaczna z niestawiennictwem bezrobotnej z przyczyn nie usprawiedliwionych w wyznaczonym terminie, to jest z okolicznością wymienioną w art. 22 ust. 1 pkt 1 omawianej ustawy o zatrudnieniu i bezrobociu, powodującą utratę prawa do zasiłku. Nie można również przyjmować, że termin 29 grudnia 1992 r. został wyznaczony skarżącej przez zamieszczenie na tablicy ogłoszeń w siedzibie biura pracy informacji o powinności zgłoszenia się bezrobotnego korzystającego ze zwolnienia lekarskiego w dniu następnym "po zwolnieniu chorobowym". Nie jest bowiem pewne, czy informacja ta dotarła do skarżącej i czy pouczenie to odnosiło się także do nieobecności wywołanej inną przyczyną niż niezdolność do pracy wynikająca z choroby.

Termin zgłoszenia się w rejonowym urzędzie pracy, wyznaczony bezrobotnemu, powinien być określony jednoznacznie i wyraźnie i w taki sam sposób powinien być podany zainteresowanemu do wiadomości. Tylko niestawiennictwo w tak wyznaczonym terminie może wiązać się z utratą prawa do zasiłku, przewidzianą w art. 22 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 16 października 1991 r. o zatrudnieniu i bezrobociu /Dz.U. nr 106 poz. 457 ze zm./. Wszelkie niejasności i wątpliwości w tym zakresie nie mogą działać na niekorzyść bezrobotnego i nie mogą uzasadniać w takich wątpliwych sytuacjach orzekania o utracie nabytego poprzednio prawa do zasiłku.

Wynika z tego, że w rozpatrywanej sprawie brak było podstaw do uznania, iż skarżąca była obowiązana stawić się w dniu 29 grudnia 1992 r. w rejonowym urzędzie pracy. Orzeczenie zatem o utracie przez nią z dniem 29 grudnia 1992 r. prawa do zasiłku trzeba ocenić jako dokonane z naruszeniem cytowanego poprzednio przepisu art. 22 ust. 1 ustawy. Wobec tego zaskarżona decyzja, podobnie jak utrzymana przez nią w mocy decyzja organu I instancji, podlegają uchyleniu z mocy art. 207 par. 1 i 2 pkt 1 Kpa.