Uzasadnienie
W dniu 12 października 1977 r. Zakłady Przemysłu Dziewiarskiego w J. przydzieliły Zdzisławowi mieszkanie funkcyjne w domu zakładowym przy ulicy Cz. nr 3 w J. Mieszkanie to o pow. 32,56 m2 składa się z pokoju, kuchni, przedpokoju, łazienki, wc i jest wyposażone w instalację wodociągowo-kanalizacyjną, gazową, elektryczną i centralne ogrzewanie.
Z dniem 6 września 1983 r. stosunek pracy Zdzisława O. z Zakładami Przemysłu Dziewiarskiego w J. został rozwiązany na mocy porozumienia stron, natomiast umowa najmu nie została do chwili obecnej rozwiązana, jak również nie cofnięto mu przydziału lokalu funkcyjnego.
Decyzją z dnia 30 czerwca 1988 r. Kierownik Wydziału Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej Urzędu Miejskiego w J. ustalił miesięczny czynsz najmu za ww. lokal mieszkalny nr 44 zajmowany przez Zdzisława O. w wysokości 1.074 zł według wyliczenia 32,56 m2 x 33 zł/1 m2 = 1.074 zł, nie znajdując podstaw do zastosowania par. 8 ust. 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 14 grudnia 1987 r. w sprawie czynszów najmu za lokale mieszkalne i użytkowe /Dz.U. nr 40 poz. 230/, przewidującego stawkę czynszu najmu podwyższoną o 300 procent.
Od tej decyzji odwołały się Zakłady Przemysłu Dziewiarskiego zarzucając mylną interpretację art. 57 ust. 3 pkt 2 prawa lokalowego i w rezultacie błędne ustalenie czynszu najmu według stawki nie podwyższonej o 300 procent. Odwołujące się Zakłady uważają, że prawo do lokalu zamiennego zgodnie z art. 57 ust. 3 pkt 2 prawa lokalowego - przysługuje tylko pracownikowi, z którym umowa o pracę została rozwiązana na podstawie "porozumienia między zakładami pracy".
Dyrektor Wydziału Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej Urzędu Wojewódzkiego w P. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji, powołując jako podstawę prawną obok art. 138 par. 1 pkt 1 Kpa, art. 18 i 57 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. - Prawo lokalowe /Dz.U. 1987 nr 30 poz. 165/ oraz par. 1 ust. 1, par. 2 ust. 1, 2, par. 4 ust. 1 i par. 8 ust. 1 w zw. z par. 8 ust. 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 14 grudnia 1987 r. w sprawie czynszów najmu za lokale mieszkalne i użytkowe /Dz.U. nr 40 poz. 230/. W uzasadnieniu decyzji stwierdził, że stosunek pracy może być rozwiązany m.in. na mocy porozumienia stron, tj. na mocy zgodnego oświadczenia woli zakładu pracy i pracownika w przedmiocie rozwiązania stosunku pracy. Jest to więc tryb rozwiązania stosunku pracy. Nie jest natomiast trybem rozwiązania stosunku pracy przejście do innego zakładu pracy w wyniku porozumienia zakładów pracy. Jest to jedynie okoliczność towarzysząca zmianie zatrudnienia. Z reguły w takim przypadku rozwiązanie stosunku pracy z dotychczasowym zakładem pracy następuje na mocy porozumienia stron. Porozumienie zakładów pracy jest więc jedynie szczególną formą porozumienia stron i w związku z tym wywody skarżących Zakładów zawarte w odwołaniu są bezprzedmiotowe. Ponieważ stosunek pracy skarżących Zakładów ze Zdzisławem O. został rozwiązany za porozumieniem stron, to w myśl art. 57 ust. 3 pkt 2 prawa lokalowego przysługuje mu prawo do lokalu zamiennego, a tym samym winien opłacać czynsz ustalony stosownie do par. 8 ust. 1 ww. rozporządzenia.
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego Zakłady Przemysłu Dziewiarskiego zarzuciły naruszenie art. 57 ust. 3 pkt 2 prawa lokalowego oraz par. 8 ust. 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 14 grudnia 1987 r. w sprawie czynszów najmu za lokale mieszkalne i użytkowe i wniosły o uchylenie zaskarżonej decyzji. Uważają, że z przepisu art. 57 ust. 3 pkt 2 prawa lokalowego wynika, że pracownik nie może zachować prawa do lokalu zamiennego w przypadku, gdy rozwiąże stosunek pracy w drodze wzajemnego porozumienia stron, a następnie nie podejmie zatrudnienia. Chodzi więc nie tylko o zgodę na rozwiązanie stosunku pracy, ale także o nawiązanie stosunku pracy z zakładem, który uczestniczył w owym porozumieniu. Powyższe stanowisko zgodne jest z poglądem zawartym w wywiadzie dla dziennika "Rzeczpospolita" nr 189 z 16 lipca 1988 r.
Dyrektor Wydziału Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej Urzędu Wojewódzkiego w P. podtrzymał swoje stanowisko w kwestii wykładni art. 57 ust. 2 pkt 2 prawa lokalowego i dodał, że jest ono zgodne z wykładnią Ministerstwa Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa - Departament Polityki Mieszkaniowej /pismo z dnia 19 października 1988 r./. Wniósł więc o oddalenie skargi.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do art. 57 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. - Prawo lokalowe /Dz.U. 1987 nr 30 poz. 165/ byłemu pracownikowi zajmującemu mieszkanie zakładowe przysługuje w razie rozwiązania umowy najmu prawo do lokalu zamiennego, jeżeli przeszedł on do innego zakładu pracy na mocy porozumienia stron. Przez porozumienie stron - w myśl przepisów Kodeksu Pracy - rozumie się porozumienie pracownika i pracodawcy a nie porozumienie zakładów pracy.
Wymieniony wyżej przepis nie zawiera bezwzględnego wymogu przejścia bezpośrednio do pracy w innym zakładzie po rozwiązaniu umowy o pracę z dotychczasowym zakładem w trybie porozumienia stron. Należy podzielić pogląd organów administracji państwowej, że przy ocenie uprawnień do lokalu zamiennego ważny jest tryb rozwiązania umowy o pracę /porozumienie stron/, a nie to, czy i gdzie były pracownik podjął zatrudnienie.
W świetle powyższego art. 57 ust. 3 pkt 2 prawa lokalowego może mieć zastosowanie w każdej sytuacji rozwiązania umowy o pracą w trybie porozumienia stron, a nie tylko w odniesieniu do przypadków tzw. porozumienia zakładów pracy.
Skoro nie można skutecznie podważyć ustalenia, że Zdzisławowi O. przysługuje prawo do lokalu zamiennego, to brak podstaw do zastosowania w sprawie niniejszej par. 8 ust. 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 14 grudnia 1987 r. w sprawie czynszów najmu za lokale mieszkalne i użytkowe /Dz.U. nr 40 poz. 230/ przewidującego opłatę czynszu najmu podwyższonego o 300 procent.
Wobec niestwierdzenia, że zaskarżona decyzja narusza prawo, skargi nie uwzględniono i na zasadzie art. 207 par. 5 Kpa orzeczono o jej oddaleniu.