Uzasadnienie
Anna M. prowadziła w S. w 1980 r. wynajem pokoi gościnnych na rzecz W-skiego Przedsiębiorstwa Robót Drogowych na podstawie umowy zawartej bezpośrednio z tym przedsiębiorstwem, od którego otrzymywała również czynsz za ten wynajem.
Naczelnik Gminy S., decyzją z dnia 15 września 1981 r. nr 3252/1/81, wymierzył jej podatek obrotowy od czynszu należnego za 1980 r. w kwocie 8.100 zł.
W wyniku odwołania Anny i Stefana małżonków M. Podatkowa Komisja Odwoławcza przy Wojewodzie Kieleckim, decyzją z dnia 2 kwietnia 1982 r. nr Fn.V-Ro 44/80/81, zmniejszyła wymiar tego podatku z kwoty 8.100 zł do kwoty 6.750 zł, przyjmując za podstawę opodatkowania /obrót/ czynsz otrzymany przez skarżących w 1980 r., a nie - jak to przyjął organ I instancji - czynsz należny za ten rok. Podatkowa Komisja Odwoławcza natomiast nie uwzględniła argumentu z odwołania skarżących, kwestionującego samą zasadność dokonanego im wymiaru podatku obrotowego od uzyskanego w 1980 r. czynszu za wynajem pokoi gościnnych W-skiemu Przedsiębiorstwu Robót Drogowych. W uzasadnieniu tej decyzji podkreślono, że małżonkowie M. nie mogą być opodatkowani od tych przychodów podatkiem od wynagrodzeń na podstawie rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 28 lutego 1975 r. w sprawie opodatkowania niektórych przychodów podatkiem od wynagrodzeń /Dz.U. nr 9 poz. 55 ze zm./, ponieważ nie korzystali przy wynajmie tych pokoi z pośrednictwa Biura Zakwaterowań Spółdzielni Turystycznej "Gromada" Oddział w K., której zasięgiem działania objęta jest miejscowość S. Nie spełnili więc określonych w tym rozporządzeniu warunków niezbędnych dla opodatkowania podatkiem od wynagrodzeń przychodów uzyskiwanych z wynajmu pokoi gościnnych.
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego, kwestionując zasadność decyzji wymierzającej im podatek obrotowy od przychodów uzyskanych z wynajmu pokoi gościnnych, Anna i Stefan małżonkowie M. wnieśli o jej uchylenie. Twierdzą oni, że uzyskiwane przez nich przychody podlegały podatkowi od wynagrodzeń, który powinno było potrącać przy każdej wypłacie należności W-skie Przedsiębiorstwo Robót Drogowych jako najemcy tych pokoi.
Wojewoda Kielecki wniósł o oddalenie skargi, podkreślając, że zgodnie z par. 7 powołanego rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 28 lutego 1975 r., wobec niezachowania warunków określonych w par. 1-3 tego rozporządzenia, skarżący byli wyłączeni z grupy osób opłacających podatek od wynagrodzeń z tytułu przychodów uzyskiwanych za wynajem pokoi gościnnych.
Obecny na rozprawie sądowej pełnomocnik Wojewody Kieleckiego oświadczył, że wioska S. nie jest objęta działaniem biura zakwaterowań.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga jest uzasadniona. zaskarżona decyzja, jak też decyzja organu podatkowego I instancji, wydane zostały z istotnym naruszeniem prawa, uzasadniającym uchylenie ich przez Sąd na podstawie art. 207 par. 1 i 2 pkt 1 i 3 Kpa.
Przede wszystkim brak było podstaw do wydawania w tej sprawie decyzji w odniesieniu do Stefana M., skoro wynajmującą pokoje gościnne była, jak wynika z umowy, tylko Anna M. Na niej więc tylko mógł ciążyć obowiązek podatkowy z tytułu przychodów uzyskiwanych z wynajmu pokoi gościnnych. należy podkreślić, że w tym zakresie prawidłowe były ustalenia Naczelnika Gminy S., zamieszczone na arkuszu wymiarowym. Zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 16 grudnia 1972 r. o podatku obrotowym /Dz.U. nr 53 poz. 338 ze zm./. przewidziany tą ustawą podatek obciąża tylko ten podmiot /między innymi osobę fizyczną/, który wykonuje działalność zarobkową w rozumieniu przepisów tej ustawy. ustawa zatem nie daje podstaw do tego, by z tytułu działalności zarobkowej wykonywanej przez jednego z małżonków można było dokonać wymiaru podatku obrotowego na imię obojga małżonków.
Zebrany w sprawie materiał nie dawał także podstaw do obciążenia Anny M. podatkiem obrotowym od przychodów uzyskanych z wynajmu pokoi gościnnych w 1980 r. Zgodnie z par. 5 ust. 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 28 lutego 1975 r. w sprawie opodatkowania niektórych przychodów podatkiem od wynagrodzeń /Dz.U. nr 9 poz. 55 ze zm./, przychody uzyskiwane przez skarżącą za wynajem pokoi gościnnych W-skiemu Przedsiębiorstwu Robót Drogowych na potrzeby pracowników tego Przedsiębiorstwa podlegały opodatkowaniu podatkiem od wynagrodzeń, który Przedsiębiorstwo, jako płatnik tego podatku, powinno obliczać i pobierać przy każdej wypłacie czynszu oraz odprowadzać na rachunek Urzędu Gminy w S. Niedopełnienie tych obowiązków przez Przedsiębiorstwo powoduje jego odpowiedzialność za te należności podatkowe stosownie do postanowień art. 141 ust. 3 dekretu z dnia 16 maja 1946 r. o postępowaniu podatkowym /Dz.U. 1963 nr 11 poz. 60 ze zm./, który obowiązywał do dnia 31 grudnia 1980 r., a zatem miał zastosowanie w rozpatrywanej sprawie.
Na marginesie należy stwierdzić, że zmiana decyzji Naczelnika Gminy S., jaka została dokonana przez Podatkową Komisję Odwoławczą przy Wojewodzie Kieleckim, naruszała art. 4 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 16 grudnia 1972 r. o podatku obrotowym /Dz.U. nr 53 poz. 338 ze zm./. Gdyby bowiem otrzymywany przez skarżącą czynsz najmu podlegał temu podatkowi, jego wymiar był dokonany przez organ I instancji prawidłowo, ponieważ za podstawę obliczenia podatku obrotowego należało przyjąć kwoty należne Annie M. za wynajem pokoi gościnnych w 1980 r., a nie - jak to uczynił organ II instancji - kwoty otrzymane przez nią w tym roku. zgodnie z art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 16 grudnia 1972 r. o podatku obrotowym, podstawą opodatkowania, z wyjątkiem przypadków określonych w art. 5-9 tej ustawy, jest kwota należna z tytułu świadczeń dokonanych w ramach działalności podlegającej temu podatkowi, a nie zapłata rzeczywiście otrzymana.
W toku postępowania sądowego stwierdzono, że miejscowość S. nie była w 1980 r. objęta działaniem biura zakwaterowań, o czym jest mowa w par. 8 zarządzenia Przewodniczącego Głównego Komitetu Kultury Fizycznej i Turystyki z dnia 15 października 1976 r. w sprawie wynajmu pokoi gościnnych /M.P. nr 39 poz. 178/. Mimo że okoliczność ta miała istotne znaczenie dla opodatkowania przychodów uzyskiwanych przez skarżącą z wynajmu pokoi, nie została ona w toku postępowania administracyjnego prawidłowo wyjaśniona z naruszeniem art. 77 par. 1 Kpa.
Z podanych wyżej względów Sąd na podstawie art. 207 par. 1 i 2 pkt 1 i 3 Kpa uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję organu administracji I instancji, orzekając o kosztach postępowania na zasadzie art. 208 Kpa.