Uzasadnienie
Izba Skarbowa w K. decyzją z dnia 8.04.1994 r. utrzymała w mocy decyzję Urzędu Skarbowego w K. z dnia 16.12.1993 r., którą określono Przedsiębiorstwu Zagranicznemu w K. podatek dochodowy za rok 1990 w kwocie 15.515.146 zł.
Decyzję Izby Skarbowej w K. Przedsiębiorstwo Handlu Zagranicznego zaskarżyło do Naczelnego Sądu Administracyjnego wnosząc o stwierdzenie jej nieważności. W skardze podniesiono, że zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja Urzędu Skarbowego w K. rażąco naruszają art. 5 ust. 1 i art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 19 grudnia 1980 r. o zobowiązaniach podatkowych /Dz.U. nr 27 poz. 111 ze zm./.
Decyzja Urzędu Skarbowego w K. z dnia 16.12.1993 r. została doręczona stronie skarżącej w dniu 10 stycznia 1994 r., czyli po upływie 3 lat od końca roku podatkowego, w którym powstał po stronie skarżącej obowiązek podatkowy w podatku dochodowym za rok 1990 r. Zdaniem strony skarżącej prawo do wymiaru jej podatku dochodowego za rok 1990 przedawniło się zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy o zobowiązaniach podatkowych z dniem 31 grudnia 1993 r., czyli przed doręczeniem jej decyzji Urzędu Skarbowego w K. z dnia 16.12.1993 r.
Izba Skarbowa w K. wniosła o oddalenie skargi podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę podniesiono, że strona skarżąca jako przedsiębiorstwo zagraniczne utworzone na podstawie przepisów ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o zasadach prowadzenia na terytorium PRL działalności gospodarczej w zakresie drobnej wytwórczości przez zagraniczne osoby prawne i fizyczne /Dz.U. 1989 nr 27 poz. 148 ze zm./ podlegała w zakresie podatku dochodowego w roku 1990 przepisom ustawy z dnia 16 grudnia 1972 r. o podatku dochodowym /Dz.U. 1989 nr 27 poz. 147 ze zm./. Zgodnie z art. 21c tej ustawy zobowiązanie podatkowe strony skarżącej w zakresie podatku dochodowego za rok 1990 powstawało z mocy prawa. Do strony skarżącej miał bowiem zastosowanie art. 5 ust. 2 ustawy o zobowiązaniach podatkowych. Z uwagi na to, że strona skarżąca nieprawidłowo podała w złożonym zeznaniu podatkowym należny od niej podatek dochodowy za rok 1990, Urząd Skarbowy w K. na podstawie art. 5 ust. 3 ustawy o zobowiązaniach podatkowych wydał decyzję określającą wysokość tego zobowiązania podatkowego. Do takiej decyzji nie ma zastosowania art. 7 ust. 1 tej ustawy, na który powołuje się strona skarżąca.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga jest nieuzasadniona, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Na podstawie art. 5 ust. 3 ustawy z dnia 19 grudnia 1980 r. o zobowiązaniach podatkowych /Dz.U. nr 27 poz. 111 ze zm./ organ podatkowy może wydać decyzję określającą wysokość zobowiązania podatkowego powstałego z mocy samego prawa /art. 5 ust. 2 ustawy o zobowiązaniach podatkowych/ do czasu, do którego zobowiązanie to istnieje. Decyzji takiej nie można wydać po wygaśnięciu zobowiązania podatkowego w sposób określony w art. 26 ust. 1 i 2 ustawy o zobowiązaniach podatkowych. Decyzja wydana na podstawie art. 5 ust. 3 ustawy o zobowiązaniach podatkowych ma charakter decyzji deklaratoryjnej. Organ podatkowy określa w niej tylko wysokość powstałego wcześniej zobowiązania podatkowego, którego podatnik nie wykonał. Decyzja ta daje organowi podatkowemu tytuł wykonawczy do realizacji od podatnika należnego podatku. Do decyzji, o których mowa w art. 5 ust. 3 ustawy o zobowiązaniach podatkowych, nie ma zastosowania art. 7 ust. 1 ustawy o zobowiązaniach podatkowych.
Zarzut strony skarżącej o przedawnienie prawa wymiaru jej podatku dochodowego za rok 1990 jest w świetle powyższego nieuzasadniony. Zobowiązanie strony skarżącej w zakresie podatku dochodowego za rok 1990 powstało zgodnie z art. 21c ustawy z dnia 16 grudnia 1972 r. o podatku dochodowym /Dz.U. 1989 nr 27 poz. 147 ze zm./ z mocy samego prawa /art. 5 ust. 2 ustawy o zobowiązaniach podatkowych/. Decyzja Urzędu Skarbowego w K. z dnia 16.12.1993 r. wydana na podstawie art. 5 ust. 3 ustawy o zobowiązaniach podatkowych określiła jedynie wysokość tego podatku, którego strona skarżąca nie uiściła.
W dniu, w którym stronie skarżącej doręczono tę decyzję, tj. 10.02.1994 r. zobowiązanie to nie wygasło. Nie uległo ono przedawnieniu, gdyż od końca roku 1990, w którym upłynął termin jego zapłaty nie upłynął jeszcze pięcioletni okres /art. 30 ust. 1 ustawy o zobowiązaniach podatkowych/.