Wyrok NSA oz. w Krakowie z 31 maja 1994 r., SA/Kr 1450/93

Tezy

Nie jest dopuszczalne wznowienie na podstawie art. 145 par. 1 Kpa administracyjnego postępowania o rozgraniczenie, które zostały zakończone zawarciem ugody ustalającej przebieg granicy.

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił na podstawie art. 207 par. 5 Kpa skargę Sabiny K. na decyzję Wojewody (...) z dnia 8 maja 1993 r. w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania o rozgraniczenie.

Uzasadnienie

Decyzją z dnia 23 marca 1993 r. znak GG-II-6011/1/4/93, wydaną na podstawie art. 149 par. 3 Kpa oraz art. 31 ust. 4 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne /Dz.U. nr 30 poz. 163/, Kierownik Urzędu Rejonowego w J. odmówił wznowienia postępowania rozgraniczeniowego działki nr 532 z działkami nr 533, 531/1 i 531/2, położonymi w S., gmina B. W uzasadnieniu decyzji podkreślił, że żądanie wznowienia, zgłoszone przez Sabinę K., nie jest uzasadnione, albowiem postępowanie rozgraniczeniowe wszczęte było na jej wniosek decyzją Naczelnika Miasta i Gminy B. z dnia 4 sierpnia 1978 r. nr UG-GZ-70010/8/78. W toku tego postępowania Sabina K. brała udział w czynnościach rozgraniczenia, podpisując w szczególności w dniu 17 października 1978 r. akt ugody przed geodetą prowadzącym rozgraniczenie. Ugoda taka ma moc ugody sądowej.

Wojewoda (...) utrzymał powyższą decyzję w mocy swą decyzją z dnia 8 maja 1993 r. znak GGG-II-6011/17/93, wydaną na podstawie art. 30 ust. 1 i art. 31 ust. 4 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne /Dz.U. nr 30 poz. 163/ oraz art. 138 par. 1 pkt 1 Kpa. W jej uzasadnieniu podkreślił, że wobec złożenia przez Sabinę K. wniosku o wszczęcie postępowania rozgraniczeniowego, osobiście przez nią podpisanego, były pełne podstawy do traktowania jej jako strony w rozumieniu art. 28 Kpa we wszczętym na - jej żądanie postępowaniu rozgraniczeniowym. Sabina K. stała się właścicielką rozgraniczonej działki nr 532, co potwierdza akt własności ziemi nr 168/2/79. W tej sytuacji - jej zarzut, że nie była uprawniona do żądania wszczęcia rozgraniczenia działki nr 532 i uczestniczenia w postępowaniu rozgraniczeniowym, dotyczącym tej nieruchomości, nie jest uzasadniony. Odwołująca się Sabina K. - według oceny organu odwoławczego - była także uprawniona do zawarcia ugody przed geodetą, określającej przebieg granic, a ugoda ta jest zrównana z ugodą uregulowaną w art. 917 i art. 918 Kc i może być wzruszona wyłącznie w postępowaniu przed sądem powszechnym. Odmowa wznowienia postępowania o rozgraniczenie nie jest w tej sytuacji - zdaniem Wojewody - bezpodstawna.

Powyższa decyzja Wojewody (...) z dnia 8 maja 1993 r. została zaskarżona do Naczelnego Sądu Administracyjnego przez Sabinę K. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Oświadczyła, że w chwili wszczęcia postępowania o rozgraniczenie żyła jeszcze jej matka Zofia K., będąca właścicielką działki nr 532. Wobec tego, mimo że skarżąca składała wniosek o rozgraniczenie i dokument ten podpisała, to - nie będąc właścicielką nieruchomości, której dotyczyło żądanie rozgraniczenia - nie powinna w postępowaniu tym uczestniczyć i wypowiadać się co do przebiegu granicy. Postępowanie o rozgraniczenie zatem powinno zostać wznowione a odmowa wznowienia - według zarzutów skargi "narusza prawo właścicielskie" skarżącej.

Wojewoda wniósł o oddalenie skargi. Podtrzymał w całości swoje poprzednie stanowisko, podkreślając, że skarżąca była uprawniona do żądania wszczęcia postępowania o rozgraniczenie działki nr 532, położonej w S., była bowiem właścicielką tego gruntu, co potwierdza akt własności ziemi. Uprawniony zaś do zgłoszenia takiego wniosku jest każdy, kto ma prawa na nieruchomości.

Rozpoznając skargę, Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 145 par. 1 Kpa postępowanie w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się, jeżeli wystąpią sytuacje szczegółowo wyliczone w pkt 1-8 tego paragrafu. Zasadniczym jednak warunkiem dopuszczalności wznowienia postępowania administracyjnego jest zakończenie tego postępowania ostateczną decyzją, a zatem ostateczna decyzja kończąca sprawę jest warunkiem koniecznym do wznowienia prowadzonego w tej sprawie postępowania. Oznacza to, że nie można wznowić postępowania w sprawie zakończonej decyzją nie mającą cechy ostateczności, jak również w sprawie zakończonej w inny sposób niż przez wydanie decyzji.

Taka właśnie sytuacja występuje w rozpoznawanej sprawie. Postępowanie o rozgraniczenie nieruchomości, wszczęte na wniosek Sabiny K., nie zostało zakończone wydaniem decyzji czy też orzeczenia o rozgraniczeniu, przewidzianego w przepisach art. 8 i 11 obowiązującego wówczas dekretu z dnia 13 września 1946 r. o rozgraniczeniu nieruchomości /Dz.U. nr 53 poz. 298 ze zm./. To postępowanie bowiem zakończono ugodą z dnia 17 października 1978 r., zawarta przed geodetą prowadzącym rozgraniczenie, mającą zlikwidować spór graniczny. Ugoda taka ma moc ugody sądowej /art. 7 ust. 2 cytowanego wyżej dekretu o rozgraniczeniu/ i stosuje się do niej - jeżeli chodzi o możliwość jej wzruszenia - te same zasady i ten sam tryb postępowania, jakie mają zastosowanie do ugód zawieranych w toku postępowania sądowego.

Powyższe uwagi prowadzą do wniosku, iż nie jest dopuszczalne wznowienie na podstawie art. 145 par. 1 Kpa administracyjnego postępowania o rozgraniczenie, które zostało zakończone zawarciem ugody, ustalającej przebieg granicy.

Z tych przyczyn odmowa wznowienia postępowania orzeczona zaskarżoną decyzją i utrzymaną przez nią w mocy decyzją organu I instancji - choć oparta na innych podstawach - nie narusza prawa.

Niezależnie od tego trzeba stwierdzić, że nie jest uzasadniony zarzut skarżącej, iż nie miała ona uprawnienia do żądania wszczęcia rozgraniczenia i uczestnictwa w tym postępowaniu. W aktach sprawy bowiem znajduje się akt własności ziemi z dnia 20 września 1979 r. znak RO-ON-451/168/2/79, wydany przez Naczelnika Miasta i Gminy w B., potwierdzający, że Sabina K. stała się właścicielką między innymi działki nr 532, położonej w S. Choć ten akt własności został wydany już po złożeniu przez Sabinę K. wniosku o rozgraniczenie /10 października 1978 r./, to jednak potwierdzone tym aktem nabycie własności nieruchomości następowało z mocy samego prawa z dniem 4 listopada 1971 r. /art. 1 ust. 1 i art. 21 ustawy z dnia 26 października 1971 r. o uregulowaniu własności gospodarstw rolnych - Dz.U. nr 27 poz. 250 ze zm./. Wynika z tego, że Sabina K. zarówno w chwili składania wniosku o wszczęcie postępowania rozgraniczeniowego, jak i w chwili zawarcia ugody określającej przebieg granic była właścicielką działki nr 532, której dotyczyło rozgraniczenie. Była zatem uprawniona do złożenia takiego wniosku i do uczestniczenia w postępowaniu o rozgraniczenie.

Odmienne w tym względzie stanowisko skarżącej nie znajduje uzasadnienia.

Z powyższych przyczyn skarga, jako pozbawiona uzasadnionych podstaw, podlega oddaleniu z mocy art. 207 par. 5 Kpa.