Wyrok NSA oz. w Krakowie z 8 grudnia 1994 r., SA/Kr 1506/94

Teza

Podstawę dla ustalenia liczby mieszkańców, niezbędną dla zastosowania właściwej stawki zryczałtowanego podatku dochodowego od przychodów osób duchownych, stosownie do rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 grudnia 1991 r. w sprawie opodatkowania przychodów osób duchownych /Dz.U. nr 124 poz. 552/ stanowi urzędowa informacja właściwego urzędu gminy.

Sentencja

1. oddala skargę.

Uzasadnienie

Izba Skarbowa utrzymała w mocy decyzję Urzędu Skarbowego, którą na podstawie art. 10 ust. 1 pkt 2 i art. 13 ust. 3 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych /Dz.U. 1993 nr 90 poz. 416 ze zm./ oraz rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 grudnia 1991 r. w sprawie opodatkowania przychodów osób duchownych /Dz.U. nr 124 poz. 552 ze zm./ ustalono księdzu J. B., Proboszczowi Parafii Rzymsko-Katolickiej podatek dochodowy w związku z wykonywaniem funkcji duszpasterskiej za okres od 1.1.1994 r. do 31.12.1994 r.

Przy wymiarze podatku w oparciu o zaświadczenie Urzędu Gminy przyjęto, że skarżący pełni funkcję proboszcza w parafii liczącej 955 mieszkańców.

W niniejszej sprawie brak było podstawy do obniżenia stawki ryczałtu podatkowego na podstawie par. 4 powołanego wyżej rozporządzenia z uwagi na to, że wyznawcy religii rzymsko-katolickiej stanowią w tej parafii większość jej mieszkańców.

Decyzję Izby Skarbowej ksiądz J. B. zaskarżył do Naczelnego Sądu Administracyjnego wnosząc o jej uchylenie.

W skardze podniósł, że przy ustalaniu mu ryczałtu podatkowego za rok 1994 przyjęto nieprawidłową liczbę mieszkańców parafii. Parafia ta liczy 1557, a nie jak przyjęto 955 mieszkańców. Wśród mieszkańców tej parafii jest tylko 827 wyznawców religii rzymsko-katolickiej. Jego przychody z posług religijnych związanych z chrztem, ślubami jak też pogrzebami są stosunkowo niewysokie. Zaznaczył też, że w 1990 r. został zwolniony od podatku dochodowego jako osoba, której dochody były niższe od minimum socjalnego.

W istniejącej sytuacji organ podatkowy winien był w stosunku do niego zastosować ulgę podatkową z par. 4 ust. 1 rozporządzenia w sprawie opodatkowania przychodów osób duchownych.

Izba Skarbowa wniosła o oddalenie skargi podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji.

W odpowiedzi na skargę podniesiono, że w świetle obowiązujących przepisów brak było podstawy do obniżenia skarżącemu ryczałtu podatkowego z uwagi na to, że wyznawcy religii rzymsko-katolickiej nie stanowią mniejszości wśród mieszkańców parafii. Przy ustalaniu liczby mieszkańców parafii oparto się na informacji podanej przez Urząd Gminy, tj. organu właściwego do prowadzenia ewidencji ludności.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje

Skarga jest nieuzasadniona, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Z zebranego w sprawie materiału dowodowego, a to pisma Urzędu Gminy wynika, że w parafii mieszka 955 osób. Według informacji księdza J. B. w parafii tej jest 827 osób wyznania rzymsko-katolickiego. Wyznawcy religii rzymsko-katolickiej stanowią więc większość mieszkańców parafii.

W istniejącej sytuacji nie zachodziła przesłanka określona w par. 4 ust. 1 rozporządzenia w sprawie opodatkowania przychodów osób duchownych do obniżenia skarżącemu ryczałtu podatku dochodowego określonego w tym rozporządzeniu. Twierdzenie skarżącego, że liczba mieszkańców parafii wynosi 1.557 mieszkańców nie poparte zostało odpowiednimi dowodami.

Wobec znajdującego się w aktach pisma Urzędu Gminy określającego liczbę mieszkańców parafii, organy podatkowe nie miały potrzeby ponownego zwracania się do tego Urzędu o podanie liczby mieszkańców tej parafii w r. 1994.

W tym stanie rzeczy skoro zaskarżona decyzja nie narusza prawa, Sąd opierając się na art. 207 par. 5 Kpa skargę oddalił.