Uzasadnienie
Kolegium Odwoławcze przy Sejmiku Samorządowym decyzją z dnia 26 czerwca 1992 r. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia 17 lutego 1992 r., którą na podstawie art. 39, ust. 3 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. - prawo lokalowe przydzielono Zbigniewowi W. pokój o pow. 23 m2 dodatkowo do zajmowanej przez niego z rodziną części lokalu nr 2 w budynku w K. Pokój ten przydzielono Zbigniewowi W. dlatego, że jako najemca części lokalu nr 2, nie ma zapewnionych w tym lokalu, przysługujących jemu i zamieszkałym z nim członkom jego rodziny, norm zaludnienia przewidzianych obowiązującymi przepisami. Wydając zaskarżoną decyzję nie uwzględniono wniosku administratorki budynku, która wnosiła o nie przydzielenie tego pokoju Zbigniewowi W., gdyż pokój ten chce zająć na własne potrzeby właściciel tego budynku Andrzej R., który zamieszkuje w Niemczech - w Kolonii, gdzie prowadzi własną kancelarię prawniczą. W decyzji zaznaczono, że w tym budynku są jeszcze wolne dwa samodzielne lokale mieszkalne (...)
Decyzję Kolegium Odwoławczego administratorka zaskarżyła do Naczelnego Sądu Administracyjnego wnosząc o jej uchylenie.
W skardze podniosła, że właścicielowi przedmiotowego budynku przysługuje prawo ujęcia na własne potrzeby zwolnionej części lokalu w mieszkaniu nr 2, która przydzielona została Zbigniewowi W. Przepisy nie uzależniają uprawnienia właściciela w tym zakresie od zatrudnienia w miejscu położenia lokalu. Nie są też ograniczone wykonywaniem zawodu w innym mieście lub kraju. W jednym z wolnych lokali w tym budynku planowany jest remont, drugi wolny lokal stanowi pracownię malarską. Właściciel budynku ma, zdaniem skarżącej, możliwość zajęcia lokalu, który najbardziej mu odpowiada. Tym lokalem ma być część lokalu przydzielona właśnie Zbigniewowi W. Kolegium Odwoławcze przy Sejmiku Samorządowym wniosło o oddalenie skargi podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji.
Zebrany w sprawie materiał dowodowy wyklucza możliwość skorzystania przez właściciela nieruchomości z uprawnienia wynikającego z art. 33 ust. 2 prawa lokalowego, gdyż wymieniony mieszka w Kolonii /Niemcy/ i tam prowadzi działalność zawodową i nic nie wskazuje na to, by miał zamiar opuścić Niemcy i przenieść się na stałe do Polski.
Zdaniem Kolegium, nie jest możliwe zamieszkiwanie przez tę samą osobę na terenie Niemiec i Polski. (...)
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga jest nieuzasadniona, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Zbigniew W. zajmujący część lokalu mieszkalnego nr 2, zajmuje wraz z członkami jego rodziny powierzchnię mieszkalną mniejszą od tej, jaka przysługuje mu zgodnie z obowiązującymi normami zaludnienia. W istniejącej sytuacji przydzielenie mu dodatkowo zwolnionego w tym mieszkaniu pokoju o pow. 23 m[2] znajduje uzasadnienie w art. 39 ust. 3 prawa lokalowego.
W przydzieleniu Zbigniewowi W. dodatkowo przedmiotowego pokoju nie stało na przeszkodzie oświadczenie administratorki budynku, że pokój ten chce zająć na własne potrzeby właściciel tego budynku, zamieszkały w Kolonii i tam prowadzący kancelarię prawniczą, który zamierza w przyszłości przeprowadzić się do K. W tym budynku jest bowiem od pewnego czasu wolny inny samodzielny lokal mieszkalny składający się z dwóch pokoi i kuchni, w którym właściciel budynku, w razie przeprowadzenia się do Polski, może zamieszkać.
Właściciel domu wielomieszkaniowego, bez uzasadnionych powodów, nie może w oparciu o art. 33 ust. 1-3 prawa lokalowego, zamieszkać w zwolnionej części lokalu, jeżeli najemcy pozostałej części tego lokalu nie mają zapewnionej powierzchni mieszkalnej, wynikającej z obowiązujących norm zaludnienia, a w budynku tym są wolne inne samodzielne, mieszkania, w których właściciel budynku może zamieszkać.
W toku postępowania administracyjnego skarżąca nie wykazała, by istniały szczególnie uzasadnione powody do tego, by właściciel budynku zamieszkał w przedmiotowym jednym pokoju o pow. 23 m2, a nie w innym, wolnym w całości mieszkaniu w tym budynku, składającym się z dwóch pokoi i kuchni, w sytuacji gdy najemca pozostałej części lokalu nr 2 zajmuje powierzchnię mniejszą od wynikającej z obowiązujących norm zaludnienia mieszkań.
Należy zaznaczyć, co podkreślono w zaskarżonej decyzji, że twierdzenia, iż Andrzej R. zamierza powrócić do Polski i na stałe zamieszkać w K. w opróżnionej części lokalu nr 2 nie zostały poparte żadnym dowodem, mimo upływu terminu wyznaczonego skarżącej przez Kolegium Odwoławcze. W aktach sprawy brak jest nawet oświadczenia w tej kwestii samego właściciela budynku. W tym stanie rzeczy sąd opierając się na art. 207 par. 5 Kpa skargę oddalił.