Wyrok NSA oz. w Krakowie z 5 stycznia 1995 r., SA/Kr 1560/94

Teza

Dla prowadzenia ewidencji, o której mowa w art. 27 ust. 4 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm./ przepis ten nie ustanawia żadnych wymagań co do formy.

Sentencja

1. oddala skargę.

Uzasadnienie

Zaskarżoną decyzją utrzymano w mocy decyzję Urzędu Skarbowego ustalającą H. G. podatek od towarów i usług za okres od dnia 5 lipca do 31 października 1993 r. w łącznej kwocie 55.270.000 zł z podziałem na poszczególne miesiące i informacją o terminach początkowych naliczania odsetek za zwłokę.

W uzasadnieniu decyzji organ II instancji podzielił stanowisko, że podatnik prowadzący działalność w zakresie handlu używanymi samochodami był obowiązany obliczać i uiszczać podatek, gdyż w 1992 r. osiągnął obroty z tej działalności w przedziale ponad 600 mln zł do 4 mld zł, a w terminie do dnia 3 września 1993 r. nie złożył oświadczenia o wyborze zwolnienia od podatku.

W skardze na powyższą decyzję H. G. podniósł, że po otrzymaniu w dniu 17 lipca 1993 r. decyzji Urzędu Skarbowego o nadaniu numeru identyfikacyjnego pragnął złożyć przedmiotowe oświadczenie, lecz w urzędzie tym nie było jeszcze druku, na którym takie oświadczenie powinno być złożone.

Przyznał on przy tym, że po raz ostatni był w tym urzędzie w lipcu 1993 r.

W odpowiedzi na skargę Izba Skarbowa dodała, że podatnik wbrew art. 27 ust. 4 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11 poz. 50/ nie prowadził ewidencji zawierającej dane służące do prawidłowego sporządzania deklaracji podatkowej, w tym niezbędne do ustalenia przedmiotu i podstawy i opodatkowania, co uzasadniało ustalenie wartości sprzedaży nie zaewidencjonowanej w drodze szacunku i ustalenie podatku przy zastosowaniu stawki 22 procent - bez prawa obniżenia podatku należnego o podatek naliczony.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Skarga nie jest uzasadniona.

Według art. 48 w związku z art. 14 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług (...) podatnicy wykonujący czynności podlegające opodatkowaniu przed dniem 5 lipca 1993 r., których wartość sprzedaży towarów w 1992 r. wynosiła ponad 600 mln zł do 4 mld zł są zwolnieni od podatku, jeżeli w terminie do dnia 3 września 1993 r. złożą urzędowi skarbowemu oświadczenie według ustalonego wzoru.

Oznacza to, że złożenie oświadczenia, o którym mowa w tym przepisie, jest warunkiem materialnoprawnym zwolnienia od podatku. Z przepisów tych wynika również, iż samo oświadczenie nie musi być złożone na druku urzędowego nakładu. Wystarczy że zostanie złożone na piśmie według ustalonego wzoru.

Braku druków urzędowego nakładu w początkowym okresie funkcjonowania nowego podatku nie można więc uznać za przeszkodę, której nie można przezwyciężyć. Szereg podatników wybrało zwolnienie podatkowe i złożyło stosowne oświadczenie.

Natomiast nie można się zgodzić ze stanowiskiem Izby Skarbowej, że podatnik naruszył obowiązki w zakresie prowadzenia ewidencji dla celów podatku w części dotyczącej przedmiotu i podstawy opodatkowania. Sprzedaż używanych samochodów podlega bowiem opodatkowaniu według stawki 22 procent /art. 18 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług (...)/.

Podatek - jak to wynika z akt administracyjnych - został ustalony przez podzielenie przychodów wynikających z prowadzonej przez podatnika podatkowej książki przychodów i rozchodów przez 122 i pomnożenie tak uzyskanego ilorazu przez ww. stawkę podatkową. Art. 27 ust. 4 ustawy o podatku od towarów i usług (...) nie stawia żadnych wymagań co do formy, w jakiej ewidencja dla celów podatku od towarów i usług ma być prowadzona. Przy wykonywaniu czynności podlegających opodatkowaniu według tej samej stawki ewidencją taką może być podatkowa księga przychodów i rozchodów. Podlegają bowiem wpisowi w niej tzw. zdarzenia gospodarcze, takie jak np. sprzedaż towarów oraz kwota należna z tytułu tej sprzedaży. Kwota ta po pomniejszeniu o podatek należny stanowi zaś podstawę opodatkowania /art. 15 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług (...)/.

Nadto Urząd Skarbowy w istocie rzeczy określił na podstawie art. 5 ust. 3 ustawy z dnia 19 grudnia 1980 r. o zobowiązaniach podatkowych /Dz.U. nr 27 poz. 111 ze zm./ wysokość zobowiązania w podatku od towarów i usług, którego podatnik nie wykonał, choć jako podstawę prawną swej decyzji wskazał m. in. art. 27 ust. 5 pkt 1 ustawy o podatku od towarów i usług (...)

Powyższe uchybienie nie miało jednak wpływu na wynik sprawy.

Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny skargę oddalił na podstawie art. 207 par. 5 Kpa.