Wyrok NSA oz. w Krakowie z 27 października 1994 r., SA/Kr 1612/94

Teza

Opakowaniami jednostkowymi, o których mowa w art. 14 ust. 1 pkt 35 ustawy z dnia 28 grudnia 1989 r. - Prawo celne /Dz.U. nr 75 poz. 445 ze zm./ są takie opakowania spełniające funkcje reklamowo-akwizycyjne, w których pojedyncze wyroby lub ich zestawy mają być sprzedawane za granicą.

O uznaniu opakowań za jednostkowe w rozumieniu tego przepisu decyduje ich charakter i funkcja jaką spełniają, a nie ich ilość w jakiej przywożone są do Polski.

Uzasadnienie

Prezes Głównego Urzędu Ceł utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Celnego, zawartą w jednolitym dokumencie administracyjnym SAD w sprawie dopuszczenia do obrotu na polskim obszarze celnym towaru w postaci ozdobnych opakowań tekturowych, zgłoszonego do odprawy celnej ostatecznej przez Hutę Szkła. Dyrektor Urzędu Celnego wymienioną wyżej decyzją dokonał wymiaru cła od tego towaru oraz obliczył od niego podatek obrotowy i dopuścił ten towar do obrotu na polskim obszarze celnym.

Prezes GUC nie uwzględnił odwołania Huty, która wystąpiła w nim z wnioskiem o zmianę procedury celnej z ostatecznej na czasową z uwagi na to, że przedmiotowe opakowania stanowią własność kontrahenta z USA, a dostarczone zostały stronie skarżącej w celu zapakowania do nich wyrobów zakupionych przez tego kontrahenta u strony skarżącej przed wywiezieniem ich z Polski.

Prezes GUC stanął na stanowisku, że w przedmiotowej sprawie nie ma zastosowania art. 17 ust. 1 pkt 7 Prawa celnego, gdyż opakowania te nie mają charakteru opakowań wielokrotnych. Nie ma też zastosowania art. 14 ust. 1 pkt 35 Prawa celnego, gdyż przedmiotowe opakowania z uwagi na ich liczbę, nie mogą być uznane za opakowania jednostkowe, o jakich mowa w tym przepisie.

Zdaniem Prezesa GUC do przedmiotowych opakowań będzie mógł mieć zastosowanie tryb postępowania przewidziany w art. 20 i art. 69 Prawa celnego.

Decyzję Prezesa GUC Huta Szkła zaskarżyła do NSA, wnosząc o jej uchylenie. W skardze podkreślono, że przedmiotowe opakowania zostały dostarczone skarżącemu na czas oznaczony i winny były zostać dopuszczone do obrotu na polskim obszarze celnym na podstawie art. 17 Prawa celnego. Takie stanowisko uzasadnione jest treścią wytycznych zawartych w okólniku Nr 1 Prezesa GUC z 7.5.1990 r. Z treści tego okólnika wynika, że dostarczone przez kontrahenta zagranicznego i stanowiące jego własność towary przeznaczone do wykonania z nich na jego polecenie produkcji eksportowej, m.in. opakowania inne niż określone w art. 14 ust. 2 pkt 35 i art. 17 ust. 1 pkt 7 Prawa celnego można dopuszczać do czasowego przywozu na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 1 tego prawa.

Prezes GUC wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji.

W odpowiedzi na skargę podkreślono, że towary, których skarga dotyczy, nie są ani opakowaniami wielokrotnego użytku /art. 17 ust. 1 pkt 7 Prawa celnego/, ani opakowaniami jednostkowymi, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 35 Prawa celnego.

Niezależnie od powyższego, zdaniem Prezesa GUC wniosek o odprawę celną czasową powinien być złożony przed wydaniem decyzji o dopuszczeniu towaru do obrotu na polskim obszarze celnym, a to w związku z koniecznością ustalenia tożsamości towaru podlegającego tej odprawie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

W świetle powyższego błędne jest stanowisko organów celnych, że za opakowania jednostkowe w rozumieniu art. 14 ust. 1 pkt 35 Prawa celnego można uznać jedynie takie opakowania przywożone do Polski w niewielkiej liczbie. Opakowania, o których mowa w art. 14 ust. 1 pkt 35 Prawa celnego, spełniają funkcję reklamowo-akwizycyjną w odniesieniu do wszystkich wyrobów wywożonych w nich z Polski za granicę. Opakowania te korzystają ze zwolnienia od cła, bez względu na ich liczbę. Warunkiem do zwolnienia od cła jest to, by spełniały one funkcję reklamowo-akwizycyjną i by określone wyroby były w nich, jako w opakowaniach jednostkowych, wywożone za granicę. Za taką wykładnią art. 14 ust. 1 pkt 35 Prawa celnego przemawia także i to, że w przepisie tym jest również mowa o zwolnieniu od cła na tej samej zasadzie m.in. instrukcji obsługi. Trudno przyjąć, że ze zwolnienia od cła korzysta tylko jakaś mała liczba takich instrukcji, a nie wszystkie dołączone do eksportowanych towarów.

Z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, że nadesłane Hucie Szkła przez zagranicznego kontrahenta opakowania jednostkowe w celu umieszczenia w nich wyrobów, które mają być temu kontrahentowi wysyłane z uwagi na funkcję, jaką te opakowania mają spełniać - korzystają ze zwolnienia od cła na podstawie art. 14 ust. 1 pkt 35 Prawa celnego. Materia sprawy wskazuje na to, że wywiezione z Polski wyroby wyprodukowane przez Hutę Szkła będą za granicą sprzedawane w tych opakowaniach i opakowania te będą tam spełniały funkcję reklamowo-akwizycyjną.

Zaskarżona decyzja, którą ustalono cło od tych opakowań, wydana została z istotnym naruszeniem art. 15 ust. 1 pkt 35 Prawa celnego.

W świetle stanowiska zajętego przez Sąd, zbędne stało się ustosunkowanie się Sądu do pozostałych zarzutów skargi i stanowiska zajętego w odpowiedzi na skargę.

W tym stanie rzeczy Sąd, opierając się na art. 206, art. 207 par. 2 pkt 1 Kpa, uchylił decyzje obu instancji celnych.