Wyrok NSA oz. w Krakowie z 3 stycznia 1995 r., SA/Kr 1729/94

Teza

1. W przypadku gdy cel jest wytyczony przez ustawę wprost, a podmiot realizujący tę właśnie ustawę wykonuje w jej ramach działania nie zmierzające do realizacji tego celu, to można uznać, że działa on niezgodnie z prawem, a nawet bez podstawy prawnej. Takie działania zatem podlegają weryfikacji sądowej. Nie jest to wtedy kontrola celowości, ale kontrola legalności, gdyż akt nie jest weryfikowany z punktu widzenia celów pozaprawnych, ale z punktu widzenia celu wyraźnie wyznaczonego w ustawie będącej jego podstawą prawną. Jeżeli taki akt nie pozwala na realizację celu wyrażonego w jego podstawie prawnej, to jest on nie tylko "niecelowy", ale również sprzeczny z ustawą.
2. Przeciwdziałanie alkoholizmowi lub wychowanie w trzeźwości, wymaga środków rzeczywiście i faktycznie zmierzających do ograniczenia spożycia alkoholu i jego dostępności. Jeżeli więc ustawa daje gminie kompetencje do ustalania zasad usytuowania punktów sprzedaży napojów alkoholowych /odległość od szkół, miejsc kultu religijnego, itp./, to realizacja tej kompetencji nie może być mechaniczna i nie może polegać na określeniu jakichkolwiek zasad, czy jakiejkolwiek odległości.
3. Przepisy prawa nie wymagają udziału przedstawiciela Kościoła Katolickiego w opiniowaniu lub uzgadnianiu projektu uchwały w kwestii ograniczenia dostępności alkoholu.