Wyrok NSA oz. w Krakowie z 20 kwietnia 1993 r., SA/Kr 1794/92

Teza

Zasiłek dla bezrobotnych nie może być przyznany osobie prowadzącej pozarolniczą działalność gospodarczą niezależnie od wysokości dochodu osiąganego z tytułu tej działalności. Zasiłek ten nie przysługuje nawet wówczas, gdy działalność gospodarcza nie przyniosła żadnego dochodu /art. 2 ust. 1 pkt 9 lit. "e" ustawy z dnia 16 października 1991 r. o zatrudnieniu i bezrobociu - Dz.U. nr 106 poz. 457 ze zm./.

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił na podstawie art. 207 par. 5 Kpa skargę Andrzeja B. na decyzję Wojewody (...) z dnia 27 lipca 1992 r. w przedmiocie utraty prawa do zasiłku dla bezrobotnych.

Uzasadnienie

Decyzją z dnia 1 czerwca 1992 r. znak BP-9221/21780/92 Kierownika Rejonowego Biura Pracy w Rz. orzeczono o utracie przez Andrzeja B. z dniem 1 kwietnia 1992 r. zasiłku z tytułu pozostawania bez pracy. Jako podstawę prawną decyzji wskazano art. 21 ust. 8 oraz art. 2 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 16 października 1991 r. o zatrudnieniu i bezrobociu /Dz.U. nr 106 poz. 457 ze zm./.

Dyrektor Wojewódzkiego Biura Pracy w Rz., działający z upoważnienia Wojewody (...), utrzymał w mocy powyższą decyzję. Orzekł w tym przedmiocie decyzją z dnia 27 lipca 1992 r. znak BP-II-9036/943/1188/92, wydaną na podstawie art. 20 ust. 1 i 2 w związku z art. 2 ust. 1 pkt 9 lit. "e" ustawy z dnia 16 października 1991 r. o zatrudnieniu i bezrobociu /Dz.U. nr 106 poz. 457 ze zm./ oraz art. 138 par. 1 pkt 1 Kpa.

W uzasadnieniach tych decyzji podkreślano, że przyczyną orzeczenia o utracie zasiłku dla bezrobotnych było ustalenie, iż Andrzej B. z dniem 2 kwietnia 1992 r. rozpoczął działalność gospodarczą, w następstwie czego utracił status bezrobotnego.

Powyższa decyzja organu odwoławczego z dnia 27 lipca 1992 r. została zaskarżona do Naczelnego Sądu Administracyjnego skargą wniesioną przez Andrzeja B. Skarżący przyznawał, że z dniem 2 kwietnia 1992 r. rzeczywiście rozpoczął działalność gospodarczą, jednakże działalność ta przyniosła jedynie straty. Fakt ten został udokumentowany w księdze przychodów i rozchodów oraz w deklaracjach składanych urzędowi skarbowemu. Zdaniem skarżącego, sam fakt rozpoczęcia działalności gospodarczej nie może powodować utraty zasiłku dla bezrobotnych. Utrata ta mogłaby nastąpić dopiero wówczas, gdyby dochód z działalności gospodarczej przekroczył w ciągu miesiąca połowę najniższego wynagrodzenia lub gdyby przyznana została pomoc finansowa na rozpoczęcie działalności gospodarczej. Skarżący ani nie otrzymał takiej pomocy finansowej, ani też nie uzyskał żadnego dochodu z działalności gospodarczej, gdyż działalność ta przyniosła jedynie stratę. Podnosząc te zarzuty, skarżący powołał się na przepis art. 22 ust. 1 pkt 8 ustawy z dnia 16 października 1991 r. o zatrudnieniu i bezrobociu /Dz.U. nr 106 poz. 457 ze zm./ i wniósł o wydanie właściwego orzeczenia".

Wojewoda wniósł o oddalenie skargi. Podtrzymał w całości swoją dotychczasową argumentację, podkreślając, że bezrobotnym nie jest osoba, która prowadzi działalność gospodarczą, wobec czego osoba taka nie może korzystać z zasiłku dla bezrobotnych niezależnie od tego, czy działalność gospodarcza przynosi dochód, czy też wykazuje straty.

Naczelny Sąd Administracyjny rozważył, co następuje

Stosownie do art. 2 ust. 1 pkt 9 lit. "e" ustawy z dnia 16 października 1991 r. o zatrudnieniu i bezrobociu /Dz.U. nr 106 poz. 457 ze zm./ bezrobotnym jest osoba zdolna do pracy i gotowa do jej podjęcia w ramach stosunku pracy w pełnym wymiarze czasu pracy, pozostająca bez pracy, jeżeli - między innymi - nie prowadzi pozarolniczej działalności gospodarczej. Wynika z tego, że bezrobotnym nie jest osoba prowadząca działalność gospodarczą, chociażby pozostawała bez pracy i była gotowa do jej podjęcia w ramach stosunku pracy. Z kolei z mocy przepisu art. 20 ust. 1 cytowanej powyżej ustawy prawo do zasiłku dla bezrobotnych przysługuje jedynie bezrobotnemu w podanym wyżej rozumieniu.

Zasiłek taki nie może być przyznany osobie prowadzącej pozarolniczą działalność gospodarczą, i to niezależnie od wysokości dochodu osiąganego z tytułu tej działalności. Zasiłek ten nie przysługuje nawet wówczas, gdy działalność gospodarcza nie przyniosła żadnego dochodu. Oznacza to, że sam fakt podjęcia działalności gospodarczej jest negatywną przesłanką wyłączającą możliwość przyznania zasiłku dla bezrobotnych osobie, która działalność taką podjęła. Osoba ta bowiem - co już podkreślono wyżej - nie jest bezrobotnym w rozumieniu przepisów cytowanej ustawy o zatrudnieniu i bezrobociu.

W tym stanie rzeczy, skoro bezsporne jest, iż skarżący rozpoczął i prowadzi działalność gospodarczą, to decyzja orzekająca o utracie przez niego prawa do zasiłku dla bezrobotnych nie może być uznana za niezgodną z prawem.

Powoływany w skardze warunek określony przepisem art. 22 ust. 1 pkt 8 ustawy o zatrudnieniu i bezrobociu nie ma zastosowania w rozpoznawanej sprawie. Warunek ten - to jest osiągnięcie w miesiącu dochodu przekraczającego połowę najniższego wynagrodzenia, powodujące utratę zasiłku - odnosi się do dochodu osiągniętego przez bezrobotnego. W sprawie niniejszej skarżący nie jest bezrobotnym od chwili rozpoczęcia działalności gospodarczej.

W tym stanie rzeczy brak jest podstaw do uznania zakwestionowanej skargą decyzji za niezgodną z prawem. Skarga zarzucająca taką niezgodność jest nieuzasadniona i podlega oddaleniu z mocy art. 207 par. 5 Kpa.