Wyrok NSA oz. w Krakowie z 25 listopada 1992 r., SA/Kr 1838/92

Teza

W świetle przepisów prawa podatkowego brak jest podstawy do tego, by podmiot występujący w charakterze podatnika o jakim mowa w art. 3 ust. 3 ustawy z dnia 19 grudnia 1980 r. o zobowiązaniach podatkowych /Dz.U. nr 27 poz. 111 ze zm./ mógł w drodze umowy z osobą trzecią zwolnić się w stosunku do Skarbu Państwa od ciążących na nim z mocy ustawy obowiązków jako podatnika i przenieść te obowiązki na tę osobę trzecią.

Umowa taka nie może wywierać żadnych skutków w zakresie obowiązków podatkowych podatnika wobec Skarbu Państwa a także spowodować zmian w istniejącym czy też mającym powstać stosunku podatkowym.

Sentencja

1. oddala skargę.

Uzasadnienie

Izba Skarbowa utrzymała w mocy decyzję Urzędu Skarbowego, którą wymierzono Przedsiębiorstwu Spółka z o.o. podatek obrotowy za rok 1990. Podatek ten wymierzono Spółce między innymi jako komisantowi od obrotu osiągniętego ze sprzedaży kaset magnetofonowych /video/ będących własnością osób zagranicznych.

Organy podatkowe obu instancji stwierdziły, że zgodnie z przepisami rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 17 kwietnia 1990 r. /Dz.U. nr 27 poz. 156 ze zm./ w przypadku sprzedaży towarów będących własnością osób zagranicznych przez prowadzącego tę sprzedaż w wykonaniu umów komisowych w charakterze komisanta, u komisanta za obrót uważa się wartość towarów wyrażoną w cenie ich sprzedaży i jemu wymierza się podatek obrotowy.

Decyzję Izby Skarbowej Spółka zaskarżyła do NSA, wnosząc o jej uchylenie.

W skardze strona skarżąca nie kwestionowała sposobu wyliczenia podatku obrotowego od importowanych kaset. Twierdziła jednak, że tym podatkiem nie powinna być obciążona z uwagi na to, że w umowach zawartych z nabywcami kaset, trudniącymi się ich sprzedażą detaliczną, zawarta była klauzula, że nabywcy ci od nabytych kaset przy ich sprzedaży zapłacą podatek obrotowy przy zastosowaniu 20 procent stawki. W tej sytuacji brak było podstaw do obciążenia tym podatkiem obrotowym strony skarżącej.

Izba Skarbowa wniosła o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Skarga jest nieuzasadniona, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa. W świetle przepisów prawa podatkowego brak jest podstawy do tego, by podmiot występujący w charakterze podatnika, o jakim mowa w art. 3 ust. 3 ustawy z dnia 19 grudnia 1980 r. o zobowiązaniach podatkowych mógł w drodze umowy z osobą trzecią zwolnić się w stosunku do Skarbu Państwa od ciążących na nim z mocy ustawy obowiązków jako podatnika i przenieść te obowiązki na tę osobę trzecią.

Umowa taka nie może wywierać żadnych skutków w zakresie obowiązków podatkowych podatnika wobec Skarbu Państwa, a także spowodować zmian w istniejącym czy też mającym powstać stosunku podatkowym.

Umowy skarżącej Spółki, co do przejęcia przez podmioty nabywające od niej kasety, obowiązku zapłaty od tej transakcji podatku obrotowego, ciążącego na stronie skarżącej, nie miały więc żadnego wpływu na wynikający z mocy ustawy obowiązek zapłaty tego podatku przez stroną skarżącą.

Zaskarżona decyzja dotycząca wymiaru stronie skarżącej podatku obrotowego za rok 1990 jest zgodna z ustawą z dnia 16 grudnia 1972 r. o podatku obrotowym /Dz.U. 1983 nr 43 poz. 191 ze zm./ oraz rozporządzeniem Ministra Finansów z dnia 17 kwietnia 1990 r. w sprawie stawek podatku /Dz.U. nr 27 poz. 156 ze zm./. Wobec powyższego na podstawie art. 207 par. 5 Kpa należało skargę oddalić.