Wyrok NSA oz. w Krakowie z 5 października 1995 r., SA/Kr 195/95

Teza

1. Art. 33 ust. 1 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm./ nie określa jednak sposobu i terminu zapłaty podatku, który przez podatnika zwolnionego podmiotowo od podatku został wykazany w rachunkach /fakturach/ lub rachunkach uproszczonych. Określenie to było bowiem zbędne, gdyż według art. 26 tej samej ustawy podatnicy są obowiązani bez wezwania przez urząd skarbowy do obliczania i wpłacania podatku za okresy miesięczne.
2. Skoro zobowiązanie podatkowe powstało z mocy samego prawa i nie zostało przez podatnika uiszczone, to wydanie decyzji na podstawie art. 5 ust. 3 ustawy z dnia 19 grudnia 1980 r. o zobowiązaniach podatkowych /Dz.U. 1993 nr 108 poz. 486 ze zm./ jest zgodne z prawem, gdyż przepis ten w przypadku niewykonania przez podatnika takiego zobowiązania podatkowego zobowiązuje organ podatkowy do wydania decyzji określającej wysokość podatku.

Na wymiar ten nie mają żadnego wpływu ewentualne skutki ekonomiczne, jakie spowodują wyegzekwowanie podatku od podatnika.

Z kolei w myśl obowiązującej na ogół zasady ignorantia iuris nocet /nieznajomość prawa szkodzi/ podatnik nie może skutecznie powoływać się na brak pełnej znajomości przepisów podatkowych, jakie mają zastosowanie w działalności gospodarczej.

Wyłączenia powyższej zasady nie mogą wprowadzać również zalecenia Ministra Finansów.

Sentencja

1. oddala skargę.

Uzasadnienie

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zgodnie z art. 196 par. 1 Kpa sąd administracyjny bada zgodność decyzji z prawem. Takiego badania też dokonał w stosunku do zaskarżonej decyzji.

Decyzja ta jest zgodna z prawem. Art. 33 ust. 1 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o VAT przewiduje obowiązek zapłaty podatku przez podatnika, który będąc zwolniony podmiotowo od podatku wystawił rachunek /fakturę/ lub rachunek uproszczony i wykazał w nim podatek. Wbrew temu co twierdzi skarżąca się Spółka sprzedaż piwa nie była przeszkodą do korzystania z tego zwolnienia w 1993 r. Zmiana w tym zakresie została dokonana nowelą z dnia 9 grudnia 1993 r. /Dz.U. nr 129 poz. 599/.

Zgodnie z art. 2 noweli - z pewnym wyjątkiem, który nie ma zastosowania w rozpoznawanej sprawie - weszła ona w życie z dniem 1.01.1994 r. W tym samym dniu wszedł w życie art. 14 ust. 10 znowelizowanej ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. stanowiący, iż zwolnień podmiotowych nie stosuje się m.in. do podatników sprzedających wyrób akcyzowy wymieniony w poz. 15 zał. nr 6 do tej ustawy, tj. piwo.

Art. 33 ust. 1 ustawy nie określa jednak sposobu i terminu zapłaty podatku, który przez podatnika zwolnionego podmiotowo od podatku został wykazany w rachunkach /fakturach/ lub rachunkach uproszczonych. Określenie to było bowiem zbędne, gdyż według art. 26 tej samej ustawy podatnicy są obowiązani bez wezwania przez urząd skarbowy do obliczania i wpłacania podatku za okresy miesięczne w terminie do 25 dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym powstał obowiązek zapłaty podatku, chyba, że podatek ten jest pobierany za pośrednictwem urzędu celnego. Urząd celny jest zaś płatnikiem podatku tylko w przypadku importu towarów. Nie jest on zatem zobowiązany do jego pobierania od sprzedaży towarów na terytorium Polski. Skoro zobowiązanie podatkowe powstało z mocy samego prawa i nie zostało przez podatnika uiszczone to wydanie decyzji na podstawie art. 5 ust. 3 ustawy z dnia 19 grudnia 1980 r. o zobowiązaniach podatkowych /Dz.U. 1993 nr 108 poz. 486 ze zm./ jest zgodne z prawem, gdyż przepis ten w przypadku niewykonania przez podatnika takiego zobowiązania podatkowego zobowiązuje organ podatkowy do wydania decyzji określającej wysokość podatku. Na wymiar ten nie mają żadnego wpływu ewentualne skutki ekonomiczne, jakie spowoduje wyegzekwowanie podatku od podatnika. Z kolei w myśl obowiązującej na ogół zasady ignorantia iuris nocet /nieznajomość prawa szkodzi/ podatnik nie może skutecznie powoływać się na brak pełnej znajomości przepisów podatkowych, jakie mają zastosowanie w działalności gospodarczej. Wyłączenia powyższej zasady nie mogą wprowadzać również zalecenia Ministra Finansów.

Brak dokonania zgłoszenia rejestracyjnego przez skarżącą spółkę przed 13.07.1993 r. wbrew temu co twierdzi w skardze powoduje także skutki materialnoprawne. Mianowicie zgodnie z art. 25 ust. 3 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. podatnikowi, który nie dokonał takiego zgłoszenia nie przysługuje prawo do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony.

W tym stanie rzeczy skarga jest nieuzasadniona. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny skargę oddalił na podstawie art. 207 par. 5 Kpa