Uzasadnienie
Izba Skarbowa w (...) decyzją z dnia 22 maja 1995 r. nr IS-II-1/823/306/95 utrzymała w mocy decyzję Urzędu Skarbowego w K. z dnia 10 marca 1995 r. nr US.861/4467/3/95 /nazwaną postanowieniem/, którą odmówiono spółce z o.o. "L.W.P." w K. uzupełnienia decyzji Urzędu Skarbowego w K. z dnia 30 stycznia 1995 r. nr US.II.861/4467/1/95 i nr US.II.861/4467/2/95 przez zamieszczenie w sentencji tych decyzji stwierdzenia, że na podstawie art. 21 ust. 7 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm./ w związku z art. 29 ust. 3 ustawy z dnia 19 grudnia 1980 r. o zobowiązaniach podatkowych /Dz.U. 1993 nr 108 poz. 486/ nastąpi wypłata oprocentowania nadpłaconego podatku od towarów i usług.
Na podstawie art. 5 ust. 3 ustawy z dnia 19 grudnia 1980 r. o zobowiązaniach podatkowych oraz art. 10 ust. 2a, art. 19 ust. 4 i art. 20 ust. 3 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym decyzją Urzędu Skarbowego w K. z dnia 30 stycznia 1995 r. nr US.II.861/4467/1/95 określono zobowiązanie strony skarżącej w podatku od towarów i usług za listopad 1993 r., a decyzją z tegoż dnia nr US.II.861/4467/2/95 zobowiązanie w tym podatku za grudzień 1993 r. Ponieważ w wyniku tych decyzji, w związku z różnicami między podatkiem naliczonym a podatkiem należnym, powstały nadpłaty podatku za listopad i grudzień 1993 r., które Urząd Skarbowy miał zwrócić na konto skarżącej spółki, strona skarżąca domagała się, by w sentencji obu tych decyzji znalazło się orzeczenie o obowiązku oprocentowania nadpłat.
Organy podatkowe obu instancji uznały żądanie strony za nieuzasadnione, gdyż oprocentowanie nie zwróconej w terminie nadwyżki podatku naliczonego nad należnym nie było przedmiotem postępowania. Oprocentowanie zgodnie z art. 29 ustawy o zobowiązaniach podatkowych w związku z art. 21 ust. 7 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym następuje z mocy prawa i jest wypłacane podatnikowi bez uprzedniego wydania decyzji. Dopiero gdyby podatnik kwestionował wysokość wypłaconego mu oprocentowania, wówczas mógłby on żądać wydania decyzji określającej jego wysokość.
Decyzję Izby Skarbowej w (...) spółka "L.W.P." zaskarżyła do Naczelnego Sądu Administracyjnego, wnosząc o jej uchylenie. W skardze podano, że żądanie uzupełnienia powyższych decyzji stwierdzeniem, iż różnica między podatkiem naliczonym a należnym, która ma być wypłacona stronie skarżącej, podlega oprocentowaniu w rozumieniu przepisów o zobowiązaniach podatkowych /art. 21 ust. 7 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym/, było uzasadnione tym, że różnica powyższa nie została stronie skarżącej zwrócona w terminie określonym w ustawie. Skarżąca twierdziła, że ma interes prawny w ubieganiu się o jednoznaczne określenie jej praw w tym przedmiocie w wydanych decyzjach podatkowych. Zdaniem skarżącej, nie ma uzasadnienia pogląd organów podatkowych obu instancji, iż skoro oprocentowanie powstaje z mocy prawa, to nie występuje potrzeba określenia jego wysokości w decyzji. W interesie strony jest wydanie decyzji precyzującej całość jej praw i obowiązków bez konieczności wydawania dodatkowych aktów, określających w przyszłości na przykład wysokość należnego oprocentowania, gdy strona nie zgadza się z wyliczeniem organu. Rozstrzygnięcie organu podatkowego miałoby w tej kwestii charakter deklaratoryjny, podobnie jak decyzja określająca wysokość podatku, wydana na podstawie art. 5 ust. 3 ustawy o zobowiązaniach podatkowych.
Izba Skarbowa w (...) wniosła o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę podkreślono, że przedmiotem postępowania, w którego wyniku Urząd Skarbowy w K. wydał w dniu 30 styczna 1995 r. dwie decyzje: nr US.II.861-4467/1/95 i US.II.861/4467/2/95, nie było oprocentowanie nie zwróconej w terminie nadwyżki podatku naliczonego nad należnym ani ustalenie wysokości tego oprocentowania. Oprocentowanie nadpłaconego podatku powstaje z mocy samego prawa i jego wypłata jest czynnością techniczną, dokonywaną jednocześnie ze zwrotem nadpłaconego podatku. Sprawa wypłaty oprocentowania staje się przedmiotem postępowania w momencie kwestionowania przez podatnika jego wysokości.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga jest nieuzasadniona, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa.
W decyzji ustalającej lub określającej zobowiązanie podatkowe, w której następstwie powstaje nadpłata podatku, o jakiej mowa w art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 19 grudnia 1980 r. o zobowiązaniach podatkowych /Dz.U. 1993 nr 108 poz. 486 ze zm./, organ podatkowy nie orzeka w przedmiocie oprocentowania nadpłaty podatku, przysługującego podatnikowi zgodnie z art. 29 ust. 3 tej ustawy.
Oprocentowanie nadpłaty podatku w przypadkach przewidzianych w ustawie o zobowiązaniach podatkowych powstaje z mocy samego prawa.
W tej sytuacji bezprzedmiotowe byłoby stwierdzenie w decyzji, że takie oprocentowanie podatnikowi przysługuje. Takie stwierdzenie polegałoby w istocie tylko na powtórzeniu treści obowiązującego w tym przedmiocie unormowania prawnego.
W sprawie, w której zgodnie z obowiązującymi przepisami przysługuje podatnikowi oprocentowanie nadpłaty podatku, organ podatkowy nie mógłby w decyzji, z której nadpłata wynika, określić kwoty należnego podatnikowi oprocentowania z tytułu takiej nadpłaty, wysokość oprocentowania bowiem będzie zależna od tego, kiedy nastąpi zwrot nadpłaty podatku. (...)
W stosunku do nadpłat podatku mają zastosowanie zasady obowiązujące przy poborze odsetek za zwłokę od zaległości podatkowych. Decyzja określająca odsetki za zwłokę jest wydawana dopiero wówczas, gdy podatnik kwestionuje ich wysokość (...).
W świetle powyższego zgodna z prawem jest zaskarżona decyzja, utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji, którą odmówiono uzupełnienia decyzji stwierdzeniem, że stronie skarżącej będzie wypłacone oprocentowanie nadpłaconego podatku od towarów i usług.
Skoro zaskarżone decyzje nie naruszają prawa, Sąd na zasadzie art. 207 par. 5 Kpa w związku z art. 68 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368/ orzekł jak w sentencji.