Wyrok NSA oz. w Krakowie z 22 lutego 1996 r., SA/Kr 2146/95

Teza

Zasada wymiaru podatku leśnego określona w art. 64 i art. 65 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach /Dz.U. nr 101 poz. 444 ze zm./ ma zastosowanie do lasów, dla których sporządzono plan urządzenia lasów.

Istniejący plan urządzenia lasów dla celów wymiaru podatku leśnego, aktualizowany na dzień 1 stycznia każdego roku podatkowego, jest w takiej postaci podstawą wymiaru tego podatku do czasu sporządzenia nowego planu urządzenia lasu.

Sentencja

1. oddala skargę.

Uzasadnienie

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z 17.8.1995 r. nr SKO. I-3252-125/95 utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy N. z 5.6.1995 r. nr 1256/3/94, którą określono Nadleśnictwu J. podatek leśny za rok 1994 w kwocie 19.335,70 zł od lasów położonych na terenie Gminy N., obliczony na podstawie zasady określonej w art. 64 i art. 65 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach /Dz.U. nr 101 poz. 444 ze zm./.

Nadleśnictwo J. złożyło w dniu 28.2.1994 r. w Urzędzie Gminy N. deklarację podatkową, w której podatek ten obliczyło na podstawie wyżej powołanego przepisu w kwocie 114.042.000 starych zł. W dniu 15.5.1994 r. Nadleśnictwo J. złożyło nową korygującą deklarację podatkową za I półrocze 1994 r., w której podatek leśny od tych lasów obliczyło na zasadzie przewidzianej w art. 80 ustawy o lasach w kwocie 22.425.000 zł. Podatek ten wynosił niecałe 20 procent podatku wcześniej zadeklarowanego.

W piśmie procesowym z 16.5.1994 r. skierowanym do Urzędu Gminy N. Nadleśnictwo J. stwierdziło, że wobec tego, że plan urządzenia lasów położonych w Gminie N. wyekspirował w roku 1989, a brak jest nowego planu urządzenia lasów zatwierdzonego przez Ministra OSZNiL, Nadleśnictwo winno opłacać podatek leśny według zasady określonej w art. 80 ustawy o lasach.

Wymiaru podatku leśnego dokonano Nadleśnictwu J. w oparciu o istniejący, jakkolwiek nie obowiązujący plan urządzenia lasu, tj. przy zastosowaniu zasady wymiaru podatku określonej w art. 64 i art. 65 ustawy o lasach.

Organy obu instancji stanęły na stanowisku, że sporządzony wcześniej plan urządzenia lasu, o którym mowa w art. 18 i nast. ustawy o lasach, zachowuje swą ważność dla celów podatkowych także po upływie czasu, na który został on uchwalony, tj. do chwili uchwalenia nowego planu urządzenia lasu. Jak wynika z art. 64 ust. 1 i 2 ustawy o lasach podstawę opodatkowania w podatku leśnym stanowi liczba hektarów przeliczeniowych ustalonych na podstawie powierzchni głównych gatunków drzew wynikających z planu urządzenia lasu według stanu na dzień 1 stycznia roku podatkowego.

Opodatkowanie zaś podatkiem leśnym na podstawie zasady określonej w art. 80 ustawy o lasach następuje tylko wtedy, jeżeli dla danego lasu nie sporządzono jeszcze w ogóle planu urządzenia lasu.

Dla terenów leśnych położonych na terenie Gminy N. plan urządzenia lasów został już wcześniej sporządzony.

Decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. Nadleśnictwo J. zaskarżyło do Naczelnego Sądu Administracyjnego, wnosząc o jej uchylenie.

W skardze podniesiono, że z uwagi na to, że sporządzony wcześniej plan urządzenia lasów na terenie Gminy N. utracił swą ważność w związku z upływem czasu, w którym obowiązywał, podatek leśny od tych lasów za rok 1994 winien być określony na zasadzie przewidzianej w art. 80 ustawy o lasach, a nie na zasadzie przewidzianej w art. 64 i art. 65 ustawy o lasach. Nadleśnictwo J. nie posiadało w roku 1994 aktualnego planu urządzenia lasów dla lasów położonych na terenie gminy N. Nie obowiązujący już plan urządzenia lasów tej gminy nie może stanowić podstawy do wymiaru podatku leśnego.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji.

W odpowiedzi na skargę podkreślono, że wymiaru podatku leśnego na zasadzie określonej w art. 64 i art. 65 ustawy o lasach dokonuje się także wówczas, jeżeli dla danego lasu został wcześniej sporządzony plan urządzenia lasu, chociażby plan ten utracił tymczasem ważność. Elementy tego planu mające istotne znaczenie dla określenia podstawy opodatkowania w podatku leśnym nie tracą bowiem aktualności z upływem czasu, na który plan ten został uchwalony. Zaistniałe zmiany są dla celów podatkowych aktualizowane na początku każdego roku podatkowego.

Przewidziany w art. 80 ustawy o lasach sposób opodatkowania lasów stosuje się jedynie do lasów, dla których w ogóle nie sporządzono planu zagospodarowania lasów.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Skarga jest nieuzasadniona, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa.

Zasada wymiaru podatku leśnego określona w art. 64 i art. 65 ustawy o lasach ma zastosowanie do lasów, dla których sporządzono plan urządzenia lasów. Istniejący plan urządzenia lasów dla celów wymiaru podatku leśnego aktualizowany na dzień 1 stycznia każdego roku podatkowego, jest w takiej postaci podstawą wymiaru tego podatku do czasu sporządzenia nowego planu urządzenia lasu.

Z przepisów dotyczących podatku leśnego nie wynika, by zasada wymiaru podatku leśnego określona w art. 64 i art. 65 ustawy o lasach miała zastosowanie jedynie w okresie, na który opracowany został plan urządzenia lasu oraz by po upływie tego okresu, a przed uchwaleniem nowego planu urządzenia lasu, wymiar podatku leśnego dokonywany był na zasadzie określonej w art. 80 ustawy o lasach. W przepisach tych jest mowa o danych jako podstawie wymiaru podatku leśnego wynikających z planu urządzenia lasu według stanu na dzień 1 stycznia roku podatkowego. Nie ma tam mowy o "aktualnym" planie urządzenia lasu.

Dla wymiaru podatku leśnego dane zawarte w aktualnym planie urządzenia lasu, jak i w tym, który z uwagi na upływ czasu utracił aktualność, są i tak zgodnie z art. ustawy o lasach aktualizowane według stanu na dzień 1 stycznia każdego roku podatkowego.

Za przyjętym przez Sąd poglądem przemawiają także takie okoliczności jak to, że: 1. Przepis art. 80 ustawy o lasach ma wyraźny charakter przepisu przejściowego. Potwierdza to, że zamieszczony on został w rozdziale 10 obejmującym m.in. przepisy przejściowe.

2. Z oświadczenia Nadleśnictwa J. złożonego w sprawie wynika, że urządzenia lasów, które z uwagi na upływ czasu przestały obowiązywać, wykorzystywane są nadal w działalności leśnej do czasu zatwierdzenia nowego planu. Nie ma więc przeszkód do wykorzystywania ich także dla celów wymiaru podatku leśnego.
3. Dane zawarte w tych planach w zakresie, w jakim odzwierciedlają one stan istniejący, mają charakter stosunkowo stały. Nie dezaktualizują się one z chwilą upływu czasu, na który plan ten został ustalony.
4. Stabilność opodatkowania lasów. Trudno przyjąć za uzasadnioną taką sytuację, by mimo istnienia wszystkich danych do wymiaru podatku leśnego na zasadzie określonej w art. 64 i art. 65 ustawy o lasach wymierzyć ten podatek na podstawie art. 80 tej ustawy tylko dlatego, że nie został sporządzony na czas nowy plan urządzenia lasów.

Sąd podziela stanowisko zajęte w tej sprawie przez Ministerstwo Finansów w piśmie z 23.3.1995 r. nr PO 8/DZ-8002-0148/95 skierowanym do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. w sprawie zasad opodatkowania lasów podatkiem leśnym.

W tym stanie rzeczy, skoro zaskarżona decyzja nie narusza prawa, Sąd na podstawie art. 207 par. 5 Kpa w związku z art. 68 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368/ orzekł jak w sentencji.