Uzasadnienie
Prezes Głównego Urzędu Ceł decyzją z dnia 17 czerwca 1992 r. utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Celnego w P. z dnia 24 stycznia 1992 r., którą na podstawie art. 4 ust. 1, art. 23, 24, 42, 47 pkt 2 i art. 70 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 28 grudnia 1989 r. - Prawo celne /Dz.U. nr 75 poz. 445 ze zm./ wymierzono Wiesławowi G. cło w wysokości 656 000 zł i opłatę manipulacyjną dodatkową w wysokości 23 250 000 zł za 465 dni zwłoki w wykonaniu obowiązku celnego. Należności te zostały ustalone od wprowadzonych przez Wiesława G. na polski obszar celny 3 telewizorów kolorowych, których nie dostarczył w terminie do Urzędu Celnego w P. - Oddział Celny w M. w celu wywiezienia ich za granicę. Telewizory o wartości celnej 5 472 000 zł Wiesław G. wprowadził na polski obszar celny przez przejście graniczne w K. w dniu 2 października 1990 r., oświadczając, że będą one wywiezione za granicę przez przejście graniczne w M. Do dostarczenia tych telewizorów do Oddziału Celnego w M. Wiesław G. zobowiązał się w postanowieniu przekazowym Urzędu Celnego w Sz. z dnia 2 października 1990 r. nr 9252/1208. Ze względu na to, że Wiesław G. nie przedstawił odpowiedniego dowodu, iż obowiązek ten wykonał, a w aktach Urzędu Celnego w P. brak było potwierdzenia wykonania tego obowiązku, Dyrektor Urzędu Celnego w P. przyjął, że Wiesław G. nie dostarczył telewizorów do Oddziału Celnego w M. i nie wywiózł ich za granicę. W związku z tak ustalonym stanem faktycznym Dyrektor Urzędu Celnego w P. decyzją z dnia 24 stycznia 1992 r. obciążył Wiesława G. należnościami celnymi w wysokościach określonych w tej decyzji, przyjmując, że telewizory zostały wprowadzone na polski obszar celny.
Decyzję Prezesa Głównego Urzędu Ceł Wiesław G. zaskarżył do Naczelnego Sądu Administracyjnego, wnosząc o jej uchylenie. W skardze podał, że brak było podstaw do obciążenia do należnościami celnymi w związku z niedostarczeniem przez niego do Oddziału Celnego w M. trzech telewizorów kolorowych. Twierdził, że telewizory te w terminie 14 dni od dnia wprowadzenia ich na polski obszar celny dostarczył do Oddziału Celnego w M. i wywiózł za granicę. Nie ma wprawdzie na tę okoliczność odpowiedniego dokumentu celnego, ale potwierdzać to ma adnotacja w jego paszporcie o wyjeździe w tym czasie za granicę oraz pokwitowanie odbioru tego towaru przez zagranicznego nabywcę z K. Prezes Głównego Urzędu Ceł wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę podkreślono, że przedstawione przez skarżącego fotokopie poszczególnych stron paszportu z wizami wyjazdowymi oraz pokwitowanie odbioru towarów w b. Związku Radzieckim nie mogły być uznane za dowody wiarygodne i wystarczające do uznania, iż telewizory zostały faktycznie wywiezione za granicę.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W toku przeprowadzonego postępowania celnego Wiesław G. nie przedstawił odpowiedniego dokumentu celnego, potwierdzającego wykonanie obowiązku, jaki został na niego włożony postanowieniem przekazowym z dnia 12 października 1990 r. nr 9252/1208, wydanym przez Dyrektora Urzędu Celnego w Sz., a zobowiązującym go do dostarczenia do Oddziału Celnego w M. i wywiezienia za granicę trzech telewizorów kolorowych, które wprowadził na polski obszar celny. Adnotacja w paszporcie skarżącego, że w dniu, w którym miał dostarczyć telewizory do Oddziału Celnego w M., wyjeżdżał za granicę, jak również potwierdzenie przez zagranicznego nabywcę zakupu w tym czasie od skarżącego trzech telewizorów kolorowych nie mogą zastąpić odpowiedniego dokumentu organu celnego, do którego skarżący miał te telewizory dostarczyć zgodnie z powołanym wyżej postanowieniem przekazowym.
Dowodem, że określony podmiot wykonał obowiązki włożone na niego w postanowieniu celnym przekazowym, wydanym na podstawie art. 45 ust. 5 ustawy z dnia 28 grudnia 1989 r. - Prawo celne /Dz.U. nr 75 poz. 445 ze zm./, może być jedynie potwierdzenie urzędu celnego, któremu sprawa została przekazana. Skarżący nie przedstawił takiego dowodu, a w aktach Urzędu Celnego w P. brak jest także dowodu, że skarżący wykonał obowiązek włożony na niego postanowieniem przekazowym z dnia 2 października 1990 r.
Wymiar cła dokonany zaskarżoną decyzja jest zgodny z obowiązującymi przepisami prawa. Skarga w tym zakresie, jako nieuzasadniona, została oddalona.
W decyzji ustalającej opłatę manipulacyjna dodatkową, o której mowa w art. 70 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 28 grudnia 1989 r. - Prawo celne /Dz.U. nr 75 poz. 445 ze zm./, należy podać nie tylko liczbę dni, ale także okres od dnia do dnia, za który opłata ta została naliczona. Taka treść decyzji pozwala na ustalenie, czy jest ona zgodna z prawem.
Zgodnie z art. 35 Kpa w związku z art. 1 ust. 2 omawianej ustawy opłata manipulacyjna dodatkowa, o której mowa w art. 70 ust. 2 pkt 3 tej ustawy, pobierana za niewywiązanie się w terminie z obowiązków celnych /art. 42 prawa celnego/, nie może być wymierzona za okres przypadający po terminie, do którego - zgodnie z art. 35 Kpa - organ celny był zobowiązany do wydania decyzji o jej ustaleniu. Opłata manipulacyjna dodatkowa nie może być ustalona za okres dłuższy niż 30 dni, w tym bowiem czasie od upływu terminu wykonania przez stronę obowiązków celnych dyrektor urzędu celnego zobowiązany jest do wydania decyzji o ustaleniu opłaty manipulacyjnej dodatkowej za niewykonanie w terminie obowiązku celnego.
Zwłoka organu celnego w wydaniu decyzji w takiej sprawie, będącą następstwem bezczynności organu, nie może powodować powstania dodatkowych obciążeń finansowych podmiotu zobowiązanego do uiszczenia opłaty.
Należy zaznaczyć, że orzecznictwo Prezesa Głównego Urzędu Ceł nie jest w tym przedmiocie jednolite. W pewnych decyzjach wyrażono pogląd, że oplata manipulacyjna dodatkowa w związku z powołanymi wyżej przepisami nie może być ustalona za okres przekraczający 30 dni /decyzje z dnia 7 kwietnia 1992 r. nr DPC II/I 470-829/91, z dnia 13 kwietnia 1992 r. nr DPC II/I 470-21/902/305/, natomiast w wydanej w niniejszej sprawie decyzji organu I instancji, utrzymanej w mocy przez zaskarżoną decyzję, ustalono ja za okres wielokrotnie dłuższy, bo aż za 465 dni. Orzecznictwo organów celnych w tym zakresie powinno być jednolite.
Skarżący odebrał postanowienie przekazowe zobowiązujące go do dostarczenia trzech telewizorów kolorowych do Oddziału Celnego w M. w dniu 2 października 1990 r. Pierwsze czynności w tej sprawie zostały podjęte przez Urząd Celny w P. w dniu 14 kwietnia 1991 r., a decyzję Dyrektor tego Urzędu wydał dopiero w dniu 24 stycznia 1992 r. W świetle zebranego materiału zwłoka w wydaniu decyzji jest niewątpliwa. Skarżący jednak nie może ponosić skutków tej zwłoki.
Zaskarżona decyzja w części uchylonej została wydana z naruszeniem art. 7 i 77 Kpa oraz art. 70 ust. 2 pkt 3 prawa celnego w związku z art. 35 Kpa.
W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 207 par. 2 pkt 1 i 3, art. 207 par. 5 oraz art. 208 Kpa orzekł jak w sentencji.