Wyrok NSA oz. w Krakowie z 16 marca 1995 r., SA/Kr 2433/94

Tezy

Wydatki, o których mowa w art. 26 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych /Dz.U. 1993 nr 90 poz. 416 ze zm./ podlegają odliczeniu w wysokościach udowodnionych lub uprawdopodobnionych przez podatnika.

Postanowienie, że wydatki na cele określone w art. 26 ust. 1 pkt 1 tej ustawy podlegają odliczeniu do wysokości nie przekraczającej 10 procent, nie oznacza, że kwota określona w ten sposób jest swego rodzaju limitem polegającym na odliczeniu od dochodu podatnika tylko na podstawie jego oświadczenia, bez bliższego określenia kiedy i w jakich wysokościach oraz na rzecz kogo darowizny te zostały dokonane.

Uzasadnienie

W decyzji Izby Skarbowej ustalającej Józefie S. podatek dochodowy za rok 1993 nie uwzględniono deklarowanej przez nią w tym roku dokonanej darowizny na cele kultu religijnego w kwocie 4.900.000 zł, stanowiącej 10 procent osiągniętego przez nią dochodu.

Organ podatkowy uznał, iż Józefa S. żadnym dowodem nie potwierdziła dokonanej przez siebie darowizny w deklarowanej wysokości na cele kultu religijnego. W pierwszym zeznaniu złożonym pod koniec 1994 r. darowizny takiej nie deklarowała, uczyniła to dopiero w drugim zeznaniu złożonym 5 maja 1994 r.

Decyzję Izby Skarbowej Józefa S. zaskarżyła do Naczelnego Sądu Administracyjnego wnosząc o jej uchylenie. W skardze stwierdziła, że dokonana przez nią darowizna na cele kultu religijnego, jaką dokonała w 1993 r., winna była być uwzględniona przy wymiarze jej za ten rok podatku dochodowego.

Dochód w zadeklarowanej wysokości przekazała na cele kultu religijnego. Przepisy o podatku dochodowym nie wymagają dokumentowania tego rodzaju wydatków.

Izba Skarbowa wniosła o oddalenie skargi podtrzymując poprzednie stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę podniesiono, że nie uwzględniono wniosku skarżącej o potrącenie deklarowanej przez nią kwoty 4.900.000 zł na cele kultu religijnego, gdyż skarżąca nie przedłożyła na tę okoliczność żadnego dowodu. Zgodnie z art. 6 kodeksu cywilnego ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne. Jakkolwiek ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie precyzuje sposobu udokumentowania wydatków przeznaczonych na darowizny, to skoro jednak pojęcie darowizny regulują przepisy kodeksu cywilnego, to należy stosować przepisy tego kodeksu dotyczące dowodów na potwierdzenie faktu dokonania darowizny.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził:

Skarga jest nieuzasadniona, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Wydatki, o których mowa w art. 26 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych /Dz.U. 1993 nr 90 poz. 416/ podlegają odliczeniu od podstawy obliczenia tego podatku w granicach określonych w tym przepisie w wysokościach faktycznie poniesionych na cele określone w tym przepisie. Jakkolwiek przepisy ustawy o podatku tego wyraźnie nie postanawiają, to biorąc pod uwagę postanowienia kodeksu cywilnego dotyczące umowy darowizny, jak i przyjęte założenie ogólne przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, wydatki, o których mowa w art. 26 ust. 1 pkt 1 tej ustawy podlegają odliczeniu w wysokościach udowodnionych lub uprawdopodobnionych przez podatnika. Postanowienie, że wydatki na cele określone w art. 26 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych podlegają odliczeniu do wysokości nie przekraczającej 10 procent, nie oznacza, że kwota określona w ten sposób jest swego rodzaju limitem polegającym na odliczeniu od dochodu podatnika tylko na podstawie jego oświadczenia, bez bliższego określenia kiedy i w jakich wysokościach oraz na rzecz kogo darowizny te zostały dokonane.

Skarżąca ograniczyła się do oświadczenia w swym drugim zeznaniu podatkowym za rok 1993, złożonym 5 maja 1994 r., że w roku tym dokonała darowizny na cele kultu religijnego w wysokości 4.900.000 zł, tj. w kwocie wynoszącej w zaokrągleniu 10 procent osiągniętego przez nią dochodu. Żadnych szczegółów dotyczących tej darowizny nie podaje. Co więcej, w zeznaniu złożonym kilka dni wcześniej, tj. 28 kwietnia 1994 r. o takiej darowiźnie w ogóle nie wspomniała.

W istniejącej sytuacji organ podatkowy zasadnie odmówił z podanych w decyzji powodów odliczenia skarżącej od podstawy opodatkowania podatkiem dochodowym za rok 1993 zadeklarowanej przez nią darowizny na cele kultu religijnego w kwocie 4.900.000 zł.