Wyrok NSA oz. w Krakowie z 15 grudnia 1994 r., SA/Kr 2710/93

Teza

Od budynków mieszkalnych niezamieszkałych i nie wykorzystywanych na inne cele niż mieszkalne pobiera się podatek od nieruchomości według stawek ustalonych przez rady gmin na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych /Dz.U. nr 9 poz. 31 ze zm./.

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny uznał zasadność skargi Michała M. na decyzję Kolegium Odwoławczego przy Sejmiku Samorządowym Województwa (...) z dnia 14 lipca 1993 r. w przedmiocie wymiaru podatku od nieruchomości i na podstawie art. 207 par. 1 i 2 pkt 1 i 3 Kpa uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Burmistrza Miasta J., a także - zgodnie z art. 208 Kpa - zasądził od Kolegium Odwoławczego przy Sejmiku Samorządowym Województwa (...) sto tysięcy złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania na rzecz skarżącego.

Uzasadnienie

Kolegium Odwoławcze przy Sejmiku Samorządowym Województwa (...) decyzją z dnia 14 lipca 1993 r. nr SSWN.KO.V-05/051/174/93 utrzymało w mocy decyzję - nakaz płatniczy Burmistrza Miasta J., ustalającą podatek od nieruchomości od Michała M. w wysokości 918 000 zł z tytułu posiadanego przez niego budynku i gruntów w J. Budynek o powierzchni 65 m2 zakwalifikowano jako letniskowy, ponieważ Michał M. mieszka w K., a nieruchomość położoną w J. wykorzystuje do celów wypoczynkowych. (...)

Decyzję Kolegium Odwoławczego przy Sejmiku Samorządowym Województwa (...) Michał M. zaskarżył do Naczelnego Sądu Administracyjnego, wnosząc o jej uchylenie. W skardze zarzucił, że budynku mieszkalnego w J., który odziedziczył po rodzicach, nie wykorzystuje jako domu letniskowego; to samo dotyczy położonego tam gruntu. Ze względu na stan budynek ten nie nadaje się obecnie do wykorzystania na cele mieszkalne lub letniskowe. Od pewnego czasu skarżący budynek remontuje i rozbudowuje i zamierza w nim zamieszkać dopiero po przejściu na emeryturę. W czasie gdy przebywa w J., zatrzymuje się w domu swojej siostry przy ul. M. nr 8.

Kolegium Odwoławcze w (...) wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Budynek mieszkalny, o jakim mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych /Dz.U. nr 9 poz. 31 ze zm./, nie traci charakteru budynku mieszkalnego w okresie, w którym nie jest zamieszkiwany i nie jest wykorzystywany na inne cele.

Od budynków mieszkalnych niezamieszkałych i nie wykorzystywanych na inne cele niż mieszkalne pobiera się podatek od nieruchomości według stawek ustalonych przez rady gmin na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 cytowanej ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych. Przez sam fakt niezamieszkiwania budynku mieszkalnego nie można go przy wymiarze podatku od nieruchomości zakwalifikować do budynków pozostałych, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 3 omawianej ustawy.

Z zebranego w sprawie materiału dowodowego nie wynika, że Michał M. wykorzystuje posiadany w J. budynek mieszkalny na inny cel niż mieszkalny. W tej sytuacji budynek ten, mimo że nie jest obecnie zamieszkały, nie stracił charakteru budynku mieszkalnego. Dokonanie zatem od tego budynku wymiaru podatku od nieruchomości za rok 1993 według stawek ustalonych przez Radę Miejską w J. na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 3 omawianej ustawy nastąpiło z istotnym naruszeniem prawa. Materiał dowodowy nie dawał podstaw do tego, by budynek ten uznać za wykorzystywany na cele letniskowe (...). Sam zaś fakt niezamieszkiwania w budynku mieszkalnym położonym na terenach o charakterze letniskowym nie daje podstawy do oceny, że wykorzystywany jest on na cele letniskowe.

Zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 7 i art. 77 Kpa oraz art. 5 ust. 1 pkt 1 i 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych.

W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 207 par. 1 i 2 pkt 1 i 3 oraz art. 208 Kpa orzekł jak w sentencji.