Uzasadnienie
Przedmiotem skargi Prokuratora Wojewódzkiego w Krakowie jest decyzją Dyrektora Wydziału Spraw Lokalowych Urzędu Miasta Krakowa z dnia 31 sierpnia 1984 r. nr L.III.8171-1-501/84 utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika Dzielnicy w Krakowie z dnia 10 maja 1984 r. w części przydzielającej lokal nr 8 przy ul. Sz. nr 16 w Krakowie na rzecz Urszuli S.-P. z rodziną.
Z dokonanych przez Prokuraturę Wojewódzką w Krakowie ustaleń, w szczególności z oględzin przeprowadzonych przez organ budowlany stopnia wojewódzkiego przy udziale stron wynika, że lokal nr 8 przy ul. Sz. nr 16 w krakowie nie spełnia wszystkich warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać pomieszczenia przeznaczone na pobyt ludzi, określonych zarówno w przepisach rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. /Dz.U. nr 17 poz. 62/, jak i w obowiązującym w czasie realizacji budynku rozporządzenia Prezydenta RP z dnia 16 lutego 1928 r. o prawie budowlanym i zabudowaniu osiedli.
Skoro sporny lokal nr 8 przy ul. Sz. nr 16 w Krakowie - z uwagi na jego warunki techniczne - nie nadaje się do zamieszkania, to kwestionowane decyzje zapadły - zdaniem skarżącego - z oczywistym naruszeniem art. 7 ust. 1 pkt 1 prawa lokalowego. Stąd wniosek o stwierdzenie ich nieważności.
Strona przeciwna wniosła o oddalenie skargi jako bezzasadnej, decyzje organów lokalowych bowiem są zgodne z art. 7 ust. 1 pkt 1 prawa lokalowego, a podstawę do ich wydania stanowiła opinia Wydziału Gospodarki Przestrzennej i Architektury Urzędu Dzielnicowego, w której stwierdzono, że sporny lokal spełnia warunki techniczne do zamieszkania i nadaje się na pomieszczenie zastępcze. Mimo odmiennej późniejszej opinii, wydanej na wniosek strony skarżącej w niniejszej sprawie, należy mieć przede wszystkim na uwadze fakt, iż sporne pomieszczenie jest zajmowane na cele mieszkalne od 1950 r. i posiada kuchnię, łazienkę i w.c. Ponadto przydatność przedmiotowego lokalu na pomieszczenie zastępcze nie jest kwestionowana przez osobę, która otrzymała jego przydział. Zmiana przeznaczenia przedmiotowego lokalu na pomieszczenie strychowe byłoby ze społecznego punktu widzenia nieuzasadniona.
Naczelny sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga jest zasadna. Stosownie do art. 207 par. 2 pkt 2 Kpa decyzja podlega uchyleniu, jeżeli sąd administracyjny stwierdzi naruszenie prawa dające podstawę od wznowienia postępowania z przyczyn określonych w art. 145 par. 1 Kpa. Punkt 5 wymienionego ostatnio paragrafu stanowi, że w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowania, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję.
Z ustaleń dokonanych przez Prokuraturę Wojewódzką w Krakowie wynika, że lokal nr 8 przy ul. Sz. nr 16 w Krakowie nie spełniał od chwili wybudowania domu w latach czterdziestych, a także w chwili wydania decyzji ostatecznej, wszystkich warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać pomieszczenia przeznaczone na pobyt ludzi, określonych zarówno w art. 242 rozporządzenia Prezydenta RP z dnia 16 lutego 1928 r. o prawie budowlanym i zabudowaniu osiedli /Dz.U. R.P. 1939 nr 34 poz. 216 ze zm./ jak i w par. 136 ust. 1 obowiązującego aktualnie rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki /Dz.U. nr 17 poz. 62/. Wymienione, istotne dla sprawy okoliczności, zwłaszcza dotyczące wysokości spornego pomieszczenia, istniały w dniu wydawania zarówno decyzji organu pierwszej instancji, jak i decyzji ostatecznej. Nie były jednak znane organom orzekającym w niniejszej sprawie. Zostały bowiem ustalone przez organ budowlany stopnia wojewódzkiego już po wydaniu decyzji ostatecznej.
Powyższe ustalenia wypełniają dyspozycję art. 145 par. 1 pkt 5 Kpa i powodują zgodnie z art. 207 par. 1 i 2 pkt 2 uchylenie zarówno zaskarżonej decyzji, jak i utrzymanej nią w mocy decyzji organu pierwszej instancji.
Stwierdzić należy, że dla oceny zgodności zaskarżonej decyzji z prawem bez znaczenia jest fakt, że sporne pomieszczenie /strychowe/ było w pewnym okresie zajmowane - wbrew jego przeznaczeniu - na cele mieszkalne.
Z art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. - Prawo lokalowe /Dz.U. 1983 nr 11 poz. 55/ wynika, że zastępcze pomieszczenie mieszkalne powinno nadawać się do zamieszkania ze względu na stan techniczny. A contrario - pomieszczenie nie nadające się do zamieszkania ze względu na stan techniczny nie powinno być przydzielone na zastępcze pomieszczenie mieszkalne, choćby nawet osoba ubiegająca się o jego przydział nie kwestionowała przydatności takiego lokalu na zastępcze pomieszczenie.
Zgoda osoby, na rzecz której ma być przydzielone zastępcze pomieszczenie mieszkalne, może odnosić się jedynie do warunków określonych w art. 7 ust. 1 pkt 3 prawa lokalowego.
Uwzględniając skargę Prokuratora Wojewódzkiego w Krakowie, Naczelny Sąd Administracyjny nie uwzględnił wniosku o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji i utrzymanej nią w mocy decyzji organu pierwszej instancji - obu w części dotyczącej przydziału lokalu nr 8 przy ul. Sz. nr 16 w Krakowie na rzecz Urszuli S.-P., nie zachodziła bowiem żadna z przyczyn określonych w art. 156 par. 1 Kpa. W szczególności kwestionowane skargą decyzje nie zapadły z rażącym naruszeniem art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. - Prawo lokalowe /Dz.U. 1983 nr 11 poz. 55/, gdyż organom orzekającym nie był znany fakt /istniejący obiektywnie/, że przedmiotowe pomieszczenie nie odpowiada warunkom technicznym określonym w wymienionych wyżej przepisach prawa materialnego.
Z przytoczonych wyżej powodów na zasadzie art. 207 par. 1 i 2 pkt 2 Kpa orzeczono jak w sentencji.