Wyrok NSA oz. w Krakowie z 14 kwietnia 1994 r., SA/Kr 3208/93

Teza

Według stanu prawnego obowiązującego w 1991 r. do zastosowania art. 26 ust. 1 pkt 5 lit. "g" ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych /Dz.U. nr 80 poz. 350 ze zm./ wystarczało wykazanie bezpośredniego związku między wydatkami na remont i modernizację budynku /lokalu/ mieszkalnego z zaspokajaniem potrzeb mieszkaniowych podatnika.

Oznaczało to, że podatnik powinien mieszkać w tym lokalu.

Sentencja

1. oddala skargę.

Uzasadnienie

J. Cz. złożyła 2.3.1993 r. zeznanie podatkowe za 1992 r., w którym od dochodu /33650 tys. zł/ odliczyła wydatki na remont lokalu mieszkalnego 3.909 tys. zł/, a następnie od tak ustalonej podstawy opodatkowania /po zaokrągleniu do 10 tys. zł - 29.740 tys. zł/ obliczyła podatek dochodowy /5.084 tys. zł/. Ponieważ w trakcie roku podatkowego płatnik potrącił z jej dochodu zaliczki na podatek w wysokości wyższej o 782 tys. zł, wykazała tę kwotę jako nadpłatę.

Decyzją z 3.6.1993 r. Urząd Skarbowy ustalił podatniczce podatek dochodowy za 1992 r. w wysokości 5.866 tys. zł, co uzasadnił brakiem podstawy prawnej do pomniejszenia dochodu o wydatki na remont lokalu mieszkalnego. Skoro tytuł prawny do tego lokalu posiada dziadek męża podatniczki, a nie jej mąż lub ona sama, to przedmiotowe wydatki nie są wydatkami na jej cele mieszkaniowe, tak jak tego wymaga art. 26 ust. 1 pkt 5 lit. "g" ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych /Dz.U. nr 80 poz. 350 ze zm./.

W odwołaniu od powyższej decyzji podatniczka zarzuciła, że przepis prawny, na który powołał się organ podatkowy I instancji wcale nie wymagał w 1992 r., aby remont dotyczył lokalu zajmowanego na podstawie tytułu prawnego.

Odwołanie nie zostało uwzględnione. Dyrektor Izby Skarbowej w decyzji z 27.9.1993 r. podkreślił, że stanowisko organu podatkowego I instancji znalazło potwierdzenie w zmianie treści art. 26 ust. 1 pkt 5 lit. "g" ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych dokonanej w art. 1 ust. 1 pkt 17 lit. "a" noweli z dnia 6 marca 1993 r. /Dz.U. nr 28 poz. 127/ polegającej na uzależnieniu odliczenia od dochodu wydatków na remont lokalu mieszkalnego od zajmowania tego lokalu na podstawie tytułu prawnego.

W skardze na kolejną decyzję, podatniczka wniosła o stwierdzenie jej nieważności z powodu dokonania przez organy podatkowe niedopuszczalnej, ścieśniającej wykładni przepisu art. 26 ust. 1 pkt 5 lit. "g" ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

W odpowiedzi na skargę Izba Skarbowa podtrzymała w całej rozciągłości dotychczasową argumentację i wniosła o oddalenie skargi.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zmiana wprowadzona w art. 26 ust. 1 pkt 5 lit. "g" ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych obowiązuje począwszy od 1993 r. Wynika to z art. 17 pkt 2 noweli z dna 6 dnia 1993 r. Powołany przepis obowiązywał zatem do końca 1992 r. w brzmieniu "Podstawę obliczenia podatku stanowi dochód po odliczeniu kwot wydatków poniesionych w roku podatkowym na cele mieszkaniowe podatnika, przeznaczonych na remont i modernizację budynku mieszkalnego lub lokalu mieszkalnego". W roku tym wystarczało do zastosowania tego przepisu istnienie bezpośredniego związku między wydatkami na remont i modernizację budynku /lokalu/ mieszkalnego a zaspokajaniem potrzeb mieszkaniowych podatnika. Oznaczało to, że podatnik powinien mieszkać w tym budynku /lokalu/. W rozpoznawanej sprawie brak jest takiego związku. Podatniczka nadal mieszka pod dotychczasowym adresem. Świadczy o tym choćby jej pismo z 11.1.1994 r.

Z tych względów naczelny Sąd Administracyjny skargę oddalił na podstawie art. 207 par. 5 Kpa.