Wyrok NSA oz. w Krakowie z 14 grudnia 1981 r., SA/Kr 445/81

Teza

1. Zgodnie z par. 3 ust. 1 zarządzenia Ministra Komunikacji z dnia 17 grudnia 1973 r. w sprawie kierowania kandydatów na kierowców i kierowców pojazdów samochodowych na badania lekarskie i psychologiczne /M.P. nr 56 poz. 322/ jedynym dokumentem stwierdzającym stan zdrowia jest świadectwo lekarskie właściwego zakładu służby zdrowia.
2. Odstępstwo od powyższej zasady, wyrażone w par. 3 ust. 3 zarządzenia, dotyczy wyłącznie pozytywnej oceny stanu zdrowia /wojskowa kategoria "A"/ i nie może być interpretowane rozszerzająco; wpis w książeczce wojskowej o stanie przydatności do służby wojskowej nie może być również podstawą do sporządzania przez jednostkę organizacyjną służby zdrowia zaświadczenia o stanie zdrowia strony bez przeprowadzenia wymaganych badań.
3. Podstawą do cofnięcia prawa jazdy ze względu na stan zdrowia kierującego /art. 20 ust. 3 pkt 2 lit. "a" ustawy z dnia 27 listopada 1961 r. o bezpieczeństwie i porządku ruchu na drogach publicznych - Dz.U. nr 53 poz. 295 ze zm./ może być wyłącznie świadectwo lekarskie wydane zgodnie z przepisami cytowanego zarządzenia.

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny uznał zasadność skargi Sławomira S. na decyzję Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 31 lipca 1981 r. w przedmiocie cofnięcia prawa jazdy i na podstawie art. 207 par. 1 i 2 pkt 1 i 3 Kpa uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję Naczelnika Dzielnicy Kraków-Krowodrza z dnia 7 lipca 1981 r., a także, zgodnie z art. 208 Kpa, zasądził od Prezydenta Miasta kwotę złotych sześćset tytułem zwrotu kosztów postępowania na rzecz skarżącego.

Uzasadnienie

Decyzją z dnia 7 lipca 1981 r., nr K. 6626-246/81 Naczelnik Dzielnicy Kraków-Krowodrza cofnął Sławomirowi S. prawo jazdy kategorii A i B na stałe. Powołując się na art. 20 ust. 3 pkt 2 lit. a/ ustawy z dnia 27 listopada 1961 r. o bezpieczeństwie i porządku ruchu na drogach publicznych /Dz.U. nr 53 poz. 295 ze zm./ stwierdził, że prawo jazdy cofnięto na stałe wobec uznania Sławomira S. przez Specjalistyczny Przemysłowy Zespół Opieki Zdrowotnej w Krakowie za trwale niezdolnego do prowadzenia pojazdów mechanicznych.

W aktach sprawy brak jest odwołania, jednakże na podstawie decyzji organu II instancji można wnosić, że takie odwołanie zostało złożone.

Prezydent Miasta Krakowa, decyzją z dnia 31 lipca 1981 r., nr Km.6626-18/81, utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy, przy czym w uzasadnieniu powołał się na poddanie Sławomira S. badaniom lekarskim, które miały wykazać trwałą niezdolność do prowadzenia pojazdów mechanicznych. W związku z powyższym nie znalazł podstaw do zmiany lub uchylenia zaskarżonej decyzji.

W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego Sławomir S. zaprzeczył jakoby badania lekarskie wykazały jego trwałą niezdolność do kierowania pojazdami mechanicznymi, natomiast wbrew wynikom badań negatywną opinię lekarską oparto na wpisie do książeczki wojskowej, który to wpis jest już nieaktualny.

Odpowiadając na skargę Prezydent Miasta Krakowa ustosunkował się do tego zarzutu i stwierdził, że nie jest on zasadny, gdyż stosownie do par. 3 ust. 3 zarządzenia Ministra Komunikacji z dnia 17 grudnia 1973 r. w sprawie kierowania kandydatów na kierowców i kierowców pojazdów samochodowych na badania lekarskie i psychologiczne /M.P. nr 56 poz. 322/, zapisy w książeczkach wojskowych należy traktować jako odpowiadające orzeczeniom lekarskim wystawianym przez uspołecznione zakłady służby zdrowia. Opierając się na tej tezie wniósł o oddalenie skargi.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Kontroli sądowej poddano decyzje organów administracji państwowej zarówno pod względem ich zgodności z prawem materialnym, jak i prawem procesowym. Ustalanie zdolności do kierowania, jak i prawem procesowym. Ustalanie zdolności do kierowania pojazdami samochodowymi objęte zostało specjalnym trybem, przewidzianym w wyżej przytoczonym zarządzeniu Ministra Komunikacji. Wobec tego kontrola legalności decyzji cofającej prawo jazdy musi obejmować także aspekt zgodności z procedurą doprowadzającą do wydania takiej decyzji.

Wspomniane zarządzenie przewiduje w par. 3 ust. 1, że podstawą do wydania zaświadczenia lekarskiego są badania lekarskie. jest to zasada, od której przewiduje się w par. 3 ust. 3 wyjątek dopuszczający stwierdzanie na podstawie dokumentów wojskowych zdolności do kierowania pojazdami samochodowymi, jeśli kandydat na kierowcę lub kierowca uznany został przez władze wojskowe za zdolnego do odbycia zasadniczej służby wojskowej /kategoria A/. Wbrew błędnym twierdzeniom Prezydenta Miasta Krakowa zarządzenie to nie przewiduje wystawiania zaświadczeń na podstawie dokumentów wojskowych, przy czym dokumenty te nie mają zastosowania w żadnym innym wypadku, a w szczególności - gdy mogą służyć uznaniu za trwale niezdolnego do kierowania pojazdami samochodowymi. Taka interpretacja rozszerzająca nie znajduje żadnego uzasadnienia w brzmieniu przepisu, ani w nauce prawa.

W zaświadczeniu z dnia 12 czerwca 1981 r. wydanym przez Specjalistyczny Przemysłowy Zespół Opieki Zdrowotnej stwierdzono, że uznania Sławomira S. za trwale niezdolnego do kierowania pojazdami mechanicznymi dokonano na podstawie orzeczenia WKU z dnia 17 marca 1980 r. W zaświadczeniu nic nie wspomina się o przeprowadzeniu badań lekarskich, do czego Zespół był zobowiązany wymienionym zarządzeniem Ministra Komunikacji.

Organy administracji państwowej obowiązane były skontrolować sposób stwierdzenia niezdolności do kierowania pojazdami samochodowymi pod względem jego zgodności z zarządzeniem Ministra Komunikacji. Organ II instancji nie tylko tego nie uczynił, ale wbrew brzmieniu przytoczonego wyżej zaświadczenia Zespołu Opieki Zdrowotnej stwierdził, że badania, którym poddano skarżącego, wykazały trwałą niezdolność do prowadzenia pojazdów mechanicznych.

W świetle powyższych ustaleń należy stwierdzić, że zaskarżone decyzje zostały wydane z naruszeniem przepisów prawa materialnego i postępowania administracyjnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, wobec czego Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 207 par. 1 i 2 pkt 1 i 3 Kpa orzekł jak w sentencji.

O kosztach orzeczono na podstawie art. 208 Kpa.