Wyrok NSA oz. w Krakowie z 29 lipca 1982 r., SA/Kr 451/82

Teza

Przepisy zarządzenia Ministra Finansów z dnia 30 października 1981 r. w sprawie ulg podatkowych dla osób rezygnujących z dalszej pracy w uspołecznionych zakładach pracy oraz dla niektórych podatników zatrudniających takie osoby /M.P. nr 28 poz. 260/ nie mają zastosowania do zajęć zarobkowych określonych w par. 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 2 lipca 1981 r. w sprawie podatku obrotowego i dochodowego od osób fizycznych i osób prawnych nie będących jednostkami gospodarki uspołecznionej /Dz.U. nr 18 poz. 89 ze zm./.

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił na podstawie art. 207 par. 5 Kpa skargę Włodzimierza P. na decyzję Wojewody Przemyskiego z dnia 30 marca 1982 r. w przedmiocie odmowy zwolnienia od podatku obrotowego i dochodowego.

Uzasadnienie

Prezydent Miasta P. decyzją z dnia 22 lutego 1982 r. nr Fn.II-1269/82 odmówił Włodzimierzowi P. zwolnienia go przez okres 2 lat od podatków obrotowego i dochodowego z tytułu prowadzenia przez niego na własny rachunek, jako inżyniera architekta, działalności zarobkowej w zakresie wykonywania projektów i prowadzenia nadzoru inwestorskiego nad robotami budowlanymi. Jakkolwiek Włodzimierz P. podjął się tej działalności po rozwiązaniu stosunku pracy z uspołecznionym zakładem pracy na mocy porozumienia stron, na postawie przepisów uchwały nr 169 Rady Ministrów z dnia 17 sierpnia 1981 r. w sprawie dodatkowych świadczeń dla pracowników uspołecznionych zakładów pracy zmieniających pracę /M.P. nr 21 poz. 195/ to zdaniem organu administracji I instancji w stosunku do skarżącego nie może mieć zastosowania powołane przez niego zarządzenie Ministra Finansów z dnia 30 października 1981 r. w sprawie ulg podatkowych dla osób rezygnujących z dalszej pracy w uspołecznionych zakładach pracy oraz dla niektórych podatników zatrudniających takie osoby /M.P. nr 28 poz. 260/, gdyż wykonywana przez niego działalność zawodowa nie jest działalnością usługową w rozumieniu tego zarządzenia. Działalność ta, w rozumieniu art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 16 grudnia 1972 r. o podatku obrotowym /Dz.U. nr 53 poz. 338 ze zm./ i par. 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 2 lipca 1981 r. w sprawie podatku obrotowego i dochodowego od osób fizycznych i osób prawnych nie będących jednostkami gospodarki uspołecznionej /Dz.U. nr 18 poz. 89 ze zm./, jest "zajęciem zarobkowym", a nie "działalnością w zakresie usług".

Od tej decyzji Włodzimierz P. odwołał się do Wojewody Przemyskiego, wznosząc o uznanie wykonywanej przez niego działalności za działalność w zakresie usług i przyznanie mu na podstawie powołanego wyżej zarządzenia Ministra Finansów z dnia 30 października 1981 r. zwolnienia od podatków przez okres 2 lat.

Wojewoda Przemyski nieuwzględnił złożonego odwołania, podzielając w swej decyzji z dnia 30 marca 1982 r. nr Fn.III-3252/I/3/82 stanowisko zajęte w tej sprawie przez Prezydenta Miasta P. Włodzimierz P. zaskarżył decyzję Wojewody Przemyskiego do Naczelnego Sądu Administracyjnego, wnosząc o uchylenie tej decyzji jako wydanej z naruszeniem prawa. Ponawiając w skardze zarzuty podniesione wcześniej w odwołaniu, akcentował on, że od Głównego Architekta Województwa Przemyskiego uzyskał pozwolenie na prowadzenie, zgodnie z przepisami prawa budowlanego z 1974 r., "usług projektowych", co uprawnia go do uzyskania zwolnienia od podatków przez okres 2 lat. zarzucał, że organy administracji błędnie zakwalifikowały wykonywaną przez niego działalność jako zajęcie zarobkowe.

Wojewoda Przemyski wniósł o oddalenie skargi, stojąc na stanowisku, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, gdyż obowiązujące przepisy nie dają podstaw do przyznania skarżącemu żądanego przez niego zwolnienia od podatku na okres 2 lat.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zaskarżona decyzja nie narusza prawa i w związku z tym skargę -jako bezzasadną - należało oddalić.

Przepisy zarządzenia Ministra Finansów z dnia 30 października 1981 r. w sprawie ulg podatkowych dla osób rezygnujących z dalszej pracy w uspołecznionych zakładach pracy oraz dla niektórych podatników zatrudniających takie osoby /M.P. nr 28 poz. 260/ nie mają zastosowania do zajęć zarobkowych określonych w par. 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 2 lipca 1981 r. w sprawie podatku obrotowego i dochodowego od osób fizycznych i osób prawnych nie będących jednostkami gospodarki uspołecznionej /Dz.U. nr 18 poz. 89 ze zm./.

Skoro w świetle powołanych wyżej przepisów o podatku obrotowym wykonywana przez skarżącego działalność zarobkowa ma charakter zajęcia zarobkowego, to brak jest podstaw do przyznania mu przez organ administracji zwolnienia od podatku na podstawie przepisów powołanego wyżej zarządzenia Ministra Finansów z dnia 30 października 1981 r., które nie przewiduje ulg podatkowych dla osób podejmujących się wykonywania zajęć zarobkowych.

Z uwagi na to, że wymieniona w tym zarządzeniu działalność usługowa nie została bliżej określona, należało - jak to słusznie uczyniły organy administracji obu instancji - przyjąć jej znaczenie w rozumieniu przepisów o podatku obrotowym, którego między innymi dotyczą ulgi podatkowe przewidziane w tym zarządzeniu.

W tym stanie rzeczy, skoro w trakcie rozpoznania sprawy nie zostało stwierdzone, by zaskarżona decyzja była niezgodna z prawem, Sąd na podstawie art. 207 par. 5 Kpa skargę oddalił.