Wyrok NSA oz. w Krakowie z 3 lipca 1984 r., SA/Kr 477/84

Teza

Przepisy regulujące ustalenie opłaty za kartę podatkową rzemieślnikom zatrudniającym pełnoletnich członków rodziny /par. 11 ust. 1 rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 29 lipca 1983 r. w sprawie zryczałtowania podatków obrotowego i dochodowego od niektórych grup podatników oraz w sprawie opłaty skarbowej z tytułu wykonywania rzemiosła - Dz.U. nr 43 poz. 196/ dotyczą rzemieślnika zatrudniającego tylko tych pełnoletnich członków rodziny, którzy pozostają z nim we wspólnym gospodarstwie domowym.

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny uznał w części zasadność skargi Władysława Ś. na decyzję Izby Skarbowej w Krakowie z dnia 16 lutego 1984 r. w przedmiocie opłacania podatków w formie karty podatkowej za okres od sierpnia do grudnia 1983 r. i na podstawie art. 207 par. 2 pkt 1 Kpa uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej ustalenia opłaty za kartę podatkową za sierpień 1993 r., a także - zgodnie z art. 208 Kpa - zasądził od Izby Skarbowej w Krakowie kwotę złotych sześćset tytułem zwrotu kosztów postępowania na rzecz skarżącego.

Uzasadnienie

Władysław Ś. zaskarżył decyzję Izby Skarbowej w Krakowie nr W-III.2/ZO.I/478/83 z dnia 16 lutego 1984 r., utrzymującą w mocy decyzję Urzędu Skarbowego w Krakowie z dnia 12 września 1983 r., którą ustalono opłatę w wysokości 9.700 zł miesięcznie za kartę podatkową za okres od sierpnia do grudnia 1983 r. z tytułu prowadzonego zakładu rzemieślniczego w zakresie mechaniki pojazdowej. Skarżący zarzucał, że z naruszeniem par. 11 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 29 lipca 1983 r. w sprawie zryczałtowania podatków obrotowego i dochodowego od niektórych grup podatników oraz w sprawie opłaty skarbowej z tytułu wykonywania rzemiosło /Dz.U. nr 43 poz. 196/ w zaskarżonej decyzji potraktowano zatrudnionego przez niego pełnoletniego syna jako pracownika, a nie jako członka rodziny. Twierdził, że miesięczna opłata za kartę podatkową - przy uwzględnieniu, że zatrudnia w swoim zakładzie rzemieślniczym pełnoletniego syna, a więc członka rodziny - powinna być ustalona w wysokości 4.650 zł miesięcznie, a nie - jak przyjęto - w wysokości 9.700 zł.

W odpowiedzi na skargę Izba Skarbowa w Krakowie wniosła o uwzględnienie skargi tylko w części, w której ustalono skarżącemu opłatę za kartę podatkową za sierpień 1983 r. w kwocie przekraczającej 4.650 zł, w pozostałym zakresie zaś wniosła o oddalenie skargi. Izba Skarbowa przyznała, że zatrudniony przez skarżącego pełnoletni syn pozostawał w sierpniu we wspólnym gospodarstwie domowym, w związku z czym skarżący powinien za ten okres - zgodnie z par. 11 ust. 1 pkt 1 powołanego rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 29 lipca 1983 r. - uiścić opłatę za kartę podatkową w wysokości przewidzianej dla działalności prowadzonej bez zatrudnienia pracowników, podwyższoną o 50 procent, to jest w wysokości 4.650 zł. Uwzględniwszy, że od września 1983 r. pełnoletni syn skarżącego - po przeniesieniu się do własnego mieszkania - nie pozostaje z nim we wspólnym gospodarstwie domowym, potraktowanie go od tego czasu jako pracownika było w pełni uzasadnione.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Skarga jest uzasadniona w zakresie, w jakim o jej uwzględnienie wniosła Izba Skarbowa w Krakowie. Skoro pracujący w zakładzie rzemieślniczym skarżącego jego pełnoletni syn pozostawał w sierpniu 1983 r. we wspólnym gospodarstwie domowym ze skarżącym, należało ustalić opłatę za kartę podatkową zgodnie z par. 11 ust. 1 pkt 1 cytowanego rozporządzenia, w tej części zatem zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem przepisów prawa materialnego.

W pozostałym zakresie skarga jest nieuzasadniona, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa.

Postanowienie zawarte w par. 11 ust. 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 29 lipca 1983 r. w sprawie zryczałtowania podatków obrotowego i dochodowego od niektórych grup podatników oraz w sprawie opłaty skarbowej z tytułu wykonywania rzemiosła /Dz.U. nr 43 poz. 196/, regulujące ustalenie opłaty za kartę podatkową rzemieślnikom zatrudniającym pełnoletnich członków rodziny, dotyczy zatrudnienia przez rzemieślnika tylko tych pełnoletnich członków rodziny, którzy pozostają z nim we wspólnym gospodarstwie domowym.

Jakkolwiek z powołanego przepisu nie wynika wyraźnie, by miał on zastosowanie jedynie w odniesieniu do zatrudnienia tylko tych pełnoletnich członków rodziny, którzy pozostają z rzemieślnikiem we wspólnym gospodarstwie domowym, wynika to jednak z par. 6 ust. 5 tego rozporządzenia, według którego zatrudnieni przez rzemieślnika członkowie jego rodziny, nie pozostający z nim we wspólnym gospodarstwie domowym, są traktowani jako pracownicy zatrudnieni w zakładzie rzemieślniczym.

Skoro jest bezsporne w sprawie, że pełnoletni syn skarżącego, zatrudniony w jego zakładzie rzemieślniczym, nie pozostaje z nim od września 1983 r. we wspólnym gospodarstwie domowym, brak było podstawy do zastosowania par. 11 ust. 1 pkt 1 omawianego rozporządzenia przy ustalaniu opłaty za kartę podatkową za miesiące od września do grudnia 1983 r.

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 207 par. 2 pkt 1 i art. 207 par. 5 oraz art. 208 Kpa, Sąd orzekł, jak w sentencji.