Wyrok NSA oz. w Krakowie z 20 lipca 1994 r., SA/Kr 489/94

Teza

Wniosek o częściowe zaniechanie poboru podatku może być bowiem rozpatrzony nie później niż przed upływem terminu płatności podatku. Trudno bowiem przyjąć, iż przepisy o zaniechaniu poboru podatku pozostawałyby w częściowym zbiegu z przepisami o umorzeniu zaległości podatkowej.

Jedną z zasad obowiązujących w systemie prawa jest bowiem zasada jego wewnętrznej niesprzeczności.

Sentencja

1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji przedmiocie zaniechania poboru podatku od towarów i usług.

Uzasadnienie

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Na rozprawie podatnik oświadczył, iż jego obroty z działalności gospodarczej za 1992 r. nie przekroczyły 600 mln zł. Jeżeliby tak było, to organy podatkowe powinny byłyby umorzyć postępowanie ze względu na brak obowiązku płacenia podatku przez skarżącego /art. 105 Kpa/. Zgodnie bowiem z art. 14 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm./ podatnicy, którzy osiągnęli takie obroty są zwolnieni ex lege od podatku i nie muszą dokonywać wyboru zwolnienia od podatku, tak jak to uczynił skarżący. Skarżący nie miał też, zgodnie z art. 32 ust. 2 powołanej wyżej ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r., obowiązku wystawiania rachunków uproszczonych na sprzedaż używanych samochodów osobowych. Odmienne stanowisko Izby Skarbowej w K. nie znajduje uzasadnienia w materiale dowodowym zgromadzonym w aktach sprawy. W szczególności nie wynika z niego, iż kupującymi te samochody były osoby fizyczne prowadzące działalność gospodarczą. Osobom fizycznym nie prowadzącym takiej działalności omawiany przepis nakazuje wystawiać uproszczone rachunki tylko wówczas, gdy tego one zażądają. Na skarżącym ciążyłby więc obowiązek uiszczania podatku należnego z tego powodu, że wykazywał go w rachunkach uproszczonych stwierdzających sprzedaż samochodów osobowych /art. 33 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r./.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy podatkowe powinny przede wszystkim wyjaśnić, jakie obroty podatnik osiągnął z działalności gospodarczej. Nadto, zgodnie z art. 8 i art. 31 ustawy z dnia 19 grudnia 1980 r. o zobowiązaniach podatkowych /Dz.U. nr 27 poz. 111 ze zm./, do zobowiązań podatkowych powstających ex lege /a do takich należy podatek od towarów i usług, co wynika z art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r./ mają zastosowanie dwie instytucje. Jedną z nich jest zaniechanie ich poboru, a drugą umorzenie zaległości podatkowych. Według skarżącego jego zaległości podatkowe w podatku od towarów i usług wynoszą 52.920.000 zł i dotyczą również miesiąca lipca i sierpnia 1993 r. Zaległości za te miesiące istniały już w dniu, w którym Urząd Skarbowy w S. wydawał decyzję. Urząd ten powinien więc był rozpoznać wnioski podatnika o ograniczenie podatku należnego jako wnioski o częściowe umorzenie zaległości podatkowej. Wniosek o częściowe zaniechanie poboru podatku może być bowiem rozpatrzony nie później niż przed upływem terminu płatności podatku. Trudno bowiem przyjąć, iż przepisy o zaniechaniu poboru podatku pozostawałyby w częściowym zbiegu z przepisami o umorzeniu zaległości podatkowej. Jedną z zasad obowiązujących w systemie prawa jest bowiem zasada jego wewnętrznej niesprzeczności. Normy prawne należy więc tak interpretować, aby usunąć między nimi sprzeczności.

Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżoną decyzję na podstawie art. 207 par. 1 i 2 pkt 1 Kpa. O kosztach postępowania orzekł zgodnie z art. 208 Kpa.