Wyrok NSA oz. w Krakowie z 10 listopada 1994 r., SA/Kr 531/94

Teza

Obowiązek uiszczenia opłaty skarbowej od potwierdzenia zgłoszenia rejestracyjnego w podatku od towarów i usług wynika z mocy prawa. Obowiązek ten powstaje zgodnie z art. 5 pkt 2 ustawy z dnia 31 stycznia 1989 r. o opłacie skarbowej /Dz.U. nr 4 poz. 23 ze zm./ z chwilą wydania dokumentu /z chwilą nadania numeru identyfikacyjnego/.

Pobór opłaty skarbowej nie następuje więc tutaj w oparciu o wcześniejszą decyzję ustalającą jej wysokość. Dlatego nie może mieć w tym przypadku zastosowanie art. 29 ust. 2 ustawy z dnia 19 grudnia 1980 r. o zobowiązaniach podatkowych /Dz.U. nr 27 poz. 111 ze zm./, w myśl którego oprocentowaniu w wysokości odsetek za zwłokę pobieranych od zaległości podatkowych, podlegają tylko nadpłaty wynikłe w związku z uchyleniem lub zmianą decyzji ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego.

Sentencja

1. oddala skargę.

Uzasadnienie

Izba Skarbowa decyzją z 5 stycznia 1994 r. uchyliła w całości decyzję urzędu skarbowego z 8 listopada 1993 r. w sprawie odmowy zwrotu J.K. opłaty skarbowej. W uzasadnieniu decyzji stwierdzono, że w dniu wydania decyzji o potwierdzeniu zgłoszenia rejestracyjnego i nadaniu numeru identyfikacyjnego, tj. 1 września 1993 r. pobór opłaty skarbowej był uzasadniony. Biorąc jednak pod uwagę fakt, że przedmiotowa decyzja została wydana z uchybieniami terminu określonego w art. 46 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług, a opóźnienie w załatwieniu zgłoszenia podatnika z 9 kwietnia 1993 r. powstało z winy urzędu skarbowego, wniosek J.K. o zwrot pobranej opłaty skarbowej uznano za uzasadniony. Jednocześnie poinformowano podatnika, że oprocentowaniu /art. 29 ust. 2 ustawy o zobowiązaniach podatkowych/ podlegają nadpłaty wynikłe w związku z uchyleniami lub zmianą decyzji ustalającej wysokość zobowiązań podatkowych. Sytuacja taka w przypadku J.K. nie miała miejsca, a zatem pobrana opłata skarbowa nie podlega oprocentowaniu.

Na decyzję Izby Skarbowej J.K. złożył skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego domagając się jej uchylenia w części oddalającej żądanie dotyczące zwrotu odsetek od nienależnie pobranej opłaty skarbowej. Zarzucił naruszenie par. 1 pkt 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 lutego 1989 r. w związku z art. 29 ust. 2 ustawy z dnia 19 grudnia 1980 r. o zobowiązaniach podatkowych. Zdaniem skarżącego decyzja została nieprawidłowo sformułowana z uwagi na brak w jej sentencji rozstrzygnięcia co do zwrotu odsetek, co jest niezgodne z art. 106 Kpa. Strona przeciwna w odpowiedzi na skargę wniosła o jej oddalenie, podtrzymując w całości swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Obowiązek uiszczenia opłaty skarbowej od potwierdzenia zgłoszenia rejestracyjnego w podatku od towarów i usług wynika z mocy samego prawa. Został wprowadzony rozporządzeniem Ministra Finansów z dnia 21 czerwca 1993 r. zmieniającym rozporządzenie w sprawie opłaty skarbowej /Dz.U. nr 56 poz. 261/, które weszło w życie 15 lipca 1993 r. Obowiązek ten powstaje zgodnie z art. 5 pkt 2 ustawy z dnia 31 stycznia 1989 r. o opłacie skarbowej /Dz.U. nr 4 poz. 23 ze zm./ z chwilą wydania dokumentu, w tym konkretnym przypadku nadania numeru identyfikacyjnego.

Pobór opłaty skarbowej nie nastąpił więc tutaj w oparciu o wcześniejszą decyzję ustalającą jej wysokość. Dlatego w tym wypadku nie może mieć zastosowania art. 29 ust. 2 ustawy z dnia 19 grudnia 1980 r. o zobowiązaniach podatkowych /Dz.U. nr 27 poz. 111 ze zm./, w myśl którego oprocentowaniu w wysokości odsetek za zwłokę pobieranych od zaległości podatkowych, podlegają tylko nadpłaty wynikłe w związku z uchyleniem lub zmianą decyzji ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego.

W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 207 par. 5 Kpa skargę oddalił.