Uzasadnienie
Decyzją z dnia 10 października 1984 r. Kierownik Wydziału Spraw Lokalowych Urzędu Dzielnicowego w K. przydzielił Marii R. jako pomieszczenie zastępcze pokój o powierzchni 19,36 m2 w mieszkaniu nr 1 przy ul. K. nr 8 wraz z używalnością kuchni i urządzeń sanitarnych.
Od decyzji tej wniósł odwołanie współnajemca pozostałej części lokalu mieszkalnego - Jan M., który podał, iż pozostałe trzy pokoje zajmują dwie rodziny składające się z 7 osób i dokwaterowanie jeszcze jednej osoby skomplikuje już i tak trudną sytuację mieszkaniową.
Po przeprowadzeniu rozprawy, Dyrektor Wydziału Spraw Lokalowych Urzędu Miasta K. decyzją z dnia 12 lutego 1985 r. nr L.III-8171-1-735/84 utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy, stwierdzając ogólnikowo, że odwołania nie uwzględnił ze względu na wielkość powierzchni mieszkalnej zajmowanej przez pozostałych najemców lokalu.
Skarżąc powyższą decyzję do Naczelnego Sądu Administracyjnego, Jan M. powtórzył argumenty zawarte w odwołaniu i wskazał na przechodni układ pokoi oraz zły stan techniczny mieszkania. Skarżący podał także informację, że zawarł związek małżeński i wprowadził do mieszkania żonę.
W odpowiedzi na skargę organ administracji podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o oddalenie skargi uznając, że trudna sytuacja mieszkaniowa Jana M. powstała w wyniku zmiany stosunków rodzinnych, wobec czego skarżący powinien starać się o poprawę warunków mieszkaniowych na zasadach ogólnych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Przede wszystkim należy wskazać, że organ odwoławczy bezpodstawnie podaje jakoby rozpoznawał odwołanie od decyzji Naczelnika Dzielnicy. Wbrew temu twierdzeniu decyzję w I instancji wydał właściwy organ, to jest Kierownik Wydziału Spraw Lokalowych. Przypomnieć przeto należy, że zgodnie z art. 138 ust. 1 ustawy z dnia 20 lipca 1983 r. o systemie rad narodowych i samorządu terytorialnego /Dz.U. nr 41 poz. 185 ze zm./ decyzje w sprawach indywidualnych wydają terenowe organy administracji państwowej o właściwości szczególnej. Naczelnik dzielnicy jest terenowym organem administracji państwowej o właściwości ogólnej, a więc nie mógł wydać decyzji w niniejszej sprawie.
Dalszym uchybieniem organu odwoławczego jest naruszenie art. 107 par. 1 i 3 Kpa, przez niezamieszczenie uzasadnienia prawnego, którego nie można utożsamiać z powołaniem podstawy prawnej. Są to dwa różne elementy decyzji. W podstawie prawnej chodzi o wskazanie przepisu prawa, na mocy którego wydano decyzję, a więc przepisu upoważniającego organ do działania w tym zakresie. Uzasadnienie prawne natomiast polega na wyjaśnieniu podstawy prawnej z przytoczeniem przepisów prawa. Chodzi zatem o wytłumaczenie, dlaczego organ zastosował dany przepis. W tym celu należy przytoczyć w uzasadnieniu treść przepisu in extenso, gdyż samo wymienienie numerów artykułów /paragrafów, ustępów/ jest jedynie "powołaniem podstawy prawnej", a nie "przytoczeniem przepisów prawa". Uzasadnienie prawne decyzji powinno być wywodem prawniczym, którego celem jest wykazanie, że przyjęte rozstrzygnięcie jest wynikiem poprawnego, logicznego procesu stosowania normy materialnej w danej sytuacji faktycznej. Chodzi więc o umotywowaną ocenę stanu faktycznego w świetle konkretnego przepisu prawa oraz o wykazanie związku między tą oceną a treścią rozstrzygnięcia.
Wskazane wyżej uchybienia jednak nie miały istotnego wpływu na wynik sprawy.
Podstawą ewentualnego żądania Jana M. mógłby być art. 34 ust. 3 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. - Prawo lokalowe /Dz.U. 1983 nr 11 poz. 55/, w myśl którego, jeżeli w lokalu zajmowanym przez więcej niż jednego najemcę zostanie opróżniona część tego lokalu, prawo do jej przydzielenia przysługuje najemcy zajmującemu powierzchnię mniejszą od przysługującej mu według norm zaludnienia. Niesporne jest, że skarżący zajmuje z byłą małżonką część lokalu wspólnego. Część tę należy traktować jako jedną całość mimo orzeczonego rozwodu i określenia przez sąd sposobu użytkowania lokalu. Byli małżonkowie, nadal zajmujący dotychczasowy lokal mieszkalny, są jego współnajemcami i nie mogą być traktowani jako najemcy wyodrębnionych do używania części lokalu mieszkalnego. Dlatego przy ocenie możliwości zastosowania art. 34 ust. 3 prawa lokalowego należy brać pod uwagę powierzchnię mieszkalną zajmowaną łącznie przez byłych małżonków.
Powierzchnia mieszkalna zajmowana przez byłych małżonków wynosi 54 m2. Zgodnie z par. 7 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 26 czerwca 1974 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów prawa lokalowego /Dz.U. nr 26 poz. 152 ze zm./ norma powierzchni mieszkalnej przysługującej jednej osobie wynosi 7-10 m2. Przy ocenie dopuszczalności rozgęszczenia bierze się pod uwagę minimalną normę powierzchni mieszkalnej, to jest 7 m2 na osobę, przeto skarżący wraz z byłą żoną nie zajmuje powierzchni mniejszej od przysługującej mu według norm zaludnienia. Dlatego brak jest podstaw prawnych do uwzględnienia żądania Jana M. Okoliczności faktyczne, wskazujące na jego trudną sytuację mieszkaniową, jako nie mieszczące się w hipotezie przytoczonej normy prawnej, nie mogą spowodować wzruszenia zaskarżonej decyzji przez Sąd.
Wobec niestwierdzenia, że zaskarżona decyzja jest niezgodna z prawem, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 207 par. 5 Kpa orzekł, jak w sentencji.